Η Λένα Κιτσοπούλου μάς συστήνει το νέο της βιβλίο
Αυτή η νουβέλα ξεκίνησε πριν από κάποια χρόνια, ήταν από τις φορές που ήθελα να γράψω κάτι από όρεξη, να το γράψω χωρίς να με νοιάζει αν ποτέ θα εκδοθεί, ήθελα απλώς να δοκιμάσω τη συγγραφή, τι βγάζει, τι θέλει, τι μπορεί να σου κάνει, τι μπορείς να της κάνεις εσύ, τέτοια πράγματα.
Αυτός ο θηλυκός / αρσενικός μου εαυτός έχει βασανιστεί πολύ από τα δύο του αυτά φύλα εντός μου και νομίζω γι’ αυτό έφτιαξα αυτό το πρόσωπο που από γυναίκα γίνεται άντρας και μετά μετανιώνει κατά κάποιον τρόπο και εύχεται να είχε παραμείνει γυναίκα. Μιλάω για τη δύναμη του έρωτα μέσα σε αυτό το κείμενο και όχι για την αλλαγή φύλου. Για τη συνύπαρξη των δύο φύλων μέσα σε έναν ερωτευμένο εαυτό. Εγώ μικρή ήθελα να είμαι αγόρι, έπαιζα μπάλα στη γειτονιά, και η μεγαλύτερη ικανοποίηση που είχα πάρει ήταν μια φορά που έκανα τρελά κόλπα με την μπάλα σε μια πλατεία κάτω από το σπίτι μου και περνούσαν κάτι εικοσιπεντάρηδες και μου λένε: «Φίλε, τι ομάδα είσαι;». Αυτό το «φίλε» μου έδωσε τρομερή χαρά.
Τέλος πάντων, όταν άρχισα να ερωτεύομαι, από την εφηβεία και μετά, είχα όλα τα χαρακτηριστικά του θηλυκού που τρέμει, που περιμένει, ταυτόχρονα όμως με μαγκιά, με τσιγάρα στο στόμα, καπέλα ανάποδα στο κεφάλι, με μηχανές, τα καλοκαίρια ήμουνα μία μόνη μέσα σε παρέες αγοριών, μπορούσα με αγόρια να είμαι ίδια, να κάνω τα ίδια, να κάνω πράγματα επικίνδυνα, αλλά το θηλυκό μου πάντα περίμενε ή πάντα φοβόταν, ή πάντα το όριζε η ύπαρξη ενός αρσενικού, και έλεγα μέσα μου: «Πόσο θα ήθελα να είμαι άντρας, γιατί εγώ θα ήξερα πώς να κάνω μια γυναίκα ευτυχισμένη». Οπότε δεν μισούσα τη γυναίκα, ούτε τον άντρα μισούσα, είχα την ίδια λατρεία προς τα δύο φύλα, γιατί τελικά μάλλον μου άρεσε πολύ ο εαυτός μου και ήθελα πάντα να τον ικανοποιώ.
Σ’ αυτό το βιβλίο εγώ βρίσκομαι μέσα στη φράση «προσπαθούσε να με πνίξει την ώρα που εγώ ήθελα σαν τρελή να τον φιλήσω». Αυτός ο πνιγμός, αυτή η λατρεία προς τον θύτη, αυτό για μένα είναι ο έρωτας, η στιγμή που δεν φοβάσαι να πεθάνεις. Ή η στιγμή που θέλεις να σε σκοτώσει αυτό που αγαπάς. Ή η στιγμή που μισείς αυτό που αγαπάς. Λέμε «τι καταστροφικός έρωτας αυτός», μα δεν είναι έρωτας αυτό που σε πληγώνει και σε διαλύει και σε αφανίζει, κι εγώ λέω ότι μόνο καταστροφικός μπορεί να είναι ο έρωτας, με την έννοια της έκρηξης, του χαμού, της αποκάλυψης, του σεισμού, της φύσης που συνεχώς σε προετοιμάζει για τον θάνατο, προσφέροντάς σου μικρές αναπηρίες, έτσι ώστε να μην τρομάξεις απότομα όταν θα έρθει να σε πάρει ολόκληρο.
Η νουβέλα τοποθετείται μέσα στην ελληνική επαρχία, γιατί όταν περνάω πολλές φορές με το αυτοκίνητο μέσα από κάτι χωριά ή μικρές κωμοπόλεις, ειδικά κάτι μεσημέρια που όλα είναι νεκρά και βλέπω ένα βενζινάδικο, δίπλα ένα μίνι μάρκετ, δίπλα ένα καφενείο με δυο τρία άτομα, δίπλα το περίπτερο, και γενικά δεν κινείται τίποτα, λες και έχει σταματήσει ο χρόνος, σκέφτομαι πάντα πόσες σφαγές είναι έτοιμες να γίνουν εδώ πέρα, πόσες.
Όσο πιο μικρό και φαινομενικά άκακο το μέρος τόσο πιο οργισμένο το πλήθος που δεν φαίνεται στο κάδρο. Αυτό βλέπουμε και σε έναν πίνακα του Χόπερ, αυτό βλέπουμε και σε έναν μόνο άνθρωπο μέσα στην Εντατική ενός νοσοκομείου αν του δώσουμε σημασία. Τι έχει προηγηθεί πριν από αυτή την ησυχία. Ή πόσα πρόσωπα και τοπία και πάρτι πηγαινοέρχονται μέσα στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου που ίσα που αναπνέει κάτω από τη μάσκα του.
Λένα Κιτσοπούλου
Αυτή η νουβέλα ξεκίνησε πριν από κάποια χρόνια, ήταν από τις φορές που ήθελα να γράψω κάτι από όρεξη, να το γράψω χωρίς να με νοιάζει αν ποτέ θα εκδοθεί, ήθελα απλώς να δοκιμάσω τη συγγραφή, τι βγάζει, τι θέλει, τι μπορεί να σου κάνει, τι μπορείς να της κάνεις εσύ, τέτοια πράγματα.
Αυτός ο θηλυκός / αρσενικός μου εαυτός έχει βασανιστεί πολύ από τα δύο του αυτά φύλα εντός μου και νομίζω γι’ αυτό έφτιαξα αυτό το πρόσωπο που από γυναίκα γίνεται άντρας και μετά μετανιώνει κατά κάποιον τρόπο και εύχεται να είχε παραμείνει γυναίκα. Μιλάω για τη δύναμη του έρωτα μέσα σε αυτό το κείμενο και όχι για την αλλαγή φύλου. Για τη συνύπαρξη των δύο φύλων μέσα σε έναν ερωτευμένο εαυτό. Εγώ μικρή ήθελα να είμαι αγόρι, έπαιζα μπάλα στη γειτονιά, και η μεγαλύτερη ικανοποίηση που είχα πάρει ήταν μια φορά που έκανα τρελά κόλπα με την μπάλα σε μια πλατεία κάτω από το σπίτι μου και περνούσαν κάτι εικοσιπεντάρηδες και μου λένε: «Φίλε, τι ομάδα είσαι;». Αυτό το «φίλε» μου έδωσε τρομερή χαρά.
Τέλος πάντων, όταν άρχισα να ερωτεύομαι, από την εφηβεία και μετά, είχα όλα τα χαρακτηριστικά του θηλυκού που τρέμει, που περιμένει, ταυτόχρονα όμως με μαγκιά, με τσιγάρα στο στόμα, καπέλα ανάποδα στο κεφάλι, με μηχανές, τα καλοκαίρια ήμουνα μία μόνη μέσα σε παρέες αγοριών, μπορούσα με αγόρια να είμαι ίδια, να κάνω τα ίδια, να κάνω πράγματα επικίνδυνα, αλλά το θηλυκό μου πάντα περίμενε ή πάντα φοβόταν, ή πάντα το όριζε η ύπαρξη ενός αρσενικού, και έλεγα μέσα μου: «Πόσο θα ήθελα να είμαι άντρας, γιατί εγώ θα ήξερα πώς να κάνω μια γυναίκα ευτυχισμένη». Οπότε δεν μισούσα τη γυναίκα, ούτε τον άντρα μισούσα, είχα την ίδια λατρεία προς τα δύο φύλα, γιατί τελικά μάλλον μου άρεσε πολύ ο εαυτός μου και ήθελα πάντα να τον ικανοποιώ.
Σ’ αυτό το βιβλίο εγώ βρίσκομαι μέσα στη φράση «προσπαθούσε να με πνίξει την ώρα που εγώ ήθελα σαν τρελή να τον φιλήσω». Αυτός ο πνιγμός, αυτή η λατρεία προς τον θύτη, αυτό για μένα είναι ο έρωτας, η στιγμή που δεν φοβάσαι να πεθάνεις. Ή η στιγμή που θέλεις να σε σκοτώσει αυτό που αγαπάς. Ή η στιγμή που μισείς αυτό που αγαπάς. Λέμε «τι καταστροφικός έρωτας αυτός», μα δεν είναι έρωτας αυτό που σε πληγώνει και σε διαλύει και σε αφανίζει, κι εγώ λέω ότι μόνο καταστροφικός μπορεί να είναι ο έρωτας, με την έννοια της έκρηξης, του χαμού, της αποκάλυψης, του σεισμού, της φύσης που συνεχώς σε προετοιμάζει για τον θάνατο, προσφέροντάς σου μικρές αναπηρίες, έτσι ώστε να μην τρομάξεις απότομα όταν θα έρθει να σε πάρει ολόκληρο.
Η νουβέλα τοποθετείται μέσα στην ελληνική επαρχία, γιατί όταν περνάω πολλές φορές με το αυτοκίνητο μέσα από κάτι χωριά ή μικρές κωμοπόλεις, ειδικά κάτι μεσημέρια που όλα είναι νεκρά και βλέπω ένα βενζινάδικο, δίπλα ένα μίνι μάρκετ, δίπλα ένα καφενείο με δυο τρία άτομα, δίπλα το περίπτερο, και γενικά δεν κινείται τίποτα, λες και έχει σταματήσει ο χρόνος, σκέφτομαι πάντα πόσες σφαγές είναι έτοιμες να γίνουν εδώ πέρα, πόσες.
Όσο πιο μικρό και φαινομενικά άκακο το μέρος τόσο πιο οργισμένο το πλήθος που δεν φαίνεται στο κάδρο. Αυτό βλέπουμε και σε έναν πίνακα του Χόπερ, αυτό βλέπουμε και σε έναν μόνο άνθρωπο μέσα στην Εντατική ενός νοσοκομείου αν του δώσουμε σημασία. Τι έχει προηγηθεί πριν από αυτή την ησυχία. Ή πόσα πρόσωπα και τοπία και πάρτι πηγαινοέρχονται μέσα στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου που ίσα που αναπνέει κάτω από τη μάσκα του.
Λένα Κιτσοπούλου
