

«Ως την τελευταία λέξη»: Μια συγκινητική ιστορία που θα μας ραγίσει την καρδιά.
Κατ’ αρχάς, συγχαρητήρια! Λατρέψαμε το μυθιστόρημά σας Ως την τελευταία λέξη. Πώς εμπνευστήκατε την ιδέα του βιβλίου;
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Είναι μεγάλη μου τιμή να είμαι φέτος υποψήφια για το βραβείο Nεανικής Λογοτεχνίας (ΥΑ fiction), ανάμεσα σε τόσους άλλους εκλεκτούς υποψηφίους. Είμαι πραγματικά ευγνώμων που η κριτική επιτροπή των βραβείων Cybils διάβασε και υποστήριξε το βιβλίο. Νιώθω ακόμη πως πετάω στα ουράνια.
Όταν συνέλαβα την ιδέα για αυτή την ιστορία, με απασχολούσαν πολύ η σημασία των λέξεων «κανονικός/ή» και «τέλειος/α» και η δύναμη που ασκούν στους ανθρώπους, ιδιαίτερα στους εφήβους.
Ήθελα να γράψω μια ιστορία για ένα έφηβο άτομο που φαινόταν τέλειο εξωτερικά, αλλά ένιωθε ακριβώς το αντίθετο εσωτερικά. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι με το οποίο πολλοί μπορούμε να σχετιστούμε – η ιδέα να φορέσουμε μια μάσκα για να γίνουμε αυτοί που πιστεύουμε ότι θέλουν οι άλλοι να είμαστε.
Εκείνη την περίοδο η κόρη μιας φίλης διαγνώστηκε με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD). Δεν μπορούσε να κοιμηθεί περισσότερες από τέσσερις ώρες κάθε φορά. Αισθανόταν αδύναμη μπροστά σε έναν χείμαρρο αρνητικών και συχνά τρομακτικών σκέψεων. Και ένιωθε ότι αυτό δεν μπορούσε να το εκμυστηρευτεί στους φίλους της· έτσι εκείνοι, εν αγνοία τους, έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα.
Δεν περνούσε από το μυαλό μου ότι κάποιος θα βίωνε κάτι τόσο έντονο, ειδικά σε τόσο μικρή ηλικία. Και το να κρύβει από τους πιο στενούς του φίλους ότι πάσχει από μια ψυχική ασθένεια ήταν πολύ ταιριαστό με την ιστορία που ήθελα να αφηγηθώ. Εξωτερικά, η ζωή της έμοιαζε ειδυλλιακή, αλλά μέσα της η πάλη ήταν διαρκής. Ήταν τιμή μου που εκείνη και η οικογένειά της συμφώνησαν να συνεργαστούμε για να γράψω αυτό το βιβλίο.
Το Ως την τελευταία λέξη είναι μια ιστορία για την αληθινή φιλία, τη δύναμη της συγγραφής και τον αγώνα για την ανάκτηση της ψυχικής μας υγείας, τη στοργή που πρέπει να δείχνουμε και σε εμάς τους ίδιους και στους άλλους γύρω μας. Επί της ουσίας όμως είναι μια ιστορία για ένα κορίτσι που βρίσκει το θάρρος να βγάλει τη μάσκα του και, παρόλο που μαθαίνει ότι η ζωή είναι πιο τρομακτική χωρίς αυτή, δεν την ξαναφοράει. Είναι μια ιστορία για την αποδοχή του εαυτού μας και την ανακάλυψη της δικής μας «κανονικότητας».
Πολλά μυθιστορήματα πραγματεύονται το θέμα της ψυχικής ασθένειας στους εφήβους. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Χαίρομαι πάρα πολύ που τόσα νέα βιβλία αναφέρονται στην ψυχική υγεία. Δεν νομίζω ότι, ως συγγραφείς, είχαμε την πρόθεση να ακολουθήσουμε κάποια νέα τάση, απλώς έτυχε να γράψουμε βιβλία που πιστεύαμε ότι έπρεπε να γραφτούν.
Πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου αντιμετωπίζουν ποικίλες καταστάσεις σε ό,τι αφορά την ψυχική υγεία, είτε οι ίδιοι προσωπικά είτε τα παιδιά τους. Το συζητάμε. Και ως γονείς, ανοίξαμε τη συζήτηση με τα παιδιά μας, σε μια προσπάθεια να κάνουμε την ψυχική υγεία ένα ασφαλές θέμα, δίχως καμία επικριτική διάθεση.
Ο γιος μου είχε προβλήματα διαχείρισης άγχους όταν άρχισα να γράφω το μυθιστόρημά μου Ως την τελευταία λέξη. Ήταν μόλις 10 ετών. Αγόρασα ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο με θέμα το άγχος και το διαβάσαμε μαζί. Όταν φτάσαμε στα συμπτώματα –ταχυπαλμία, δύσπνοια, πόνος στο στομάχι–, ξαφνικά ξέσπασε σε κλάματα και έπειτα ψέλλισε: «Άγχος είναι; Νόμιζα ότι είχα καρκίνο!». Αυτό μου ράγισε την καρδιά.
Όχι καρκίνος. «Άγχος». Είχε πλέον όνομα. Αντί να νιώθουμε το συναίσθημα να θεριεύει και να αφήνουμε τον φόβο να το μετατρέψει σε κάτι εντελώς διαφορετικό, είχαμε πλέον μια λέξη για αυτό. Ο γιος μου θα μπορούσε να πει «αισθάνομαι άγχος» και τότε εμείς θα ξέραμε τι να κάνουμε.
Τόσο μεγάλη δύναμη έχουν οι λέξεις.
Ως γονείς, μιλάμε ενεργά με τα παιδιά μας για τη σωματική άσκηση και την καλή διατροφή. Τα πηγαίνουμε για εξετάσεις και παρακολουθούμε στενά τη σωματική υγεία και την ανάπτυξή τους. Γιατί όμως έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία με τόσο διαφορετικό τρόπο;
Ενθουσιάζομαι που βλέπω τόσα μυθιστορήματα να αναφέρονται στις ψυχικές ασθένειες των εφήβων. Μαζί, ελπίζω να βοηθήσουμε ώστε να αλλάξει αυτό το αφήγημα, χρησιμοποιώντας τη μυθοπλασία για να διαδώσουμε το μήνυμα ότι είναι εντάξει να μιλάς ανοιχτά για ό,τι συμβαίνει στον εγκέφαλό σου, είναι εντάξει αν το μυαλό σου λειτουργεί διαφορετικά και είναι απολύτως εντάξει να ζητάς βοήθεια αν το χρειάζεσαι – αυτό είναι σημάδι δύναμης, όχι αδυναμίας.
Γιατί επικεντρωθήκατε στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή;
Όταν διαγνώστηκε η κόρη της φίλης μου, τότε συνειδητοποίησα πόσο λίγα ήξερα για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Και μόλις άρχισα να κάνω έρευνα, τότε κατάλαβα ότι δεν ήμουν η μόνη. Είναι μια εξαιρετικά περίπλοκη ψυχική ασθένεια και ευρέως παρεξηγημένη.
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτό τον όρο συνέχεια, λέγοντας, για παράδειγμα, «έχω OCD» όταν θέλουν να περιγράψουν πως τους αρέσει να συνδυάζουν χρωματικά τις κάλτσες τους (πραγματικά αυτό με κάνει να «κριντζάρω»!). Οι περισσότεροι όμως δεν έχουν ιδέα πόσο επώδυνο και εξουθενωτικό μπορεί να είναι το OCD.
Ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο γιατί ήθελα να κατανοήσω καλύτερα την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Και ενώ η κόρη της φίλης μου έχει πολύ μεγάλη υποστήριξη, δεν την έχουν όλοι οι έφηβοι. Μερικές φορές συναισθηματική υποστήριξη μπορεί κανείς να βρει στη μυθοπλασία.
Από την αρχή ήξερα ότι η συγγραφή του βιβλίου θα αποδεικνυόταν μια δύσκολη διαδικασία. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να καταγράψω επαρκώς το κομμάτι της ψυχικής υγείας, αλλά συνειδητοποίησα πως ποτέ δεν θα το πετύχαινα με τρόπο τέτοιο που να συμφωνούν όλοι εκατό τοις εκατό – η εμπειρία κάθε ανθρώπου με την ψυχική υγεία είναι μοναδική. Παρ’ όλα αυτά, το επιχείρησα με στόχο να απεικονίσω τη ζωή μέσα από το δραστήριο, προβληματισμένο και κάποιες φορές τρομακτικό μυαλό της Σαμ όσο πιο ρεαλιστικά μπορούσα.
Με έχουν συγκλονίσει τα μέιλ που λαμβάνω από αναγνώστες –πολλοί έχουν OCD, άγχος ή κατάθλιψη–, οι οποίοι μου λένε πως η ιστορία μου τους έκανε να αισθάνονται λιγότερο μόνοι, ότι τα λόγια της Σαμ τούς άγγιξαν βαθιά ή ότι βρήκαν τη δύναμη να ζητήσουν βοήθεια ή συμπαράσταση από έναν έμπιστο φίλο ή κάποιο μέλος της οικογένειάς τους. Αν η ιστορία της Σαμ κάνει αυτή τη διαφορά στις ζωές των ανθρώπων, τότε πέτυχε όλα όσα ήλπιζα.
Στο βιβλίο βλέπουμε, μεταξύ άλλων, ότι η καταγραφή των συναισθημάτων μας κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Πώς σας βοήθησε αυτό στη συγγραφή του μυθιστορήματός σας;
Μου συνέβη κάτι ενδιαφέρον όταν έκανα το προσχέδιο αυτού του μυθιστορήματος.
Αρχικά νόμιζα πως έγραφα μια ιστορία για μια έφηβη με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, αλλά άρχισα να βουρκώνω μόλις συνειδητοποίησα πόσο προσωπική είχε γίνει για μένα αυτή η ιστορία.
Όλο αυτό το διάστημα έδινα στη Σαμ εργαλεία για να «τιθασεύσει» τον υπερδραστήριο εγκέφαλό της. Της έδωσα μια ψυχίατρο που μπορούσε να εμπιστευτεί και φαρμακευτική αγωγή που ήταν αποτελεσματική. Την έκανα αγωνιστική κολυμβήτρια για να της δώσω σωματική διέξοδο. Της έδωσα τον ήχο του νερού για να την ηρεμήσω. Αλλά κάπου στην πορεία τής έδωσα και τον δικό μου μηχανισμό αντιμετώπισης: ένα στιλό και ένα σημειωματάριο.
Το γράψιμο –η απλή πράξη του να βάζω λέξεις στο χαρτί και να τις βγάζω από το μυαλό μου– με έσωσε όταν ήμουν κι εγώ έφηβη. Παρόλο που δεν άφησα ποτέ κανέναν να διαβάσει τις ιστορίες, τα ποιήματα ή το ημερολόγιό μου, τα σημειωματάρια ήταν ένα ασφαλές μέρος για μένα. Οι πιο «βαριές» μου σκέψεις ζύγιζαν πολύ λιγότερο στο χαρτί. Οι λέξεις ήταν πάντοτε φίλοι μου, ακόμα κι όταν δεν είχα πολλές αληθινές φιλίες.
Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει να βρίσκω τη λέξη που ταιριάζει απόλυτα με αυτό που προσπαθώ να πω. Μου αρέσει να συνδυάζω λέξεις, να τους αλλάζω θέση, να παίζω μαζί τους. Μου αρέσει όταν μια παράγραφος έχει ρυθμό, όταν οι προτάσεις ρέουν και ακούγονται σαν μουσική. Μου αρέσει όταν οι λέξεις μού προκαλούν δάκρυα και γέλια, ταραχή και ρίγη και… ό,τι άλλο θέλουν να κάνουν.
Απόλαυσα την κάθε στιγμή της συγγραφής αυτού του μυθιστορήματος.
Το Ως την τελευταία λέξη έγινε μια προσωπική ιστορία για μια κοπέλα που ερωτεύτηκε τη γραφή και έμαθε να είναι γενναία με τα λόγια της.
Νιώθω πολύ τυχερή που μπορώ να μοιράζομαι τις ιστορίες μου με άλλους ανθρώπους, αν και η όλη ιδέα εξακολουθεί να με φοβίζει. Αλλά οι αναγνώστες μου μοιάζουν πολύ με τους μαθητές στη Γωνιά του Ποιητή. Είναι θετικοί, γεμάτοι έμπνευση, στοργικοί και απίστευτα υποστηρικτικοί. Με κάνουν να θέλω σε κάθε βιβλίο μου να είμαι πιο γενναία.
Η συνέντευξη της Tamara Ireland Stone (μτφρ. Ειρήνη Μανιατοπούλου) δημοσιεύτηκε στο Children’s and Young Adult Book Lovers’ Literary (Cybils) Awards στις 19 Απριλίου 2016.
Κατ’ αρχάς, συγχαρητήρια! Λατρέψαμε το μυθιστόρημά σας Ως την τελευταία λέξη. Πώς εμπνευστήκατε την ιδέα του βιβλίου;
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Είναι μεγάλη μου τιμή να είμαι φέτος υποψήφια για το βραβείο Nεανικής Λογοτεχνίας (ΥΑ fiction), ανάμεσα σε τόσους άλλους εκλεκτούς υποψηφίους. Είμαι πραγματικά ευγνώμων που η κριτική επιτροπή των βραβείων Cybils διάβασε και υποστήριξε το βιβλίο. Νιώθω ακόμη πως πετάω στα ουράνια.
Όταν συνέλαβα την ιδέα για αυτή την ιστορία, με απασχολούσαν πολύ η σημασία των λέξεων «κανονικός/ή» και «τέλειος/α» και η δύναμη που ασκούν στους ανθρώπους, ιδιαίτερα στους εφήβους.
Ήθελα να γράψω μια ιστορία για ένα έφηβο άτομο που φαινόταν τέλειο εξωτερικά, αλλά ένιωθε ακριβώς το αντίθετο εσωτερικά. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι με το οποίο πολλοί μπορούμε να σχετιστούμε – η ιδέα να φορέσουμε μια μάσκα για να γίνουμε αυτοί που πιστεύουμε ότι θέλουν οι άλλοι να είμαστε.
Εκείνη την περίοδο η κόρη μιας φίλης διαγνώστηκε με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD). Δεν μπορούσε να κοιμηθεί περισσότερες από τέσσερις ώρες κάθε φορά. Αισθανόταν αδύναμη μπροστά σε έναν χείμαρρο αρνητικών και συχνά τρομακτικών σκέψεων. Και ένιωθε ότι αυτό δεν μπορούσε να το εκμυστηρευτεί στους φίλους της· έτσι εκείνοι, εν αγνοία τους, έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα.
Δεν περνούσε από το μυαλό μου ότι κάποιος θα βίωνε κάτι τόσο έντονο, ειδικά σε τόσο μικρή ηλικία. Και το να κρύβει από τους πιο στενούς του φίλους ότι πάσχει από μια ψυχική ασθένεια ήταν πολύ ταιριαστό με την ιστορία που ήθελα να αφηγηθώ. Εξωτερικά, η ζωή της έμοιαζε ειδυλλιακή, αλλά μέσα της η πάλη ήταν διαρκής. Ήταν τιμή μου που εκείνη και η οικογένειά της συμφώνησαν να συνεργαστούμε για να γράψω αυτό το βιβλίο.
Το Ως την τελευταία λέξη είναι μια ιστορία για την αληθινή φιλία, τη δύναμη της συγγραφής και τον αγώνα για την ανάκτηση της ψυχικής μας υγείας, τη στοργή που πρέπει να δείχνουμε και σε εμάς τους ίδιους και στους άλλους γύρω μας. Επί της ουσίας όμως είναι μια ιστορία για ένα κορίτσι που βρίσκει το θάρρος να βγάλει τη μάσκα του και, παρόλο που μαθαίνει ότι η ζωή είναι πιο τρομακτική χωρίς αυτή, δεν την ξαναφοράει. Είναι μια ιστορία για την αποδοχή του εαυτού μας και την ανακάλυψη της δικής μας «κανονικότητας».
Πολλά μυθιστορήματα πραγματεύονται το θέμα της ψυχικής ασθένειας στους εφήβους. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Χαίρομαι πάρα πολύ που τόσα νέα βιβλία αναφέρονται στην ψυχική υγεία. Δεν νομίζω ότι, ως συγγραφείς, είχαμε την πρόθεση να ακολουθήσουμε κάποια νέα τάση, απλώς έτυχε να γράψουμε βιβλία που πιστεύαμε ότι έπρεπε να γραφτούν.
Πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου αντιμετωπίζουν ποικίλες καταστάσεις σε ό,τι αφορά την ψυχική υγεία, είτε οι ίδιοι προσωπικά είτε τα παιδιά τους. Το συζητάμε. Και ως γονείς, ανοίξαμε τη συζήτηση με τα παιδιά μας, σε μια προσπάθεια να κάνουμε την ψυχική υγεία ένα ασφαλές θέμα, δίχως καμία επικριτική διάθεση.
Ο γιος μου είχε προβλήματα διαχείρισης άγχους όταν άρχισα να γράφω το μυθιστόρημά μου Ως την τελευταία λέξη. Ήταν μόλις 10 ετών. Αγόρασα ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο με θέμα το άγχος και το διαβάσαμε μαζί. Όταν φτάσαμε στα συμπτώματα –ταχυπαλμία, δύσπνοια, πόνος στο στομάχι–, ξαφνικά ξέσπασε σε κλάματα και έπειτα ψέλλισε: «Άγχος είναι; Νόμιζα ότι είχα καρκίνο!». Αυτό μου ράγισε την καρδιά.
Όχι καρκίνος. «Άγχος». Είχε πλέον όνομα. Αντί να νιώθουμε το συναίσθημα να θεριεύει και να αφήνουμε τον φόβο να το μετατρέψει σε κάτι εντελώς διαφορετικό, είχαμε πλέον μια λέξη για αυτό. Ο γιος μου θα μπορούσε να πει «αισθάνομαι άγχος» και τότε εμείς θα ξέραμε τι να κάνουμε.
Τόσο μεγάλη δύναμη έχουν οι λέξεις.
Ως γονείς, μιλάμε ενεργά με τα παιδιά μας για τη σωματική άσκηση και την καλή διατροφή. Τα πηγαίνουμε για εξετάσεις και παρακολουθούμε στενά τη σωματική υγεία και την ανάπτυξή τους. Γιατί όμως έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία με τόσο διαφορετικό τρόπο;
Ενθουσιάζομαι που βλέπω τόσα μυθιστορήματα να αναφέρονται στις ψυχικές ασθένειες των εφήβων. Μαζί, ελπίζω να βοηθήσουμε ώστε να αλλάξει αυτό το αφήγημα, χρησιμοποιώντας τη μυθοπλασία για να διαδώσουμε το μήνυμα ότι είναι εντάξει να μιλάς ανοιχτά για ό,τι συμβαίνει στον εγκέφαλό σου, είναι εντάξει αν το μυαλό σου λειτουργεί διαφορετικά και είναι απολύτως εντάξει να ζητάς βοήθεια αν το χρειάζεσαι – αυτό είναι σημάδι δύναμης, όχι αδυναμίας.
Γιατί επικεντρωθήκατε στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή;
Όταν διαγνώστηκε η κόρη της φίλης μου, τότε συνειδητοποίησα πόσο λίγα ήξερα για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Και μόλις άρχισα να κάνω έρευνα, τότε κατάλαβα ότι δεν ήμουν η μόνη. Είναι μια εξαιρετικά περίπλοκη ψυχική ασθένεια και ευρέως παρεξηγημένη.
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτό τον όρο συνέχεια, λέγοντας, για παράδειγμα, «έχω OCD» όταν θέλουν να περιγράψουν πως τους αρέσει να συνδυάζουν χρωματικά τις κάλτσες τους (πραγματικά αυτό με κάνει να «κριντζάρω»!). Οι περισσότεροι όμως δεν έχουν ιδέα πόσο επώδυνο και εξουθενωτικό μπορεί να είναι το OCD.
Ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο γιατί ήθελα να κατανοήσω καλύτερα την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Και ενώ η κόρη της φίλης μου έχει πολύ μεγάλη υποστήριξη, δεν την έχουν όλοι οι έφηβοι. Μερικές φορές συναισθηματική υποστήριξη μπορεί κανείς να βρει στη μυθοπλασία.
Από την αρχή ήξερα ότι η συγγραφή του βιβλίου θα αποδεικνυόταν μια δύσκολη διαδικασία. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να καταγράψω επαρκώς το κομμάτι της ψυχικής υγείας, αλλά συνειδητοποίησα πως ποτέ δεν θα το πετύχαινα με τρόπο τέτοιο που να συμφωνούν όλοι εκατό τοις εκατό – η εμπειρία κάθε ανθρώπου με την ψυχική υγεία είναι μοναδική. Παρ’ όλα αυτά, το επιχείρησα με στόχο να απεικονίσω τη ζωή μέσα από το δραστήριο, προβληματισμένο και κάποιες φορές τρομακτικό μυαλό της Σαμ όσο πιο ρεαλιστικά μπορούσα.
Με έχουν συγκλονίσει τα μέιλ που λαμβάνω από αναγνώστες –πολλοί έχουν OCD, άγχος ή κατάθλιψη–, οι οποίοι μου λένε πως η ιστορία μου τους έκανε να αισθάνονται λιγότερο μόνοι, ότι τα λόγια της Σαμ τούς άγγιξαν βαθιά ή ότι βρήκαν τη δύναμη να ζητήσουν βοήθεια ή συμπαράσταση από έναν έμπιστο φίλο ή κάποιο μέλος της οικογένειάς τους. Αν η ιστορία της Σαμ κάνει αυτή τη διαφορά στις ζωές των ανθρώπων, τότε πέτυχε όλα όσα ήλπιζα.
Στο βιβλίο βλέπουμε, μεταξύ άλλων, ότι η καταγραφή των συναισθημάτων μας κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Πώς σας βοήθησε αυτό στη συγγραφή του μυθιστορήματός σας;
Μου συνέβη κάτι ενδιαφέρον όταν έκανα το προσχέδιο αυτού του μυθιστορήματος.
Αρχικά νόμιζα πως έγραφα μια ιστορία για μια έφηβη με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, αλλά άρχισα να βουρκώνω μόλις συνειδητοποίησα πόσο προσωπική είχε γίνει για μένα αυτή η ιστορία.
Όλο αυτό το διάστημα έδινα στη Σαμ εργαλεία για να «τιθασεύσει» τον υπερδραστήριο εγκέφαλό της. Της έδωσα μια ψυχίατρο που μπορούσε να εμπιστευτεί και φαρμακευτική αγωγή που ήταν αποτελεσματική. Την έκανα αγωνιστική κολυμβήτρια για να της δώσω σωματική διέξοδο. Της έδωσα τον ήχο του νερού για να την ηρεμήσω. Αλλά κάπου στην πορεία τής έδωσα και τον δικό μου μηχανισμό αντιμετώπισης: ένα στιλό και ένα σημειωματάριο.
Το γράψιμο –η απλή πράξη του να βάζω λέξεις στο χαρτί και να τις βγάζω από το μυαλό μου– με έσωσε όταν ήμουν κι εγώ έφηβη. Παρόλο που δεν άφησα ποτέ κανέναν να διαβάσει τις ιστορίες, τα ποιήματα ή το ημερολόγιό μου, τα σημειωματάρια ήταν ένα ασφαλές μέρος για μένα. Οι πιο «βαριές» μου σκέψεις ζύγιζαν πολύ λιγότερο στο χαρτί. Οι λέξεις ήταν πάντοτε φίλοι μου, ακόμα κι όταν δεν είχα πολλές αληθινές φιλίες.
Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει να βρίσκω τη λέξη που ταιριάζει απόλυτα με αυτό που προσπαθώ να πω. Μου αρέσει να συνδυάζω λέξεις, να τους αλλάζω θέση, να παίζω μαζί τους. Μου αρέσει όταν μια παράγραφος έχει ρυθμό, όταν οι προτάσεις ρέουν και ακούγονται σαν μουσική. Μου αρέσει όταν οι λέξεις μού προκαλούν δάκρυα και γέλια, ταραχή και ρίγη και… ό,τι άλλο θέλουν να κάνουν.
Απόλαυσα την κάθε στιγμή της συγγραφής αυτού του μυθιστορήματος.
Το Ως την τελευταία λέξη έγινε μια προσωπική ιστορία για μια κοπέλα που ερωτεύτηκε τη γραφή και έμαθε να είναι γενναία με τα λόγια της.
Νιώθω πολύ τυχερή που μπορώ να μοιράζομαι τις ιστορίες μου με άλλους ανθρώπους, αν και η όλη ιδέα εξακολουθεί να με φοβίζει. Αλλά οι αναγνώστες μου μοιάζουν πολύ με τους μαθητές στη Γωνιά του Ποιητή. Είναι θετικοί, γεμάτοι έμπνευση, στοργικοί και απίστευτα υποστηρικτικοί. Με κάνουν να θέλω σε κάθε βιβλίο μου να είμαι πιο γενναία.
Η συνέντευξη της Tamara Ireland Stone (μτφρ. Ειρήνη Μανιατοπούλου) δημοσιεύτηκε στο Children’s and Young Adult Book Lovers’ Literary (Cybils) Awards στις 19 Απριλίου 2016.

Tamara Ireland Stone
tamarairelandstone.com







