Ο χωρισμός τους ήταν μόνο η αρχή.
Αυτό το βιβλίο το έγραψα εξ ολοκλήρου έξω, σε καφέ και ουζερί. Απογεύματα και νύχτες. Ξεκίνησε ένα απόγευμα στο «Παρασκήνιο» της Καλλιδρομίου, τέλη Γενάρη του 2024. Εκεί διαδραματίζεται. Μου ήρθε συνειρμικά η εικόνα της πρώτης σκηνής. Να κάθονται σ’ ένα τραπεζάκι έξω. Όπως βγαίνεις, το αριστερό στον δρόμο. Στη συνέχεια πήγαινα κι έγραφα στο «Bourbon», στο «Τηνιακό» και το «Σέλας».
Η βραδιά στο «Σέλας», τέλη Σεπτέμβρη του 2024, με γλίτωσε από την ολική διαγραφή. Για μήνες πάλευα να βρω τα πατήματά μου με ένα τόσο κλισέ λογοτεχνικά θέμα, όπως θεωρώ ότι είναι ο χωρισμός ενός ζευγαριού. Ειδικά ένας χωρισμός που διαδραματίζεται στο «τώρα». Αυτό ήταν και το στοίχημα. Ήθελα να το προσεγγίσω διαφορετικά, να δω τι μπορώ να καταφέρω μέσα από αυτό.
Μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη το πράγμα δεν πήγαινε καλά. Δεν μου έβγαινε σωστά, είχα κουραστεί. Δεν σκόπευα ακριβώς να το διαγράψω, αλλά ήμουν πολύ κοντά. Τότε κατέληξα εκείνο το βράδυ στο «Σέλας», από τύχη. Το τι ακριβώς έγινε εκεί δεν μπορώ να το εξηγήσω. Με πολύ απλά λόγια, εμφανίστηκε το συνολικό ύφος μπροστά μου. Η συνολική αίσθηση του κειμένου. Απλώς συνέβη. Αμέσως μπορούσα να το δω από την αρχή μέχρι το τέλος. Το μόνο που έλειπε ήταν να το γράψω όπως το φανταζόμουν. Από εκείνο το βράδυ η συγγραφή του βιβλίου πήρε άλλη τροπή. Το έργο ολοκληρώθηκε στα μέσα Δεκέμβρη του 2024, στο «Τηνιακό». Χρειάστηκαν σχεδόν όλα τα βράδια από τα τέλη Σεπτέμβρη κι έπειτα. Ήταν 13 Δεκεμβρίου, 12:30 τα μεσάνυχτα, το θυμάμαι.
Η συγκεκριμένη εμπειρία μπορώ να πω πλέον με σιγουριά ότι ήταν από τις ωραιότερες της ζωής μου.
Τρία βιβλία έπαιξαν κομβικό ρόλο.
Τα δύο με βοήθησαν να σχηματοποιήσω μέσα μου την κατεύθυνση που ήθελα να ακολουθήσω σε ό,τι αφορά το κείμενο. Πρόκειται για τα εξής: Λογική του νοήματος του Gilles Deleuze και Η ωμότητα των πραγμάτων: Συζητήσεις με τον Francis Bacon του David Sylvester. Τα κουβάλαγα από την αρχή στην τσάντα μου.
Το τρίτο βιβλίο αποκρυστάλλωσε τις σκέψεις μου πάνω στο ύφος. Είχα ήδη ξεκινήσει πειράματα και με βοήθησε να καταλάβω επιτέλους τη συγγένεια. Ένιωσα πιο σίγουρος να προχωρήσω, πάντοτε βέβαια με τον κίνδυνο της απόλυτης αποτυχίας. Πρόκειται για το έργο του Peter Handke Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι. Το διάβασα μονορούφι, τέλη Ιουλίου, βράδυ, σε ένα πεζούλι στη Χώρα της Τήνου.
Στα ακουστικά μου αδιαμφισβήτητο soundtrack του έργου είναι το κομμάτι του Yann Tiersen Preparations for the last TV fake. Το άκουγα συνέχεια, εμμονικά στο repeat ενώ έγραφα. Μαζί με Carlos Paredes, Johnny Cash, Beirut, Manu Chao, Philip Glass, Nick Cave & Warren Ellis, Frank Black, Warpaint, Mihály Vig, Moby, Pink Floyd, Ρασούλη, Μάλαμα, Θεοδωράκη, Μπιθικώτση, Περίδη, Σιδηρόπουλο, Διάφανα Κρίνα.
Όλο το 2025 το πέρασα με διορθώσεις, γνώμες, επαναπροσεγγίσεις, διαγραφές, προσθήκες. Μέχρι που έφτασα ως εδώ. Τέλη Μαρτίου του 2026, λίγες ημέρες προτού αυτό το βιβλίο κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
Φώτης Μανίκας
Αυτό το βιβλίο το έγραψα εξ ολοκλήρου έξω, σε καφέ και ουζερί. Απογεύματα και νύχτες. Ξεκίνησε ένα απόγευμα στο «Παρασκήνιο» της Καλλιδρομίου, τέλη Γενάρη του 2024. Εκεί διαδραματίζεται. Μου ήρθε συνειρμικά η εικόνα της πρώτης σκηνής. Να κάθονται σ’ ένα τραπεζάκι έξω. Όπως βγαίνεις, το αριστερό στον δρόμο. Στη συνέχεια πήγαινα κι έγραφα στο «Bourbon», στο «Τηνιακό» και το «Σέλας».
Η βραδιά στο «Σέλας», τέλη Σεπτέμβρη του 2024, με γλίτωσε από την ολική διαγραφή. Για μήνες πάλευα να βρω τα πατήματά μου με ένα τόσο κλισέ λογοτεχνικά θέμα, όπως θεωρώ ότι είναι ο χωρισμός ενός ζευγαριού. Ειδικά ένας χωρισμός που διαδραματίζεται στο «τώρα». Αυτό ήταν και το στοίχημα. Ήθελα να το προσεγγίσω διαφορετικά, να δω τι μπορώ να καταφέρω μέσα από αυτό.
Μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη το πράγμα δεν πήγαινε καλά. Δεν μου έβγαινε σωστά, είχα κουραστεί. Δεν σκόπευα ακριβώς να το διαγράψω, αλλά ήμουν πολύ κοντά. Τότε κατέληξα εκείνο το βράδυ στο «Σέλας», από τύχη. Το τι ακριβώς έγινε εκεί δεν μπορώ να το εξηγήσω. Με πολύ απλά λόγια, εμφανίστηκε το συνολικό ύφος μπροστά μου. Η συνολική αίσθηση του κειμένου. Απλώς συνέβη. Αμέσως μπορούσα να το δω από την αρχή μέχρι το τέλος. Το μόνο που έλειπε ήταν να το γράψω όπως το φανταζόμουν. Από εκείνο το βράδυ η συγγραφή του βιβλίου πήρε άλλη τροπή. Το έργο ολοκληρώθηκε στα μέσα Δεκέμβρη του 2024, στο «Τηνιακό». Χρειάστηκαν σχεδόν όλα τα βράδια από τα τέλη Σεπτέμβρη κι έπειτα. Ήταν 13 Δεκεμβρίου, 12:30 τα μεσάνυχτα, το θυμάμαι.
Η συγκεκριμένη εμπειρία μπορώ να πω πλέον με σιγουριά ότι ήταν από τις ωραιότερες της ζωής μου.
Τρία βιβλία έπαιξαν κομβικό ρόλο.
Τα δύο με βοήθησαν να σχηματοποιήσω μέσα μου την κατεύθυνση που ήθελα να ακολουθήσω σε ό,τι αφορά το κείμενο. Πρόκειται για τα εξής: Λογική του νοήματος του Gilles Deleuze και Η ωμότητα των πραγμάτων: Συζητήσεις με τον Francis Bacon του David Sylvester. Τα κουβάλαγα από την αρχή στην τσάντα μου.
Το τρίτο βιβλίο αποκρυστάλλωσε τις σκέψεις μου πάνω στο ύφος. Είχα ήδη ξεκινήσει πειράματα και με βοήθησε να καταλάβω επιτέλους τη συγγένεια. Ένιωσα πιο σίγουρος να προχωρήσω, πάντοτε βέβαια με τον κίνδυνο της απόλυτης αποτυχίας. Πρόκειται για το έργο του Peter Handke Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι. Το διάβασα μονορούφι, τέλη Ιουλίου, βράδυ, σε ένα πεζούλι στη Χώρα της Τήνου.
Στα ακουστικά μου αδιαμφισβήτητο soundtrack του έργου είναι το κομμάτι του Yann Tiersen Preparations for the last TV fake. Το άκουγα συνέχεια, εμμονικά στο repeat ενώ έγραφα. Μαζί με Carlos Paredes, Johnny Cash, Beirut, Manu Chao, Philip Glass, Nick Cave & Warren Ellis, Frank Black, Warpaint, Mihály Vig, Moby, Pink Floyd, Ρασούλη, Μάλαμα, Θεοδωράκη, Μπιθικώτση, Περίδη, Σιδηρόπουλο, Διάφανα Κρίνα.
Όλο το 2025 το πέρασα με διορθώσεις, γνώμες, επαναπροσεγγίσεις, διαγραφές, προσθήκες. Μέχρι που έφτασα ως εδώ. Τέλη Μαρτίου του 2026, λίγες ημέρες προτού αυτό το βιβλίο κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
Φώτης Μανίκας
