Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Oliver Lovrenski: «Δεν πίστευα ότι θα ζούσα μέχρι τα 17»
Oliver Lovrenski: «Δεν πίστευα ότι θα ζούσα μέχρι τα 17»
Oliver Lovrenski: «Δεν πίστευα ότι θα ζούσα μέχρι τα 17»

Oliver Lovrenski: «Δεν πίστευα ότι θα ζούσα μέχρι τα 17»

Ο Νορβηγός 21χρονος σήμερα συγγραφέας συγκλόνισε τη Νορβηγία με το ντεμπούτο του «Όταν ήμασταν μικροί» που σαρώνει τα βραβεία και κατακτά την κορυφή στις λίστες των μπεστ σέλερ.

Ο 19χρονος Oliver Lovrenski βρίσκεται στο επίκεντρο του εκδοτικού κόσμου χάρη στο βιβλίο του Όταν ήμασταν μικροί, μια ωμή ιστορία ενηλικίωσης που διαδραματίζεται στο σύγχρονο Όσλο. Ο ίδιος λέει πως ζει από θαύμα.
«Όταν ήμουν 15 ετών, δεν υπήρχαν και πολλά να ανακαλύψω γενικά» δηλώνει στη νορβηγική εφημερίδα VG.
«Άρχισα να συμφιλιώνομαι με την ιδέα πως δεν υπάρχει σωτηρία. Θα πεθάνω, σκέφτηκα. Όταν έγινα 16, δεν πίστευα ότι θα ζούσα μέχρι τα 17» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Τώρα είναι 19 και εκδίδει το πρώτο του μυθιστόρημα. Ένα μυθιστόρημα που το ήθελαν όλοι!
Μόλις μία εβδομάδα αφότου ο Lovrenski έστειλε το χειρόγραφο στους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, τον Απρίλιο του 2023, υπέγραψε συμβόλαιο για την έκδοση του μυθιστορήματός του, αφού προκάλεσε φρενίτιδα στον πλειστηριασμό για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων έκδοσης.

«Αμέσως καταλάβαμε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι εξωπραγματικό. Ο Oliver Lovrenski είναι μια γλωσσική ιδιοφυΐα, και σας δίνω τον λόγο μου γι’ αυτό» επισημαίνει η εκδότριά του Nora Campbell, από τον οίκο Aschehoug, ενώ συμπληρώνει: «O λογοτεχνικός κόσμος κατακλύζεται από ιστορίες ενηλικίωσης, αλλά σπανίως αυτές συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Αυτό είναι το Όσλο, στο εδώ, στο τώρα, με όλο τον βιωμένο πόνο μιας νέας ζωής σήμερα».
Ο εκδοτικός οίκος Aschehoug μπορεί να επιβεβαιώσει ότι ο συγγραφέας πράγματι προέρχεται από το περιβάλλον για το οποίο γράφει.
Σ’ ένα καλοκαιρινό πάρτι του οίκου τον Αύγουστο, ο Oliver ήταν το επίκεντρο της προσοχής και το Όταν ήμασταν μικροί το μεγάλο θέμα συζήτησης.
«Είναι εντελώς τρελό. Περίεργο κι απίστευτο» λέει ο ίδιος για όλα όσα έγιναν.

Τον συναντήσαμε στο εστιατόριο Azadi, στο Γκρένλαντ του Όσλο. Στους δρόμους που άραζε με τους φίλους του που, σύμφωνα με τον Oliver, συχνά κουβαλούσαν όπλα, χρήματα, ναρκωτικά. Τώρα φοράει ένα κοστούμι, τρώει ντολμαδάκια και πίνει το πρωτεϊνούχο του ρόφημα.

«Πέρα από το βιβλίο και πέρα απ’ την καριέρα, η μεγαλύτερη για μένα αλλαγή είναι ότι είμαι ασφαλής. Μπορώ πλέον να κοιμηθώ χωρίς να έχω το κινητό στο αθόρυβο, χωρίς να είμαι συνέχεια σε επιφυλακή».
«Κάποιες μέρες είμαι έως και χαρούμενος. Αυτό είναι το σημαντικότερο» λέει χαμογελώντας.

Στο μυθιστόρημα συναντάμε τον Ίβορ και τους φίλους του Μάρκο, Αρζάν και Γιούνας, οι οποίοι βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στα ναρκωτικά, στη βία και στο έγκλημα. Δεν έχουν πολλούς ανθρώπους κοντά τους, αλλά έχουν ο ένας τον άλλο.
Η μητέρα του Lovrenski είναι Κροάτισσα και ο πατέρας του είναι ο ποιητής και συγγραφέας Håvard Rem (θα επανέλθουμε σε αυτό). Δεν θέλει να αποκαλύψει πού ακριβώς μεγάλωσε· μένει ακόμη στην ίδια γειτονιά.
Τα αγόρια που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο του είναι ένα συνονθύλευμα από τον εαυτό του, τους φίλους του και τον περίγυρό του.
«Είναι μυθιστόρημα, είναι όμως και η αυθεντική εμπειρία μου στο Όσλο. Και ξέρω για τι πράγμα μιλάω».
Ο Oliver αναφέρει πως έχει κουραστεί να ακούει για τις συμμορίες νέων του Όσλο από ανθρώπους που είναι «απέξω», αφού δεν αφιερώνουν καν χρόνο να μιλήσουν στους νέους αυτούς.
«Στο Όταν ήμασταν μικροί προσπαθώ να διηγηθώ μια ιστορία εκ των έσω. Τώρα η ιστορία μου έχει αποτυπωθεί στο χαρτί. Από κάποιον που την έζησε» λέει.

Όλα ξεκίνησαν με μερικές προτάσεις στο κινητό του. Κι ένα φθινόπωρο, όταν ταξίδευε μόνος στην Ευρώπη για να ξεφύγει από το Όσλο, οι ιστορίες άρχισαν να ρέουν.
«Η σύνδεση έγινε όταν άρχισα να γράφω με τον τρόπο που μιλάω – και όταν άρχισα να αφηγούμαι την ιστορία έτσι όπως θα την έλεγα σε κάποιον κολλητό μου. Ξαφνικά, ήταν λες και ο υπόλοιπος κόσμος εξαφανίστηκε. Ήθελα μόνο να γράφω» λέει.
«αδερφός
χθες το βράδυ ξύπνησα γιατί πήρε ο μάρκο κι έκλαιγε κι έλεγε πέθανε, ίβορ, πέθανε, και
δεν χρειαζόταν να ρωτήσω ποιος, γιατί ήξερα, έκλεισα απλώς το τηλέφωνο».

Ολόκληρο το κείμενο είναι γραμμένο σε κοινωνιόλεκτο και αργκό, χωρίς τελείες.

«Κάποιοι αποκαλούν αυτή τη γλώσσα “kebabnorsk” (νορβηγικό κεμπάπ) – μια γλώσσα που συνεχώς εξελίσσεται. Τη βρίσκω όμορφη, και μάλιστα μου έκανε εντύπωση ότι η Maria Skaranger και ο Zeshan Shakar χρησιμοποιούν τη γλώσσα αυτή στα βιβλία τους. Αλλά εγώ το πάω ένα βήμα παραπέρα» επισημαίνει ο Oliver.

«Γράφω με την ελπίδα ότι κάποιος που θα διαβάσει το βιβλίο θα σκεφτεί: Ουάου, αυτό μιλάει για μένα! Και πως κάποιοι γονείς, εκπαιδευτικοί και σύμβουλοι νέων θα καταλάβουν. Γράφω με την ελπίδα ότι οι νέοι που κατάγονται από ξένες χώρες θα νιώσουν πως κάποιος τους εκπροσωπεί. Ότι αυτό το βιβλίο θα σημαίνει στα αλήθεια κάτι».

Πιστεύει ότι το Όσλο έχει γίνει πιο σκληρό τα τελευταία δύο χρόνια – και ότι η βία βρίσκει όλο και νεότερους σε ηλικία οπαδούς.
«Το Όσλο κινείται σε λάθος κατεύθυνση. Για μένα θα ήταν δύσκολο να αφήσω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο εδώ. Δεν θέλω να ζήσουν όπως έζησα» αναφέρει.

Όταν ήταν μικρός, ήταν βιβλιοφάγος, ακαδημαϊκά ταλαντούχος και ονειρευόταν, όπως και ο Ίβορ στο βιβλίο, να γίνει δικηγόρος. Τι πήγε λάθος;
«Ήταν πολλά μικρά βήματα. Είναι δύσκολο να το πεις με βεβαιότητα. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που χρειάζεσαι ως παιδί και, όταν δεν τα έχεις, τα ψάχνεις και τα βρίσκεις μόνος σου. Αυτό κάναμε. Το βρήκαμε ο ένας στον άλλο και σε μεγαλύτερα παιδιά».

Στο μυθιστόρημά του γράφει:
«και μετά λέει, καλά, είναι σίγουρα ο πιο γαμάτος τρόπος να πεθάνεις, υπερβολική δόση, φίλε, εντάξει, μπορεί να καταλήξουμε στην κόλαση, αλλά τουλάχιστον θα πεθάνουμε στον παράδεισο».
«Έχω φτάσει τόσο ψηλά και ταυτόχρονα όσο χαμηλότερα γίνεται. Έχω πάει στον παράδεισο και στην κόλαση» λέει ο Oliver.
Ήταν μόλις 13-14 χρονών όταν ξεκίνησε τη χρήση ουσιών.
«Και γρήγορα εγώ και οι φίλοι μου τα κάναμε όλα. Ήρθαμε από νωρίς αντιμέτωποι με σοβαρές καταστάσεις και ανθρώπους. Τριγυρίζαμε στην πόλη, ήμασταν παιδιά του δρόμου. Οι περισσότεροι νιώθαμε πως δεν ανήκουμε πουθενά, αλλά βρήκαμε ο ένας στον άλλο την αίσθηση του ανήκειν».
Μια αίσθηση που σήμερα του λείπει.


«Νιώθω ότι πορεύομαι μόνος στη ζωή. Αδυνατώ πλέον να βρίσκομαι κοντά σε όσους με ξέρουν καλύτερα, διότι μετά κυλάω. Πρέπει να παραμείνω εδώ, όπου είμαι μεν μόνος, αλλά δεν μπορώ να γυρίσω πίσω».
Ύστερα από μια ανεπιτυχή προσπάθεια να σταματήσει τα ναρκωτικά, αποφάσισε να γίνει η εξαίρεση στον κανόνα και να ξεκόψει από όλα. Για να το πετύχει, έπρεπε να απομακρυνθεί από τους πάντες.
«Είναι η πιο δύσκολη απόφαση που έχω πάρει. Έκοψα επαφή με ανθρώπους που έβλεπα σαν αδέρφια, φίλους που αγαπούσα σαν να ήταν η οικογένειά μου. Έφτασα σ’ ένα σημείο που ήταν απολύτως ξεκάθαρο πως αν ήθελα να έχω μια αξιοπρεπή ζωή θα έπρεπε να φύγω».

Σύντομα γίνεται 20 ετών και η εφαρμογή στο κινητό του δείχνει πως είναι καθαρός τρία χρόνια και δύο εβδομάδες.
«Δόξα τω Θεώ, μοιάζει με θαύμα που βρίσκομαι σήμερα εδώ. Υπάρχει ακόμη πολύ σκοτάδι και πολύς πόνος, παρ’ όλα αυτά σηκώνομαι κάθε μέρα, γυμνάζομαι, δουλεύω, τρώω, κάνω ό,τι πρέπει να κάνω».
Με το «δουλεύω» εννοεί τη συγγραφή.
«Με βοηθάει να γράφω και τώρα δουλεύω κάποια νέα πρότζεκτ. Αλλά το βασικό για μένα είναι να είμαι ένας καλός γιος και κάποια μέρα στο μέλλον ένας καλός σύζυγος και πατέρας. Χέστηκα για το γκανγκστεριλίκι».

Για πολύ καιρό δεν είχε αποκαλύψει στον εκδοτικό του οίκο ότι πατέρας του είναι ο ποιητής και συγγραφέας Håvard Rem.
«Αρχίσαμε να έχουμε τακτικές επαφές μόλις τα τελευταία χρόνια. Είμαι πολύ χαρούμενος που τον έχω στη ζωή μου τώρα. Αλλά δεν άφησα κανέναν να διαβάσει το χειρόγραφο πριν το στείλω στους εκδοτικούς οίκους, ούτε τον πατέρα μου ούτε κανέναν άλλο. Δεν ήθελα να επηρεαστώ ούτε να χρησιμοποιήσω το όνομα κανενός.
Είμαι εδώ με τους δικούς μου όρους».
 



Η συνέντευξη του Oliver Lovrenski στην Camilla Norli (φωτό: Julie Holmberg) δημοσιεύτηκε στη νορβηγική εφημερίδα VG στις 27 Σεπτεμβρίου 2023.
Μετάφραση: Ειρήνη Μανιατοπούλου

Ο 19χρονος Oliver Lovrenski βρίσκεται στο επίκεντρο του εκδοτικού κόσμου χάρη στο βιβλίο του Όταν ήμασταν μικροί, μια ωμή ιστορία ενηλικίωσης που διαδραματίζεται στο σύγχρονο Όσλο. Ο ίδιος λέει πως ζει από θαύμα.
«Όταν ήμουν 15 ετών, δεν υπήρχαν και πολλά να ανακαλύψω γενικά» δηλώνει στη νορβηγική εφημερίδα VG.
«Άρχισα να συμφιλιώνομαι με την ιδέα πως δεν υπάρχει σωτηρία. Θα πεθάνω, σκέφτηκα. Όταν έγινα 16, δεν πίστευα ότι θα ζούσα μέχρι τα 17» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Τώρα είναι 19 και εκδίδει το πρώτο του μυθιστόρημα. Ένα μυθιστόρημα που το ήθελαν όλοι!
Μόλις μία εβδομάδα αφότου ο Lovrenski έστειλε το χειρόγραφο στους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, τον Απρίλιο του 2023, υπέγραψε συμβόλαιο για την έκδοση του μυθιστορήματός του, αφού προκάλεσε φρενίτιδα στον πλειστηριασμό για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων έκδοσης.

«Αμέσως καταλάβαμε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι εξωπραγματικό. Ο Oliver Lovrenski είναι μια γλωσσική ιδιοφυΐα, και σας δίνω τον λόγο μου γι’ αυτό» επισημαίνει η εκδότριά του Nora Campbell, από τον οίκο Aschehoug, ενώ συμπληρώνει: «O λογοτεχνικός κόσμος κατακλύζεται από ιστορίες ενηλικίωσης, αλλά σπανίως αυτές συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Αυτό είναι το Όσλο, στο εδώ, στο τώρα, με όλο τον βιωμένο πόνο μιας νέας ζωής σήμερα».
Ο εκδοτικός οίκος Aschehoug μπορεί να επιβεβαιώσει ότι ο συγγραφέας πράγματι προέρχεται από το περιβάλλον για το οποίο γράφει.
Σ’ ένα καλοκαιρινό πάρτι του οίκου τον Αύγουστο, ο Oliver ήταν το επίκεντρο της προσοχής και το Όταν ήμασταν μικροί το μεγάλο θέμα συζήτησης.
«Είναι εντελώς τρελό. Περίεργο κι απίστευτο» λέει ο ίδιος για όλα όσα έγιναν.

Τον συναντήσαμε στο εστιατόριο Azadi, στο Γκρένλαντ του Όσλο. Στους δρόμους που άραζε με τους φίλους του που, σύμφωνα με τον Oliver, συχνά κουβαλούσαν όπλα, χρήματα, ναρκωτικά. Τώρα φοράει ένα κοστούμι, τρώει ντολμαδάκια και πίνει το πρωτεϊνούχο του ρόφημα.

«Πέρα από το βιβλίο και πέρα απ’ την καριέρα, η μεγαλύτερη για μένα αλλαγή είναι ότι είμαι ασφαλής. Μπορώ πλέον να κοιμηθώ χωρίς να έχω το κινητό στο αθόρυβο, χωρίς να είμαι συνέχεια σε επιφυλακή».
«Κάποιες μέρες είμαι έως και χαρούμενος. Αυτό είναι το σημαντικότερο» λέει χαμογελώντας.

Στο μυθιστόρημα συναντάμε τον Ίβορ και τους φίλους του Μάρκο, Αρζάν και Γιούνας, οι οποίοι βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στα ναρκωτικά, στη βία και στο έγκλημα. Δεν έχουν πολλούς ανθρώπους κοντά τους, αλλά έχουν ο ένας τον άλλο.
Η μητέρα του Lovrenski είναι Κροάτισσα και ο πατέρας του είναι ο ποιητής και συγγραφέας Håvard Rem (θα επανέλθουμε σε αυτό). Δεν θέλει να αποκαλύψει πού ακριβώς μεγάλωσε· μένει ακόμη στην ίδια γειτονιά.
Τα αγόρια που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο του είναι ένα συνονθύλευμα από τον εαυτό του, τους φίλους του και τον περίγυρό του.
«Είναι μυθιστόρημα, είναι όμως και η αυθεντική εμπειρία μου στο Όσλο. Και ξέρω για τι πράγμα μιλάω».
Ο Oliver αναφέρει πως έχει κουραστεί να ακούει για τις συμμορίες νέων του Όσλο από ανθρώπους που είναι «απέξω», αφού δεν αφιερώνουν καν χρόνο να μιλήσουν στους νέους αυτούς.
«Στο Όταν ήμασταν μικροί προσπαθώ να διηγηθώ μια ιστορία εκ των έσω. Τώρα η ιστορία μου έχει αποτυπωθεί στο χαρτί. Από κάποιον που την έζησε» λέει.

Όλα ξεκίνησαν με μερικές προτάσεις στο κινητό του. Κι ένα φθινόπωρο, όταν ταξίδευε μόνος στην Ευρώπη για να ξεφύγει από το Όσλο, οι ιστορίες άρχισαν να ρέουν.
«Η σύνδεση έγινε όταν άρχισα να γράφω με τον τρόπο που μιλάω – και όταν άρχισα να αφηγούμαι την ιστορία έτσι όπως θα την έλεγα σε κάποιον κολλητό μου. Ξαφνικά, ήταν λες και ο υπόλοιπος κόσμος εξαφανίστηκε. Ήθελα μόνο να γράφω» λέει.
«αδερφός
χθες το βράδυ ξύπνησα γιατί πήρε ο μάρκο κι έκλαιγε κι έλεγε πέθανε, ίβορ, πέθανε, και
δεν χρειαζόταν να ρωτήσω ποιος, γιατί ήξερα, έκλεισα απλώς το τηλέφωνο».

Ολόκληρο το κείμενο είναι γραμμένο σε κοινωνιόλεκτο και αργκό, χωρίς τελείες.

«Κάποιοι αποκαλούν αυτή τη γλώσσα “kebabnorsk” (νορβηγικό κεμπάπ) – μια γλώσσα που συνεχώς εξελίσσεται. Τη βρίσκω όμορφη, και μάλιστα μου έκανε εντύπωση ότι η Maria Skaranger και ο Zeshan Shakar χρησιμοποιούν τη γλώσσα αυτή στα βιβλία τους. Αλλά εγώ το πάω ένα βήμα παραπέρα» επισημαίνει ο Oliver.

«Γράφω με την ελπίδα ότι κάποιος που θα διαβάσει το βιβλίο θα σκεφτεί: Ουάου, αυτό μιλάει για μένα! Και πως κάποιοι γονείς, εκπαιδευτικοί και σύμβουλοι νέων θα καταλάβουν. Γράφω με την ελπίδα ότι οι νέοι που κατάγονται από ξένες χώρες θα νιώσουν πως κάποιος τους εκπροσωπεί. Ότι αυτό το βιβλίο θα σημαίνει στα αλήθεια κάτι».

Πιστεύει ότι το Όσλο έχει γίνει πιο σκληρό τα τελευταία δύο χρόνια – και ότι η βία βρίσκει όλο και νεότερους σε ηλικία οπαδούς.
«Το Όσλο κινείται σε λάθος κατεύθυνση. Για μένα θα ήταν δύσκολο να αφήσω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο εδώ. Δεν θέλω να ζήσουν όπως έζησα» αναφέρει.

Όταν ήταν μικρός, ήταν βιβλιοφάγος, ακαδημαϊκά ταλαντούχος και ονειρευόταν, όπως και ο Ίβορ στο βιβλίο, να γίνει δικηγόρος. Τι πήγε λάθος;
«Ήταν πολλά μικρά βήματα. Είναι δύσκολο να το πεις με βεβαιότητα. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που χρειάζεσαι ως παιδί και, όταν δεν τα έχεις, τα ψάχνεις και τα βρίσκεις μόνος σου. Αυτό κάναμε. Το βρήκαμε ο ένας στον άλλο και σε μεγαλύτερα παιδιά».

Στο μυθιστόρημά του γράφει:
«και μετά λέει, καλά, είναι σίγουρα ο πιο γαμάτος τρόπος να πεθάνεις, υπερβολική δόση, φίλε, εντάξει, μπορεί να καταλήξουμε στην κόλαση, αλλά τουλάχιστον θα πεθάνουμε στον παράδεισο».
«Έχω φτάσει τόσο ψηλά και ταυτόχρονα όσο χαμηλότερα γίνεται. Έχω πάει στον παράδεισο και στην κόλαση» λέει ο Oliver.
Ήταν μόλις 13-14 χρονών όταν ξεκίνησε τη χρήση ουσιών.
«Και γρήγορα εγώ και οι φίλοι μου τα κάναμε όλα. Ήρθαμε από νωρίς αντιμέτωποι με σοβαρές καταστάσεις και ανθρώπους. Τριγυρίζαμε στην πόλη, ήμασταν παιδιά του δρόμου. Οι περισσότεροι νιώθαμε πως δεν ανήκουμε πουθενά, αλλά βρήκαμε ο ένας στον άλλο την αίσθηση του ανήκειν».
Μια αίσθηση που σήμερα του λείπει.


«Νιώθω ότι πορεύομαι μόνος στη ζωή. Αδυνατώ πλέον να βρίσκομαι κοντά σε όσους με ξέρουν καλύτερα, διότι μετά κυλάω. Πρέπει να παραμείνω εδώ, όπου είμαι μεν μόνος, αλλά δεν μπορώ να γυρίσω πίσω».
Ύστερα από μια ανεπιτυχή προσπάθεια να σταματήσει τα ναρκωτικά, αποφάσισε να γίνει η εξαίρεση στον κανόνα και να ξεκόψει από όλα. Για να το πετύχει, έπρεπε να απομακρυνθεί από τους πάντες.
«Είναι η πιο δύσκολη απόφαση που έχω πάρει. Έκοψα επαφή με ανθρώπους που έβλεπα σαν αδέρφια, φίλους που αγαπούσα σαν να ήταν η οικογένειά μου. Έφτασα σ’ ένα σημείο που ήταν απολύτως ξεκάθαρο πως αν ήθελα να έχω μια αξιοπρεπή ζωή θα έπρεπε να φύγω».

Σύντομα γίνεται 20 ετών και η εφαρμογή στο κινητό του δείχνει πως είναι καθαρός τρία χρόνια και δύο εβδομάδες.
«Δόξα τω Θεώ, μοιάζει με θαύμα που βρίσκομαι σήμερα εδώ. Υπάρχει ακόμη πολύ σκοτάδι και πολύς πόνος, παρ’ όλα αυτά σηκώνομαι κάθε μέρα, γυμνάζομαι, δουλεύω, τρώω, κάνω ό,τι πρέπει να κάνω».
Με το «δουλεύω» εννοεί τη συγγραφή.
«Με βοηθάει να γράφω και τώρα δουλεύω κάποια νέα πρότζεκτ. Αλλά το βασικό για μένα είναι να είμαι ένας καλός γιος και κάποια μέρα στο μέλλον ένας καλός σύζυγος και πατέρας. Χέστηκα για το γκανγκστεριλίκι».

Για πολύ καιρό δεν είχε αποκαλύψει στον εκδοτικό του οίκο ότι πατέρας του είναι ο ποιητής και συγγραφέας Håvard Rem.
«Αρχίσαμε να έχουμε τακτικές επαφές μόλις τα τελευταία χρόνια. Είμαι πολύ χαρούμενος που τον έχω στη ζωή μου τώρα. Αλλά δεν άφησα κανέναν να διαβάσει το χειρόγραφο πριν το στείλω στους εκδοτικούς οίκους, ούτε τον πατέρα μου ούτε κανέναν άλλο. Δεν ήθελα να επηρεαστώ ούτε να χρησιμοποιήσω το όνομα κανενός.
Είμαι εδώ με τους δικούς μου όρους».
 



Η συνέντευξη του Oliver Lovrenski στην Camilla Norli (φωτό: Julie Holmberg) δημοσιεύτηκε στη νορβηγική εφημερίδα VG στις 27 Σεπτεμβρίου 2023.
Μετάφραση: Ειρήνη Μανιατοπούλου