

Πώς γεννήθηκαν οι «Ιστορίες με ουρά»
Τα βιβλία ξεκινούν από κάτι στιγμιαίο και συχνά απροσδιόριστο: μια λέξη, μια εικόνα, έναν ήχο, ένα συναίσθημα. Από τον πόνο της απώλειας του πρώτου μου γάτου, του Τάκου, γεννήθηκε το πρώτο μου παιδικό βιβλίο, ο Γουργούρης, που μιλάει στα παιδιά ακριβώς γι' αυτό: τον κύκλο της ζωής.
Μετά έτυχε να βρεθώ σε ένα μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών. Και καθώς εξερευνούσα τους διαδρόμους, το μάτι μου έπεσε σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι με τον, μάλλον απειλητικό, τίτλο: «Μην είσαι γάιδαρος!» Πρέπει να κυκλοφορεί ακόμη. Ο παίκτης που χάνει υποτίθεται ότι μεταμορφώνεται σε γάιδαρο δοκιμάζοντας έναν από τους μεγαλύτερους εξευτελισμούς της ζωής του... Το θεώρησα άδικο, θύμωσα. Το πρώτο ζώο που αγάπησα ήταν η Ριρίκα, η γαϊδουρίτσα του παππού μου του Νικόλα, στο χωριό μας στη Σάμο. Ήξερα, λοιπόν, την τρυφερότητα και την εξυπνάδα των γαϊδουριών. Έτσι γράφτηκε ο Γκάρης, ο γάιδαρος υπερήρωας, που πετάει μόνο όταν πρέπει να βοηθήσει ζώα που υποφέρουν.
Παράλληλα, στην εφημερίδα το ρεπορτάζ έτρεχε. Έμαθα για το σπουδαίο έργο της Mοm, της πολύ δραστήριας ελληνικής περιβαλλοντικής οργάνωσης που μελετά τη μεσογειακή φώκια και προσπαθεί για τη σωστή ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με την ανάγκη προστασίας της.
Είδα τον αγώνα που δίνουν επιστήμονες και εθελοντές, για να σώσουν τα φωκάκια που κάθε τόσο, κυρίως τέτοια εποχή, βρίσκουν ετοιμοθάνατα σε ακτές γιατί έχουν χάσει τη μαμά τους μέσα στη θαλασσοταραχή. Όμως τους πρώτους τρεις μήνες της ζωής τους τα φωκάκια θηλάζουν, δεν μπορούν ακόμη να φάνε ψάρια. Στη θάλασσα μόνα τους αποκλείεται να ζήσουν. Οι άνθρωποι της Mοm τα ταΐζουν κάθε τέσσερις ώρες, τα φροντίζουν με αφοσίωση, αλλά κρατώντας τις αναγκαίες... αποστάσεις. Η μεσογειακή φώκια είναι ζώο με υψηλή νοημοσύνη – πολύ κοντά στον άνθρωπο, όπως και το δελφίνι. Μαθαίνει εύκολα και κοινωνικοποιείται.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι που ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Δεν πρέπει να αναπτύξουν σχέση εξάρτησης από εμάς. Πρέπει να δυναμώσουν και να επιστρέψουν στη θάλασσα. Εκεί όπου ανήκουν... Όπως έγινε με τον Πουαρό.
Κι έπειτα ήρθαν τα «Πλάνα με ουρά», η εκπομπή μας στην ΕΡΤ, που έγινε αφορμή επί τρία χρόνια να ταξιδεύω σε ολόκληρη την Ελλάδα και να γνωρίζω υπέροχα ζώα και τους ανθρώπους τους. Έγινε αφορμή να αποκαλυφθεί στα μάτια μου ένα παράλληλο σύμπαν ευφυΐας και ενσυναίσθησης: ο κόσμος όχι μόνο των γατιών και των σκυλιών αλλά και των άλλων ζώων, αυτών που ελάχιστα ξέρουμε και, δυστυχώς, γιατί να το κρύψουμε, ελάχιστα εκτιμούμε.
Σε μια φάρμα στην Εύβοια, στην Αρότρια Γη της Βίκυς Καπουτσή και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου, γνώρισα τη Μέριλιν, μια τυχερή γουρουνίτσα. Ενώ γεννήθηκε σε μια κτηνοτροφική μονάδα, κάτι σαν την επιχείρηση του κυρίου Μπριζολόπουλου, και προοριζόταν προφανώς για μπέικον και λουκάνικα, ζει σήμερα μαζί με άλλα ζώα σχεδόν σαν κατοικίδιο. Στην πραγματικότητα αντιμετωπίζεται ως ισότιμο μέλος μιας οικογένειας ανθρώπων και μη ανθρώπινων πλασμάτων.
Η ιστορία της έγινε βιβλίο, για να μάθουν τα παιδιά πόσο εκπληκτικά ζώα είναι και τα γουρούνια: Οι επιστήμονες τα κατατάσσουν στα πιο έξυπνα ζώα, μαζί με τις μαϊμούδες και τα δελφίνια. Μαθαίνουν το όνομά τους σε λίγες μέρες, ξεχωρίζουν λέξεις και χειρονομίες, χρησιμοποιούν τη μουσούδα τους για να ανοίγουν πόρτες, αν δουν τους ανθρώπους να το κάνουν. Πολλοί ειδικοί, μάλιστα, τα θεωρούν πιο εύκολα στην εκπαίδευση ακόμα και από τα σκυλιά. Επικοινωνούν διαρκώς μεταξύ τους. Τα νεογέννητα γουρουνάκια μαθαίνουν να τρέχουν ακούγοντας τη φωνή της μητέρας τους, που τους τραγουδάει καθώς θηλάζουν.
«Οι ιστορίες με ουρά» ξεκίνησαν με τη Μέριλιν και τον Πουαρό, όμως θα υπάρξει και συνέχεια. Όσο παιδιά, αλλά και μεγάλοι ίσως, θα συγκινούνται με την περιπέτεια μιας φώκιας, το πέταγμα ενός γαϊδάρου ή το χαμόγελο μιας γουρουνίτσας, θα συνεχίσω να γράφω. Γιατί ο κόσμος των ζώων δεν είναι «κάτι άλλο», είναι ένα κομμάτι του δικού μας κόσμου, που ζητάει σεβασμό, κατανόηση και αγάπη. Κάθε πλάσμα κουβαλάει μια μοναδική ιστορία, μιλάει μια γλώσσα που αξίζει να ακούσουμε.
Τασούλα Επτακοίλη
Τα βιβλία ξεκινούν από κάτι στιγμιαίο και συχνά απροσδιόριστο: μια λέξη, μια εικόνα, έναν ήχο, ένα συναίσθημα. Από τον πόνο της απώλειας του πρώτου μου γάτου, του Τάκου, γεννήθηκε το πρώτο μου παιδικό βιβλίο, ο Γουργούρης, που μιλάει στα παιδιά ακριβώς γι' αυτό: τον κύκλο της ζωής.
Μετά έτυχε να βρεθώ σε ένα μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών. Και καθώς εξερευνούσα τους διαδρόμους, το μάτι μου έπεσε σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι με τον, μάλλον απειλητικό, τίτλο: «Μην είσαι γάιδαρος!» Πρέπει να κυκλοφορεί ακόμη. Ο παίκτης που χάνει υποτίθεται ότι μεταμορφώνεται σε γάιδαρο δοκιμάζοντας έναν από τους μεγαλύτερους εξευτελισμούς της ζωής του... Το θεώρησα άδικο, θύμωσα. Το πρώτο ζώο που αγάπησα ήταν η Ριρίκα, η γαϊδουρίτσα του παππού μου του Νικόλα, στο χωριό μας στη Σάμο. Ήξερα, λοιπόν, την τρυφερότητα και την εξυπνάδα των γαϊδουριών. Έτσι γράφτηκε ο Γκάρης, ο γάιδαρος υπερήρωας, που πετάει μόνο όταν πρέπει να βοηθήσει ζώα που υποφέρουν.
Παράλληλα, στην εφημερίδα το ρεπορτάζ έτρεχε. Έμαθα για το σπουδαίο έργο της Mοm, της πολύ δραστήριας ελληνικής περιβαλλοντικής οργάνωσης που μελετά τη μεσογειακή φώκια και προσπαθεί για τη σωστή ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με την ανάγκη προστασίας της.
Είδα τον αγώνα που δίνουν επιστήμονες και εθελοντές, για να σώσουν τα φωκάκια που κάθε τόσο, κυρίως τέτοια εποχή, βρίσκουν ετοιμοθάνατα σε ακτές γιατί έχουν χάσει τη μαμά τους μέσα στη θαλασσοταραχή. Όμως τους πρώτους τρεις μήνες της ζωής τους τα φωκάκια θηλάζουν, δεν μπορούν ακόμη να φάνε ψάρια. Στη θάλασσα μόνα τους αποκλείεται να ζήσουν. Οι άνθρωποι της Mοm τα ταΐζουν κάθε τέσσερις ώρες, τα φροντίζουν με αφοσίωση, αλλά κρατώντας τις αναγκαίες... αποστάσεις. Η μεσογειακή φώκια είναι ζώο με υψηλή νοημοσύνη – πολύ κοντά στον άνθρωπο, όπως και το δελφίνι. Μαθαίνει εύκολα και κοινωνικοποιείται.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι που ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Δεν πρέπει να αναπτύξουν σχέση εξάρτησης από εμάς. Πρέπει να δυναμώσουν και να επιστρέψουν στη θάλασσα. Εκεί όπου ανήκουν... Όπως έγινε με τον Πουαρό.
Κι έπειτα ήρθαν τα «Πλάνα με ουρά», η εκπομπή μας στην ΕΡΤ, που έγινε αφορμή επί τρία χρόνια να ταξιδεύω σε ολόκληρη την Ελλάδα και να γνωρίζω υπέροχα ζώα και τους ανθρώπους τους. Έγινε αφορμή να αποκαλυφθεί στα μάτια μου ένα παράλληλο σύμπαν ευφυΐας και ενσυναίσθησης: ο κόσμος όχι μόνο των γατιών και των σκυλιών αλλά και των άλλων ζώων, αυτών που ελάχιστα ξέρουμε και, δυστυχώς, γιατί να το κρύψουμε, ελάχιστα εκτιμούμε.
Σε μια φάρμα στην Εύβοια, στην Αρότρια Γη της Βίκυς Καπουτσή και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου, γνώρισα τη Μέριλιν, μια τυχερή γουρουνίτσα. Ενώ γεννήθηκε σε μια κτηνοτροφική μονάδα, κάτι σαν την επιχείρηση του κυρίου Μπριζολόπουλου, και προοριζόταν προφανώς για μπέικον και λουκάνικα, ζει σήμερα μαζί με άλλα ζώα σχεδόν σαν κατοικίδιο. Στην πραγματικότητα αντιμετωπίζεται ως ισότιμο μέλος μιας οικογένειας ανθρώπων και μη ανθρώπινων πλασμάτων.
Η ιστορία της έγινε βιβλίο, για να μάθουν τα παιδιά πόσο εκπληκτικά ζώα είναι και τα γουρούνια: Οι επιστήμονες τα κατατάσσουν στα πιο έξυπνα ζώα, μαζί με τις μαϊμούδες και τα δελφίνια. Μαθαίνουν το όνομά τους σε λίγες μέρες, ξεχωρίζουν λέξεις και χειρονομίες, χρησιμοποιούν τη μουσούδα τους για να ανοίγουν πόρτες, αν δουν τους ανθρώπους να το κάνουν. Πολλοί ειδικοί, μάλιστα, τα θεωρούν πιο εύκολα στην εκπαίδευση ακόμα και από τα σκυλιά. Επικοινωνούν διαρκώς μεταξύ τους. Τα νεογέννητα γουρουνάκια μαθαίνουν να τρέχουν ακούγοντας τη φωνή της μητέρας τους, που τους τραγουδάει καθώς θηλάζουν.
«Οι ιστορίες με ουρά» ξεκίνησαν με τη Μέριλιν και τον Πουαρό, όμως θα υπάρξει και συνέχεια. Όσο παιδιά, αλλά και μεγάλοι ίσως, θα συγκινούνται με την περιπέτεια μιας φώκιας, το πέταγμα ενός γαϊδάρου ή το χαμόγελο μιας γουρουνίτσας, θα συνεχίσω να γράφω. Γιατί ο κόσμος των ζώων δεν είναι «κάτι άλλο», είναι ένα κομμάτι του δικού μας κόσμου, που ζητάει σεβασμό, κατανόηση και αγάπη. Κάθε πλάσμα κουβαλάει μια μοναδική ιστορία, μιλάει μια γλώσσα που αξίζει να ακούσουμε.
Τασούλα Επτακοίλη








