

Μια χλαπάτσα με προσωπικότητα
Ψιτ, παιδιά, θυμάστε την ιστορία της Κάρλι Μπεθ και της φρικτής της μάσκας; Ναι, ναι, μιλάω για το πρώτο τεύχος της σειράς γκράφικ νόβελ τρόμου για παιδιά «Ανατριχίλες». Ε, λοιπόν, υπάρχει τώρα και καινούργιο βιβλίο! Καινούργιοι χαρακτήρες, καινούργια ιστορία, το ίδιο απολαυστικές, σύγκορμες... ανατριχίλες!
Ο ήρωας της ιστορίας μας, ένα αγόρι που το λένε Έβαν, αναγκάζεται να περάσει μερικές εβδομάδες παρέα με το σκυλάκι του, τον Τρίγκερ, στο σπίτι μιας ηλικιωμένης και αλλόκοτης θείας που δεν έχει ξαναδεί ποτέ στη ζωή του. Από την πρώτη στιγμή, νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά: ούτε η θεία ούτε το σπίτι της ούτε η μονίμως χολωμένη και έτοιμη για επίθεση μαύρη γάτα της του γεμίζουν το μάτι.
Ευτυχώς, σύντομα γνωρίζει την Άντι, ένα θαρραλέο κορίτσι που θα του κάνει συντροφιά και θα απαλύνει κάπως τη μοναξιά και τον φόβο του για κείνο το μέρος. Μαζί μπαίνουν κάποια στιγμή στο πιο παράξενο μαγαζί του πλανήτη, ένα παιχνιδάδικο με παιχνίδια-αντίκες, και αγοράζουν ένα σκονισμένο και προαιώνιο τενεκεδάκι που περιέχει, όπως γράφει η ετικέτα του, Αίμα Τεράτων!
Μα πείτε μου, ποιος θα έβλεπε ένα τέτοιο κουτάκι και δε θ’ άπλωνε αυτόματα το χέρι να το κάνει δικό του; Όταν όμως το ανοίγουν, ξεκινούν τα προβλήματα. Η πράσινη γλιτσερή ουσία που περιέχει... Μα, για στάσου, με συνεπήρε ο ενθουσιασμός και κοντεύω να σας πω όλη την ιστορία!

Ας μοιραστώ λοιπόν καλύτερα μαζί σας μερικές άλλες σκέψεις μου για το βιβλίο. Εγώ, που είμαι μεγάλη πια, το διάβασα από δύο οπτικές γωνίες ή, για να το πω αλλιώς, από τη θέση δύο αναγνωστών που και οι δυο τους φωλιάζουν μέσα μου: από τη μία το διάβαζα ως μαμά, φανταζόμουν δηλαδή πώς θα το έβλεπε ο γιος μου αν του το χάριζα, από την άλλη το διάβαζα ως παιδί. Ως το παιδί που ήμουν κάποτε και κρύβεται πια σε μια άδηλη γωνιά της ύπαρξής μου. (Όλοι οι μεγάλοι το κουβαλάμε, μην πιστέψετε κανέναν που θα σας πει το αντίθετο.)
Σε κάτι τέτοιες στιγμές, αυτό το παιδί σηκώνει το κεφάλι, μου τραβάει το μανίκι και μου λέει, κάτσε να διαβάσουμε λιγάκι ακόμη, δεν πειράζει, θα κάνεις τις δουλειές σου αργότερα. Και οι δύο αυτοί αναγνώστες είχαν μπροστά τους ένα συναρπαστικό αφήγημα, ολοζώντανο μέσα από το σχέδιο και το χρώμα και τη σχεδόν κινηματογραφική εναλλαγή των εικόνων.
Το χρώμα -το χρώμα του φρικτού πλάσματος που ζει στις σελίδες του βιβλίου, του εφιάλτη, της τελικής αναμέτρησης- ένα τερατώδες πράσινο παντού, σε αναγκάζει να αναρωτηθείς: να ’ναι έτσι το αίμα των τεράτων; Και πού ζουν αυτά; Μόνο στη φαντασία μας, στα κακά μας όνειρα, ή μήπως σε κάποια ξεχασμένη, σκονισμένη γωνιά του κόσμου μας, περιμένοντας άπληστα, κοιλιόδουλα, μοχθηρά να τον καταπιούν ξανά; Δεν έχω απάντηση να σας δώσω, παιδιά.
Θα κλείσω λοιπόν με κάτι που το γνωρίζω και μπορώ να σας το περιγράψω καθαρά. Αμφότεροι οι αναγνώστες για τους οποίους σας μίλησα είχαν την ίδια επιθυμία: φανταζόμασταν με ηδονή την ιδανική συνθήκη ανάγνωσης του Πράσινου Αίματος: απαλλαγμένοι από τις υποχρεώσεις της ημέρας -τα μαθήματα του σχολείου, την τακτοποίηση του δωματίου, τις δουλειές, δουλειές, δουλειές που δεν τελειώνουν- αρπάζουμε το βιβλίο, σκαρφαλώνουμε στο κρεβάτι, κλείνουμε το φως, χωνόμαστε κάτω από το πάπλωμα και... ανάβουμε τον φακό. Και σε κείνη την κατάδική μας μυστική φωλιά, ζούμε και εμείς, παρέα με τον Έβαν, τον Τρίγκερ, την Άντι, κάμποσες δυνατές, απολαυστικές ανατριχίλες μέχρι να βαρύνουν τα βλέφαρα και να κοιμηθούμε - σ’ έναν κόσμο δίχως τέρατα...;
Μαρία Σκαμάγκα
Ψιτ, παιδιά, θυμάστε την ιστορία της Κάρλι Μπεθ και της φρικτής της μάσκας; Ναι, ναι, μιλάω για το πρώτο τεύχος της σειράς γκράφικ νόβελ τρόμου για παιδιά «Ανατριχίλες». Ε, λοιπόν, υπάρχει τώρα και καινούργιο βιβλίο! Καινούργιοι χαρακτήρες, καινούργια ιστορία, το ίδιο απολαυστικές, σύγκορμες... ανατριχίλες!
Ο ήρωας της ιστορίας μας, ένα αγόρι που το λένε Έβαν, αναγκάζεται να περάσει μερικές εβδομάδες παρέα με το σκυλάκι του, τον Τρίγκερ, στο σπίτι μιας ηλικιωμένης και αλλόκοτης θείας που δεν έχει ξαναδεί ποτέ στη ζωή του. Από την πρώτη στιγμή, νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά: ούτε η θεία ούτε το σπίτι της ούτε η μονίμως χολωμένη και έτοιμη για επίθεση μαύρη γάτα της του γεμίζουν το μάτι.
Ευτυχώς, σύντομα γνωρίζει την Άντι, ένα θαρραλέο κορίτσι που θα του κάνει συντροφιά και θα απαλύνει κάπως τη μοναξιά και τον φόβο του για κείνο το μέρος. Μαζί μπαίνουν κάποια στιγμή στο πιο παράξενο μαγαζί του πλανήτη, ένα παιχνιδάδικο με παιχνίδια-αντίκες, και αγοράζουν ένα σκονισμένο και προαιώνιο τενεκεδάκι που περιέχει, όπως γράφει η ετικέτα του, Αίμα Τεράτων!
Μα πείτε μου, ποιος θα έβλεπε ένα τέτοιο κουτάκι και δε θ’ άπλωνε αυτόματα το χέρι να το κάνει δικό του; Όταν όμως το ανοίγουν, ξεκινούν τα προβλήματα. Η πράσινη γλιτσερή ουσία που περιέχει... Μα, για στάσου, με συνεπήρε ο ενθουσιασμός και κοντεύω να σας πω όλη την ιστορία!

Ας μοιραστώ λοιπόν καλύτερα μαζί σας μερικές άλλες σκέψεις μου για το βιβλίο. Εγώ, που είμαι μεγάλη πια, το διάβασα από δύο οπτικές γωνίες ή, για να το πω αλλιώς, από τη θέση δύο αναγνωστών που και οι δυο τους φωλιάζουν μέσα μου: από τη μία το διάβαζα ως μαμά, φανταζόμουν δηλαδή πώς θα το έβλεπε ο γιος μου αν του το χάριζα, από την άλλη το διάβαζα ως παιδί. Ως το παιδί που ήμουν κάποτε και κρύβεται πια σε μια άδηλη γωνιά της ύπαρξής μου. (Όλοι οι μεγάλοι το κουβαλάμε, μην πιστέψετε κανέναν που θα σας πει το αντίθετο.)
Σε κάτι τέτοιες στιγμές, αυτό το παιδί σηκώνει το κεφάλι, μου τραβάει το μανίκι και μου λέει, κάτσε να διαβάσουμε λιγάκι ακόμη, δεν πειράζει, θα κάνεις τις δουλειές σου αργότερα. Και οι δύο αυτοί αναγνώστες είχαν μπροστά τους ένα συναρπαστικό αφήγημα, ολοζώντανο μέσα από το σχέδιο και το χρώμα και τη σχεδόν κινηματογραφική εναλλαγή των εικόνων.
Το χρώμα -το χρώμα του φρικτού πλάσματος που ζει στις σελίδες του βιβλίου, του εφιάλτη, της τελικής αναμέτρησης- ένα τερατώδες πράσινο παντού, σε αναγκάζει να αναρωτηθείς: να ’ναι έτσι το αίμα των τεράτων; Και πού ζουν αυτά; Μόνο στη φαντασία μας, στα κακά μας όνειρα, ή μήπως σε κάποια ξεχασμένη, σκονισμένη γωνιά του κόσμου μας, περιμένοντας άπληστα, κοιλιόδουλα, μοχθηρά να τον καταπιούν ξανά; Δεν έχω απάντηση να σας δώσω, παιδιά.
Θα κλείσω λοιπόν με κάτι που το γνωρίζω και μπορώ να σας το περιγράψω καθαρά. Αμφότεροι οι αναγνώστες για τους οποίους σας μίλησα είχαν την ίδια επιθυμία: φανταζόμασταν με ηδονή την ιδανική συνθήκη ανάγνωσης του Πράσινου Αίματος: απαλλαγμένοι από τις υποχρεώσεις της ημέρας -τα μαθήματα του σχολείου, την τακτοποίηση του δωματίου, τις δουλειές, δουλειές, δουλειές που δεν τελειώνουν- αρπάζουμε το βιβλίο, σκαρφαλώνουμε στο κρεβάτι, κλείνουμε το φως, χωνόμαστε κάτω από το πάπλωμα και... ανάβουμε τον φακό. Και σε κείνη την κατάδική μας μυστική φωλιά, ζούμε και εμείς, παρέα με τον Έβαν, τον Τρίγκερ, την Άντι, κάμποσες δυνατές, απολαυστικές ανατριχίλες μέχρι να βαρύνουν τα βλέφαρα και να κοιμηθούμε - σ’ έναν κόσμο δίχως τέρατα...;
Μαρία Σκαμάγκα








