

«UTOPIA AVENUE» ΤΟΥ DAVID MITCHELL
Είναι 1967. Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι και δονείται από τη μουσική. Στο Λονδίνο, μια καινούργια, ιδιοσυγκρασιακή και δύσκολα κατηγοριοποιήσιμη μπάντα κάνει τα πρώτα της βήματα: είναι οι Utopia Avenue, «δημιούργημα» του μάνατζερ Λέβον Φράνκλαντ που προσπαθεί να ρίξει τη μεγάλη του ζαριά για την επιτυχία.
Συνδυάζοντας τις φολκ καταβολές της τραγουδίστριας και πιανίστριας Ελφ Χολογουέι, το μπλουζ υπόβαθρο του μπασίστα Ντιν Μος, την εμπειρία του ντράμερ Πίτερ «Γκριφ» Γκρίφιν από τα τζαζ κυκλώματα και τον ιδιοφυή ήχο του ηλεκτρικού κιθαρίστα Γιάσπερ ντε Ζουτ, οι Utopia Avenue θα βγάλουν δύο δίσκους και θα αρχίσουν να ετοιμάζουν έναν τρίτο· θα «αποφοιτήσουν» από τα καταγώγια του Σόχο προς μεγαλύτερες σκηνές και διεθνείς περιοδείες· θα διασταυρωθούν με πολλούς μελλοντικούς θρύλους· θα γευτούν τόσο την αποτυχία και την απογοήτευση, όσο και την επιτυχία και τη δόξα, θα κάνουν λάθη αλλά θα κάνουν και σωστά, ενώ τριγύρω τους οι υποσχέσεις της δεκαετίας του ’60 αρχίζουν να σβήνουν και να διαψεύδονται.
Ο Μίτσελ αφηγείται τη συλλογική ιστορία των Utopia Avenue μέσα από τις διαδρομές των μελών, ιδίως των τριών τραγουδοποιών (της Ελφ, του Ντιν και του Γιάσπερ), καθώς πλάι στις προκλήσεις της σταδιοδρομίας τους και τον πυρετό της δημιουργίας έχουν επίσης να διαχειριστούν και τα διλήμματα, τις δυσκολίες, ακόμα και τους δαίμονες της προσωπικής τους ζωής. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται με μεγάλη προσοχή και θέρμη, όπως με μεγάλη προσοχή και θέρμη αποδίδεται η -τόσο δύσκολη στην περιγραφή της- δημιουργική διαδικασία, από τις πρώτες σπίθες ενός τραγουδιού μέχρι να φτάσει αυτό στη σκηνή κι αποκεί στα ραδιόφωνα και τα πικάπ.
Το μυθιστόρημα γράφεται με πλήρη επίγνωση ότι πολλή από τη «μαγεία» της δεκαετίας του ’60 έχει φθαρεί ή/και παραμορφωθεί από τη μυθοποίησή της, καταφέρνει ωστόσο μια πολύχρωμη (και πονηρή) ανασύστασή της, που ξεχειλίζει από τρυφερότητα και ζωντάνια, αποτίνοντας έναν θαυμάσιο και πολύ διασκεδαστικό φόρο τιμής στη μουσική και στη δημιουργία γενικότερα. Είναι ένα βιβλίο γεμάτο αγάπη: αγάπη για τους ήρωές του, αγάπη για τη μουσική, αγάπη για τη δημιουργία, αγάπη για την ίδια την αφήγηση και τους αναγνώστες – που ελπίζω να του την ανταποδώσουν.
Μαρία Ξυλούρη
Είναι 1967. Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι και δονείται από τη μουσική. Στο Λονδίνο, μια καινούργια, ιδιοσυγκρασιακή και δύσκολα κατηγοριοποιήσιμη μπάντα κάνει τα πρώτα της βήματα: είναι οι Utopia Avenue, «δημιούργημα» του μάνατζερ Λέβον Φράνκλαντ που προσπαθεί να ρίξει τη μεγάλη του ζαριά για την επιτυχία.
Συνδυάζοντας τις φολκ καταβολές της τραγουδίστριας και πιανίστριας Ελφ Χολογουέι, το μπλουζ υπόβαθρο του μπασίστα Ντιν Μος, την εμπειρία του ντράμερ Πίτερ «Γκριφ» Γκρίφιν από τα τζαζ κυκλώματα και τον ιδιοφυή ήχο του ηλεκτρικού κιθαρίστα Γιάσπερ ντε Ζουτ, οι Utopia Avenue θα βγάλουν δύο δίσκους και θα αρχίσουν να ετοιμάζουν έναν τρίτο· θα «αποφοιτήσουν» από τα καταγώγια του Σόχο προς μεγαλύτερες σκηνές και διεθνείς περιοδείες· θα διασταυρωθούν με πολλούς μελλοντικούς θρύλους· θα γευτούν τόσο την αποτυχία και την απογοήτευση, όσο και την επιτυχία και τη δόξα, θα κάνουν λάθη αλλά θα κάνουν και σωστά, ενώ τριγύρω τους οι υποσχέσεις της δεκαετίας του ’60 αρχίζουν να σβήνουν και να διαψεύδονται.
Ο Μίτσελ αφηγείται τη συλλογική ιστορία των Utopia Avenue μέσα από τις διαδρομές των μελών, ιδίως των τριών τραγουδοποιών (της Ελφ, του Ντιν και του Γιάσπερ), καθώς πλάι στις προκλήσεις της σταδιοδρομίας τους και τον πυρετό της δημιουργίας έχουν επίσης να διαχειριστούν και τα διλήμματα, τις δυσκολίες, ακόμα και τους δαίμονες της προσωπικής τους ζωής. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται με μεγάλη προσοχή και θέρμη, όπως με μεγάλη προσοχή και θέρμη αποδίδεται η -τόσο δύσκολη στην περιγραφή της- δημιουργική διαδικασία, από τις πρώτες σπίθες ενός τραγουδιού μέχρι να φτάσει αυτό στη σκηνή κι αποκεί στα ραδιόφωνα και τα πικάπ.
Το μυθιστόρημα γράφεται με πλήρη επίγνωση ότι πολλή από τη «μαγεία» της δεκαετίας του ’60 έχει φθαρεί ή/και παραμορφωθεί από τη μυθοποίησή της, καταφέρνει ωστόσο μια πολύχρωμη (και πονηρή) ανασύστασή της, που ξεχειλίζει από τρυφερότητα και ζωντάνια, αποτίνοντας έναν θαυμάσιο και πολύ διασκεδαστικό φόρο τιμής στη μουσική και στη δημιουργία γενικότερα. Είναι ένα βιβλίο γεμάτο αγάπη: αγάπη για τους ήρωές του, αγάπη για τη μουσική, αγάπη για τη δημιουργία, αγάπη για την ίδια την αφήγηση και τους αναγνώστες – που ελπίζω να του την ανταποδώσουν.
Μαρία Ξυλούρη









