

Ένα νέο βιβλίο για παλιά πράγματα
Όταν πριν από λίγα χρόνια δούλευα εθελοντικά στο αγαπημένο μου κατάστημα με μεταχειρισμένα, με ενθουσίαζε μόνο εν μέρει η ιδέα ότι θα έβρισκα πρώτη τα καλύτερα κομμάτια. Ένιωθα χαμένη και ήμουν πιο μόνη από όσο πίστευα. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι φίλοι μου έμοιαζαν να είναι παγιδευμένοι πίσω από οθόνες, εγώ επιθυμούσα κάποια κοινωνική επαφή στην πραγματική ζωή.
Όπως συνέβη και στην Γκουέν, την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, οι βάρδιες σε εκείνο το κατάστημα με βοήθησαν να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Με βοήθησαν επίσης να βρω ένα φόρεμα Ganni σε τιμή ευκαιρίας, ένα ζευγάρι εντυπωσιακά σαμπό από τα 90s και περισσότερα μπερεδάκια από όσα θα έπρεπε να έχει μια γυναίκα. Ωστόσο αυτοί οι θησαυροί ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα.
Ως συγγραφέας, βλέπω κάτι σε αυτή τη μείξη του πρακτικού και του συναισθηματικού που συναντάμε σε ένα τέτοιο κατάστημα. Ανέκαθεν μου άρεσε να φαντάζομαι τη ζωή που μπορεί να είχαν τα αντικείμενα πριν καταλήξουν εκεί, τους λόγους που οι κάτοχοί τους τα αποχωρίστηκαν και αυτή την κοσμική ένδειξη της μοίρας ή της αντοχής που θα μπορούσε να τα οδηγήσει στον τέλειο νέο ιδιοκτήτη τους.
Έτσι, όταν άρχισα να αναρωτιέμαι πού θα μπορούσε να εκτυλίσσεται η υπόθεση του βιβλίου μου, ένα κλασικό βρετανικό κατάστημα με μεταχειρισμένα μού φάνηκε τόσο προφανές που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η πλοκή δεν ήταν ήδη κλισέ. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η υπερκατανάλωση και η «γρήγορη μόδα», τα μαγαζιά αυτά αντιπροσωπεύουν τόσο το πρόβλημα όσο και τη λύση του: έναν «οριακό χώρο» για τα αντικείμενα που δεν θέλει πια κανείς, αλλά που έχουν ακόμα αρκετή ζωή μπροστά τους. Και που συχνά απευθύνονται σε ανθρώπους που νιώθουν έτσι κι αυτοί.
Σε ό,τι αφορά την ηρωίδα μου, και αυτή σώζεται από το παρελθόν. Την ονειρεύτηκα πάνω από δέκα χρόνια πριν, όταν είχα αποφοιτήσει αλλά ήμουν άνεργη, και θεωρούσα ότι το να κάθεσαι σε καφετέριες με ένα σημειωματάριο ήταν χαρακτηριστικό προσωπικότητας. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω με αυτήν, αλλά ήξερα ποια ήταν: μια γυναίκα που συνδύαζε τη γλυκύτητα με την πικρία και την κοινωνική αμηχανία. Ήξερα ότι το όνομά της είναι Γκουέντολιν Γκραντλ – και ήξερα ότι θα το μισούσε.
Η Γκουέν, λοιπόν, καθόταν ήσυχα στο σημειωματάριό μου μέχρι πριν από δύο χρόνια, όταν μου ήρθε στο μυαλό η φράση «Ήταν το δείπνο που τα έκανε όλα» και αναρωτήθηκα αν θα μπορούσε με αυτή να αρχίζει ένα βιβλίο. Δεν ήξερα πού ήθελα να καταλήξω. Ήθελα απλώς να βάλω την Γκουέν σ’ εκείνο το δείπνο. Έτσι κι αλλιώς, κανένας δεν μπορεί να αρχίσει ένα ταξίδι αυτογνωσίας με άδειο στομάχι.
Το αποτέλεσμα είναι τα Αγαπημένα πράγματα, μια ιστορία για το πώς ξεκαθαρίζεις το παρελθόν για να κάνεις χώρο για το μέλλον. Μια ιστορία με επίκεντρο τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε για τα κομμάτια του παρελθόντος που θα αφήσουμε πίσω κι εκείνα που θα κρατήσουμε. Είναι επίσης μια ιστορία για το τι συμβαίνει στους ανθρώπους που χάνουμε στην πορεία και για το πώς ένα πραγματικά καλό φαγητό μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Και είναι «μια ερωτική ιστορία για πράγματα». Όχι μια ρομαντική ιστορία με την παραδοσιακή έννοια, αλλά μια ρομαντική ιστορία για τη φιλία, για την αγάπη προς τον εαυτό και για το πώς κάθε άνθρωπος –και κάθε πράγμα– αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.
Lauren Bravo
Όταν πριν από λίγα χρόνια δούλευα εθελοντικά στο αγαπημένο μου κατάστημα με μεταχειρισμένα, με ενθουσίαζε μόνο εν μέρει η ιδέα ότι θα έβρισκα πρώτη τα καλύτερα κομμάτια. Ένιωθα χαμένη και ήμουν πιο μόνη από όσο πίστευα. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι φίλοι μου έμοιαζαν να είναι παγιδευμένοι πίσω από οθόνες, εγώ επιθυμούσα κάποια κοινωνική επαφή στην πραγματική ζωή.
Όπως συνέβη και στην Γκουέν, την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, οι βάρδιες σε εκείνο το κατάστημα με βοήθησαν να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Με βοήθησαν επίσης να βρω ένα φόρεμα Ganni σε τιμή ευκαιρίας, ένα ζευγάρι εντυπωσιακά σαμπό από τα 90s και περισσότερα μπερεδάκια από όσα θα έπρεπε να έχει μια γυναίκα. Ωστόσο αυτοί οι θησαυροί ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα.
Ως συγγραφέας, βλέπω κάτι σε αυτή τη μείξη του πρακτικού και του συναισθηματικού που συναντάμε σε ένα τέτοιο κατάστημα. Ανέκαθεν μου άρεσε να φαντάζομαι τη ζωή που μπορεί να είχαν τα αντικείμενα πριν καταλήξουν εκεί, τους λόγους που οι κάτοχοί τους τα αποχωρίστηκαν και αυτή την κοσμική ένδειξη της μοίρας ή της αντοχής που θα μπορούσε να τα οδηγήσει στον τέλειο νέο ιδιοκτήτη τους.
Έτσι, όταν άρχισα να αναρωτιέμαι πού θα μπορούσε να εκτυλίσσεται η υπόθεση του βιβλίου μου, ένα κλασικό βρετανικό κατάστημα με μεταχειρισμένα μού φάνηκε τόσο προφανές που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η πλοκή δεν ήταν ήδη κλισέ. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η υπερκατανάλωση και η «γρήγορη μόδα», τα μαγαζιά αυτά αντιπροσωπεύουν τόσο το πρόβλημα όσο και τη λύση του: έναν «οριακό χώρο» για τα αντικείμενα που δεν θέλει πια κανείς, αλλά που έχουν ακόμα αρκετή ζωή μπροστά τους. Και που συχνά απευθύνονται σε ανθρώπους που νιώθουν έτσι κι αυτοί.
Σε ό,τι αφορά την ηρωίδα μου, και αυτή σώζεται από το παρελθόν. Την ονειρεύτηκα πάνω από δέκα χρόνια πριν, όταν είχα αποφοιτήσει αλλά ήμουν άνεργη, και θεωρούσα ότι το να κάθεσαι σε καφετέριες με ένα σημειωματάριο ήταν χαρακτηριστικό προσωπικότητας. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω με αυτήν, αλλά ήξερα ποια ήταν: μια γυναίκα που συνδύαζε τη γλυκύτητα με την πικρία και την κοινωνική αμηχανία. Ήξερα ότι το όνομά της είναι Γκουέντολιν Γκραντλ – και ήξερα ότι θα το μισούσε.
Η Γκουέν, λοιπόν, καθόταν ήσυχα στο σημειωματάριό μου μέχρι πριν από δύο χρόνια, όταν μου ήρθε στο μυαλό η φράση «Ήταν το δείπνο που τα έκανε όλα» και αναρωτήθηκα αν θα μπορούσε με αυτή να αρχίζει ένα βιβλίο. Δεν ήξερα πού ήθελα να καταλήξω. Ήθελα απλώς να βάλω την Γκουέν σ’ εκείνο το δείπνο. Έτσι κι αλλιώς, κανένας δεν μπορεί να αρχίσει ένα ταξίδι αυτογνωσίας με άδειο στομάχι.
Το αποτέλεσμα είναι τα Αγαπημένα πράγματα, μια ιστορία για το πώς ξεκαθαρίζεις το παρελθόν για να κάνεις χώρο για το μέλλον. Μια ιστορία με επίκεντρο τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε για τα κομμάτια του παρελθόντος που θα αφήσουμε πίσω κι εκείνα που θα κρατήσουμε. Είναι επίσης μια ιστορία για το τι συμβαίνει στους ανθρώπους που χάνουμε στην πορεία και για το πώς ένα πραγματικά καλό φαγητό μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Και είναι «μια ερωτική ιστορία για πράγματα». Όχι μια ρομαντική ιστορία με την παραδοσιακή έννοια, αλλά μια ρομαντική ιστορία για τη φιλία, για την αγάπη προς τον εαυτό και για το πώς κάθε άνθρωπος –και κάθε πράγμα– αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.
Lauren Bravo









