

Ένα μικρό λογοτεχνικό θαύμα
Τι δύναμη μπορεί να έχει ένα «σκοτεινό» χριστουγεννιάτικο παραμύθι σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από τις feelgood προσδοκίες ενός αιώνα γεμάτου Disney;
Τεράστια. Γιατί μιλάει για αληθινούς ανθρώπους με προβλήματα χειροπιαστά, καθημερινά μα κι αξεπέραστα. Σαν αυτά που αντιμετωπίζει η οικογένεια της 10χρονης Ρόνια, του μπαμπά και της αδερφής της, της Μελίσα.
Είναι Δεκέμβριος και, παιδί καθώς είναι, η μικρή Ρόνια ονειρεύεται ένα μεγάλο, λαμπερό χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι του σπιτιού τους. Όμως η οικογένεια δεν έχει λεφτά να το αγοράσει. Ο μπαμπάς, αστείος, στοργικός, είναι επίσης αλκοολικός και χάνει ό,τι λεφτά έχει κερδίσει στο ποτό. Η Ρόνια προσπαθεί να τον σώσει: του βρίσκει δουλειά ως πωλητή χριστουγεννιάτικων δέντρων και, προς μεγάλη έκπληξη και των δύο αδερφών, ο μπαμπάς όχι μόνο προσλαμβάνεται μα αρχίζει και ξαναγεμίζει το σπίτι με κάθε είδους καλούδια.
Όταν όμως ξαναπαίρνει τον στραβό δρόμο, η Μελίσα, η 16χρονη μεγάλη αδερφή, αποφασίζει να τον αντικαταστήσει στο πωλητήριο για να εξασφαλίσει για τη φτωχή τους οικογένεια το απαραίτητο εισόδημα. Αυτό αφήνει τη Ρόνια μόνη της στο σπίτι μετά το σχολείο, να έρχεται αντιμέτωπη με τον περίεργο ηλικιωμένο γείτονά τους, που απειλεί να καλέσει την πρόνοια, αλλά και τον μπαμπά, που επιστρέφει κάθε βράδυ από το Stargate, το τοπικό παμπ, μεθυσμένος, μαζί με φίλους περίεργους και απειλητικούς.
Μη θέλοντας να αποκαλύψω τίποτε άλλο για την ιστορία, δεν γράφω περισσότερα· μα ας σταθώ σε ορισμένες σκέψεις που μένουν χαραγμένες στο μυαλό μετά την ανάγνωση του βιβλίου: τη σημασία των ηλικιωμένων στις ζωές μας· το γεγονός ότι η αγάπη, από μόνη της, αδυνατεί να καλύψει τα κενά που αφήνει η λειψή ευθύνη· και στο πόσο αναπάντεχη και καταλυτική είναι η καλοσύνη των ξένων.
Στη θέση της μαγείας, η Ίνβιλ Ρίσχεϊ, διαλέγει να μιλήσει για τα Χριστούγεννα με ποιητικό ρεαλισμό. Η γλώσσα της, απλή, απτή, βαθιά συγκινητική, οδηγεί τους αναγνώστες απ’ το χέρι μέχρι την άκρη του γκρεμού - και πίσω. Ο δρόμος προς τα αστέρια, ένα απατηλά μικρό σε μέγεθος βιβλιαράκι, είναι ένας κόσμος ολάκερος: οδύνης, χαράς, τραγουδιού, χιονιού και εορτών, μέσα από μια παιδική ματιά που προσπαθεί να πλάσει τη δική της μαγεία εκεί που δεν υπάρχει: τη μαγεία που αξίζουν όλα τα παιδιά. Άραγε η μικρή Ρόνια θα τη βρει;
Μεταφρασμένο σε 30 γλώσσες, το βιβλίο O δρόμος προς τα αστέρια παίζεται αυτή τη στιγμή στους κινηματογράφους της Νορβηγίας σε σκηνοθεσία της Ίντα Σάγκμου Τβέντε.
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Τι δύναμη μπορεί να έχει ένα «σκοτεινό» χριστουγεννιάτικο παραμύθι σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από τις feelgood προσδοκίες ενός αιώνα γεμάτου Disney;
Τεράστια. Γιατί μιλάει για αληθινούς ανθρώπους με προβλήματα χειροπιαστά, καθημερινά μα κι αξεπέραστα. Σαν αυτά που αντιμετωπίζει η οικογένεια της 10χρονης Ρόνια, του μπαμπά και της αδερφής της, της Μελίσα.
Είναι Δεκέμβριος και, παιδί καθώς είναι, η μικρή Ρόνια ονειρεύεται ένα μεγάλο, λαμπερό χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι του σπιτιού τους. Όμως η οικογένεια δεν έχει λεφτά να το αγοράσει. Ο μπαμπάς, αστείος, στοργικός, είναι επίσης αλκοολικός και χάνει ό,τι λεφτά έχει κερδίσει στο ποτό. Η Ρόνια προσπαθεί να τον σώσει: του βρίσκει δουλειά ως πωλητή χριστουγεννιάτικων δέντρων και, προς μεγάλη έκπληξη και των δύο αδερφών, ο μπαμπάς όχι μόνο προσλαμβάνεται μα αρχίζει και ξαναγεμίζει το σπίτι με κάθε είδους καλούδια.
Όταν όμως ξαναπαίρνει τον στραβό δρόμο, η Μελίσα, η 16χρονη μεγάλη αδερφή, αποφασίζει να τον αντικαταστήσει στο πωλητήριο για να εξασφαλίσει για τη φτωχή τους οικογένεια το απαραίτητο εισόδημα. Αυτό αφήνει τη Ρόνια μόνη της στο σπίτι μετά το σχολείο, να έρχεται αντιμέτωπη με τον περίεργο ηλικιωμένο γείτονά τους, που απειλεί να καλέσει την πρόνοια, αλλά και τον μπαμπά, που επιστρέφει κάθε βράδυ από το Stargate, το τοπικό παμπ, μεθυσμένος, μαζί με φίλους περίεργους και απειλητικούς.
Μη θέλοντας να αποκαλύψω τίποτε άλλο για την ιστορία, δεν γράφω περισσότερα· μα ας σταθώ σε ορισμένες σκέψεις που μένουν χαραγμένες στο μυαλό μετά την ανάγνωση του βιβλίου: τη σημασία των ηλικιωμένων στις ζωές μας· το γεγονός ότι η αγάπη, από μόνη της, αδυνατεί να καλύψει τα κενά που αφήνει η λειψή ευθύνη· και στο πόσο αναπάντεχη και καταλυτική είναι η καλοσύνη των ξένων.
Στη θέση της μαγείας, η Ίνβιλ Ρίσχεϊ, διαλέγει να μιλήσει για τα Χριστούγεννα με ποιητικό ρεαλισμό. Η γλώσσα της, απλή, απτή, βαθιά συγκινητική, οδηγεί τους αναγνώστες απ’ το χέρι μέχρι την άκρη του γκρεμού - και πίσω. Ο δρόμος προς τα αστέρια, ένα απατηλά μικρό σε μέγεθος βιβλιαράκι, είναι ένας κόσμος ολάκερος: οδύνης, χαράς, τραγουδιού, χιονιού και εορτών, μέσα από μια παιδική ματιά που προσπαθεί να πλάσει τη δική της μαγεία εκεί που δεν υπάρχει: τη μαγεία που αξίζουν όλα τα παιδιά. Άραγε η μικρή Ρόνια θα τη βρει;
Μεταφρασμένο σε 30 γλώσσες, το βιβλίο O δρόμος προς τα αστέρια παίζεται αυτή τη στιγμή στους κινηματογράφους της Νορβηγίας σε σκηνοθεσία της Ίντα Σάγκμου Τβέντε.
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη










