Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
«Big Bang 1970-1973»: Η δικτατορία, η έκρηξη των τεχνών και η καλλιτεχνική πρωτοπορία
«Big Bang 1970-1973»: Η δικτατορία, η έκρηξη των τεχνών και η καλλιτεχνική πρωτοπορία
«Big Bang 1970-1973»: Η δικτατορία, η έκρηξη των τεχνών και η καλλιτεχνική πρωτοπορία

«Big Bang 1970-1973»: Η δικτατορία, η έκρηξη των τεχνών και η καλλιτεχνική πρωτοπορία

Ο πολιτικός επιστήμονας Στάθης Ν. Καλύβας και η σκηνοθέτρια Νατάσα Τριανταφύλλη υπογράφουν το συναρπαστικό χρονικό ενός ξεχασμένου θριάμβου της ανθρώπινης δημιουργικότητας πάνω στην ανελευθερία.

Παρασκευή 28 Ιουλίου 1972: Ο Μάνος Χατζιδάκις επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από μία πενταετία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παραχωρεί συνέντευξη Τύπου, στην οποία δηλώνει ότι επέστρεψε στην Αθήνα για να ηχογραφήσει δυο τρεις δίσκους, προϊόν της εργασίας του όλα αυτά τα χρόνια που απουσίαζε στο εξωτερικό, ενώ επισημαίνει ότι η εργασία του αυτή εμπνέεται από την περίοδο 1945-1950, μια σημαντική για εκείνον εποχή. Σε ερώτηση δημοσιογράφου γιατί δεν αντλεί έμπνευση από μια άλλη σημαντική εποχή, το διάστημα 1967-1972, απαντάει με τη χαρακτηριστική του ευθύτητα πως το ενδιαφέρον του για κάθε εποχή παραμένει πνευματικό. Ακόμα και για την προηγούμενη περίοδο, εξηγεί, χρειάστηκαν για τον ίδιο είκοσι πέντε χρόνια και η απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη ώστε να μπορέσει να διακρίνει το πραγματικό της αποτύπωμα στην κοινωνία. «Ό,τι θα υπάρξει σήμερα θα φανεί αργότερα» δηλώνει τότε ο μεγάλος συνθέτης.

Μισό και πλέον αιώνα αργότερα, με σημείο εκκίνησης αυτό το σχόλιο του Χατζιδάκι, ο
Στάθης N. Καλύβας, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, που κατέχει την έδρα Gladstone, και εταίρος του Κολεγίου All Souls, και η σκηνοθέτρια Νατάσα Τριανταφύλλη συνυπογράφουν το Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας, μια μελέτη που ανατρέπει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο. Στις σελίδες του νέου τους βιβλίου οι συγγραφείς εξηγούν πώς μια πολιτικά σκοτεινή εποχή υπήρξε ταυτόχρονα πολιτιστικά λαμπερή και πώς αυτή η πραγματικότητα παρεξηγήθηκε ή αποσιωπήθηκε μετά το 1974. Μπορούμε όντως να μιλήσουμε για «πνευματική αξία» της περιόδου της δικτατορίας, όσο προκλητικό και αντιφατικό κι αν ακούγεται αρχικά; Μπορούσαν πράγματι να ανθήσουν οι τέχνες και ο πολιτισμός σε μια εποχή στην οποία έμοιαζε να κυριαρχούν ο φόβος και η σιωπή;

Οι ελληνικές εφημερίδες τότε μιλούσαν για «2.285 μέρες μεσαιωνικού σκότους», ενώ ο ξένος Τύπος έκανε λόγο για «μορφωτική και πνευματική έρημο». Κι όμως, κόντρα στη λογοκρισία και το καθεστώς ανελευθερίας, συναντήθηκαν, εκτοξεύτηκαν και συντονίστηκαν δεκάδες δημιουργικές τροχιές, πλάθοντας έναν νέο και συνάμα συγκλονιστικό πολιτιστικό κόσμο, που παραμένει μέχρι σήμερα ξεχασμένος και παρεξηγημένος στη συλλογική μας συνείδηση.

 

Caption: «1972», Στέργιος Δελιαλής. Προσωπική συλλογή Δελιαλή.

Οι συγγραφείς δηλώνουν:
[…]
βρεθήκαμε […] μέσα σε ένα ολόκληρο σύμπαν. Ένα κρυφό σύμπαν, του οποίου την ύπαρξη υποψιαζόμασταν μεν θεωρητικά, αλλά τελικά μας αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο. Γνωρίζαμε ότι το αποτελούσαν μόνο σκοτεινή ύλη, σκοτεινή ενέργεια και μαύρες τρύπες. Τα είδαμε κι αυτά, είναι άλλωστε γνωστά. Όμως είδαμε ταυτόχρονα και τα άγνωστα: πολλούς γαλαξίες και αστέρες να εκπέμπουν ενέργεια και φως που φτάνει ως το σήμερα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα που εξετάζονται στην πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη τους είναι αυτά των καλλιτεχνών. Ας δούμε κάποια ενδεικτικά:


Διονύσης Σαββόπουλος

Το 1968 ο εικοσιπεντάχρονος Διονύσης Σαββόπουλος, μέλλων πατέρας χωρίς επαγγελματική προοπτική, επιστρέφει απρόθυμα στην Αθήνα. Η επιστροφή αυτή ωστόσο σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Το «Νέο Κύμα» ανθεί στις μπουάτ της Πλάκας, ενώ την ίδια στιγμή τα τανκς κυκλοφορούν στους δρόμους και το κλίμα έχει αλλάξει ριζικά. Ο Σαββόπουλος αφήνει την ακουστική κιθάρα, σχηματίζει συγκρότημα και ηχογραφεί το
Περιβόλι του τρελλού. Ένα νέο νεανικό κοινό τον αγκαλιάζει· μέσα σε έξι μήνες ο δίσκος πουλάει 25.000 αντίτυπα μόνο στην Αθήνα και έναν χρόνο μετά την επιστροφή του ο Σαββόπουλος βρίσκεται στην κορυφή.

Κυριακή Παπαδοπούλου (Μαρινέλλα)

Είναι Δεκέμβριος του 1968. Με την έναρξη του μήνα κάνει πρεμιέρα το νέο μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ,
Γοργόνες και Μάγκες. Τα τραγούδια της ταινίας γίνονται διαχρονικές επιτυχίες: «Τόσα καλοκαίρια» με τον Δάκη, «Καμαρούλα μια σταλιά» με τη Μαίρη Χρονοπούλου, «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» με τον Γιάννη Πουλόπουλο, «Ο άντρας που θα παντρευτώ» με τη Μάρθα Καραγιάννη. Ένα τραγούδι όμως ξεχωρίζει για το ασυνήθιστο ύφος του: το «Άνοιξε πέτρα», σε ερμηνεία της Μαρινέλλας, μέχρι τότε γνωστής κυρίως ως το «σεγκόντο» του Στέλιου Καζαντζίδη. Σύντομα η Μαρινέλλα ξεκινά εμφανίσεις στα μεγάλα παραλιακά κέντρα, και μια μικρή επανάσταση αρχίζει. Είναι η πρώτη γυναικεία φωνή που αρνείται το σεγκόντο, σηκώνεται από την καρέκλα και διεκδικεί την εικόνα της. Με τη μίξη τραγουδιού και χορού, μετατρέπει το λαϊκό τραγούδι σε θέαμα, παντρεύοντας τις ευρωπαϊκές τάσεις της εποχής με την ελληνική μουσική σκηνή, σαν να περνά από μια ασπρόμαυρη βωβή ταινία σε ένα έγχρωμο σινεμασκόπ.

Κώστας Ταχτσής

Ο Ταχτσής, ένας άνθρωπος που συγκρούεται τόσο με το κατεστημένο όσο και με το περιθώριο λόγω του «δύσκολου» χαρακτήρα του, της παρορμητικότητας και της σεξουαλικής του ταυτότητας, είναι ο συγγραφέας του μυθιστορήματος
Το τρίτο στεφάνι. Όταν πρωτοεκδίδεται, το 1962, περνάει σχεδόν απαρατήρητο. Αργότερα όμως χαρακτηρίζεται «σχεδόν μυθικό στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία, με τεράστια απήχηση στο κοινό» και καθοριστική επιρροή σε νεότερους συγγραφείς. Παρά την αρχική του αποτυχία στην Ελλάδα, το βιβλίο ακολουθεί μια εντυπωσιακή διεθνή πορεία, αποτέλεσμα τόσο της επιμονής όσο και της έντονης εξωστρέφειας του ίδιου του συγγραφέα. Όπως σημειώνει το Βήμα σε πρόλογο της συνέντευξής του το 1972, «με το Τρίτο στεφάνι, το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα που εκδόθηκε από τον αγγλικό οίκο Penguin, ο Ταχτσής κατέκτησε μια ζηλευτή θέση στη νεοελληνική πεζογραφία». Αλλά γιατί το βιβλίο γνώρισε τέτοια απήχηση το 1972 και όχι το 1962; Ποια στοιχεία του συνδέθηκαν με το πνεύμα της εποχής και βρήκαν τότε το αναγνωστικό τους κοινό;

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Το φθινόπωρο του 1970 αρχίζει με έντονες πολιτιστικές δράσεις. Το 11ο Φεστιβάλ Θεσσαλoνίκης εγκαινιάζεται στις 21 Σεπτεμβρίου. Ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε Θόδωρος Αγγελόπουλος παρουσιάζει την
Αναπαράσταση, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το πρώτο βήμα μιας διεθνούς καριέρας που ξεκινάει μέσα στη δικτατορία. Η ταινία καταπιάνεται με ένα έγκλημα, χωρίς να είναι αστυνομικό δράμα. Θέμα της, το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο συντελείται το έγκλημα και όπου συγκρούεται η γραφειοκρατική διαδικασία της ανάκρισης με την έρευνα μιας ομάδας δημοσιογράφων οι οποίοι αναδεικνύουν τις συνθήκες εντός της κοινωνίας που το προκάλεσαν. Αναρωτιέται τι μαρτυρά για μια κοινωνία, όταν ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει κάποια την ελευθερία της είναι ο φόνος… Ο Αγγελόπουλος εισάγει μια νέα κινηματογραφική γλώσσα, συνδυάζοντας τον κοινωνικό ρεαλισμό με τη λιτή αισθητική και το ποιητικό βάθος. Η Αναπαράσταση σηματοδοτεί τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο, με ρεαλισμό, ειρωνεία, αυθεντικότητα τοπίων και πνεύμα αναθεώρησης της ελληνικότητας, της παράδοσης και της Ιστορίας.

Μαρίζα Κωχ

Το 1971 στη ροκ σκηνή επικρατεί αναβρασμός και η ψυχεδέλεια ανθεί. Στη σκηνή ξεπροβάλλει η μορφή μιας νεαρής τραγουδίστριας με μακριά ξανθά μαλλιά, λευκό δέρμα, «αόριστα τεφροπράσινα μάτια», ένα παράξενο ξενικό όνομα και, πάνω απ’ όλα, μια μοναδική φωνή. Δίπλα στον Σαββόπουλο, ο Τύπος της εποχής τη χαρακτηρίζει ως ένα μείγμα Τζάνις Τζόπλιν, Γιόκο Όνο και Τζόαν Μπαέζ. Στο τέλος του 1971 κυκλοφορεί ο πρώτος της δίσκος. Η επιτυχία είναι εκρηκτική.

Στο
Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας πρόσωπα, τέχνη και γεγονότα συναντιούνται όχι ως μεμονωμένα ιστορικά σημεία, αλλά ως συσσωρευμένη έκφραση μιας εποχής που σιγοβράζει. Φωτεινές τροχιές διαγράφονται σε ένα σύμπαν εκατοντάδων δημιουργικών αστερισμών.

Παρασκευή 28 Ιουλίου 1972: Ο Μάνος Χατζιδάκις επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από μία πενταετία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παραχωρεί συνέντευξη Τύπου, στην οποία δηλώνει ότι επέστρεψε στην Αθήνα για να ηχογραφήσει δυο τρεις δίσκους, προϊόν της εργασίας του όλα αυτά τα χρόνια που απουσίαζε στο εξωτερικό, ενώ επισημαίνει ότι η εργασία του αυτή εμπνέεται από την περίοδο 1945-1950, μια σημαντική για εκείνον εποχή. Σε ερώτηση δημοσιογράφου γιατί δεν αντλεί έμπνευση από μια άλλη σημαντική εποχή, το διάστημα 1967-1972, απαντάει με τη χαρακτηριστική του ευθύτητα πως το ενδιαφέρον του για κάθε εποχή παραμένει πνευματικό. Ακόμα και για την προηγούμενη περίοδο, εξηγεί, χρειάστηκαν για τον ίδιο είκοσι πέντε χρόνια και η απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη ώστε να μπορέσει να διακρίνει το πραγματικό της αποτύπωμα στην κοινωνία. «Ό,τι θα υπάρξει σήμερα θα φανεί αργότερα» δηλώνει τότε ο μεγάλος συνθέτης.

Μισό και πλέον αιώνα αργότερα, με σημείο εκκίνησης αυτό το σχόλιο του Χατζιδάκι, ο
Στάθης N. Καλύβας, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, που κατέχει την έδρα Gladstone, και εταίρος του Κολεγίου All Souls, και η σκηνοθέτρια Νατάσα Τριανταφύλλη συνυπογράφουν το Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας, μια μελέτη που ανατρέπει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο. Στις σελίδες του νέου τους βιβλίου οι συγγραφείς εξηγούν πώς μια πολιτικά σκοτεινή εποχή υπήρξε ταυτόχρονα πολιτιστικά λαμπερή και πώς αυτή η πραγματικότητα παρεξηγήθηκε ή αποσιωπήθηκε μετά το 1974. Μπορούμε όντως να μιλήσουμε για «πνευματική αξία» της περιόδου της δικτατορίας, όσο προκλητικό και αντιφατικό κι αν ακούγεται αρχικά; Μπορούσαν πράγματι να ανθήσουν οι τέχνες και ο πολιτισμός σε μια εποχή στην οποία έμοιαζε να κυριαρχούν ο φόβος και η σιωπή;

Οι ελληνικές εφημερίδες τότε μιλούσαν για «2.285 μέρες μεσαιωνικού σκότους», ενώ ο ξένος Τύπος έκανε λόγο για «μορφωτική και πνευματική έρημο». Κι όμως, κόντρα στη λογοκρισία και το καθεστώς ανελευθερίας, συναντήθηκαν, εκτοξεύτηκαν και συντονίστηκαν δεκάδες δημιουργικές τροχιές, πλάθοντας έναν νέο και συνάμα συγκλονιστικό πολιτιστικό κόσμο, που παραμένει μέχρι σήμερα ξεχασμένος και παρεξηγημένος στη συλλογική μας συνείδηση.

 

Caption: «1972», Στέργιος Δελιαλής. Προσωπική συλλογή Δελιαλή.

Οι συγγραφείς δηλώνουν:
[…]
βρεθήκαμε […] μέσα σε ένα ολόκληρο σύμπαν. Ένα κρυφό σύμπαν, του οποίου την ύπαρξη υποψιαζόμασταν μεν θεωρητικά, αλλά τελικά μας αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο. Γνωρίζαμε ότι το αποτελούσαν μόνο σκοτεινή ύλη, σκοτεινή ενέργεια και μαύρες τρύπες. Τα είδαμε κι αυτά, είναι άλλωστε γνωστά. Όμως είδαμε ταυτόχρονα και τα άγνωστα: πολλούς γαλαξίες και αστέρες να εκπέμπουν ενέργεια και φως που φτάνει ως το σήμερα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα που εξετάζονται στην πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη τους είναι αυτά των καλλιτεχνών. Ας δούμε κάποια ενδεικτικά:


Διονύσης Σαββόπουλος

Το 1968 ο εικοσιπεντάχρονος Διονύσης Σαββόπουλος, μέλλων πατέρας χωρίς επαγγελματική προοπτική, επιστρέφει απρόθυμα στην Αθήνα. Η επιστροφή αυτή ωστόσο σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Το «Νέο Κύμα» ανθεί στις μπουάτ της Πλάκας, ενώ την ίδια στιγμή τα τανκς κυκλοφορούν στους δρόμους και το κλίμα έχει αλλάξει ριζικά. Ο Σαββόπουλος αφήνει την ακουστική κιθάρα, σχηματίζει συγκρότημα και ηχογραφεί το
Περιβόλι του τρελλού. Ένα νέο νεανικό κοινό τον αγκαλιάζει· μέσα σε έξι μήνες ο δίσκος πουλάει 25.000 αντίτυπα μόνο στην Αθήνα και έναν χρόνο μετά την επιστροφή του ο Σαββόπουλος βρίσκεται στην κορυφή.

Κυριακή Παπαδοπούλου (Μαρινέλλα)

Είναι Δεκέμβριος του 1968. Με την έναρξη του μήνα κάνει πρεμιέρα το νέο μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ,
Γοργόνες και Μάγκες. Τα τραγούδια της ταινίας γίνονται διαχρονικές επιτυχίες: «Τόσα καλοκαίρια» με τον Δάκη, «Καμαρούλα μια σταλιά» με τη Μαίρη Χρονοπούλου, «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» με τον Γιάννη Πουλόπουλο, «Ο άντρας που θα παντρευτώ» με τη Μάρθα Καραγιάννη. Ένα τραγούδι όμως ξεχωρίζει για το ασυνήθιστο ύφος του: το «Άνοιξε πέτρα», σε ερμηνεία της Μαρινέλλας, μέχρι τότε γνωστής κυρίως ως το «σεγκόντο» του Στέλιου Καζαντζίδη. Σύντομα η Μαρινέλλα ξεκινά εμφανίσεις στα μεγάλα παραλιακά κέντρα, και μια μικρή επανάσταση αρχίζει. Είναι η πρώτη γυναικεία φωνή που αρνείται το σεγκόντο, σηκώνεται από την καρέκλα και διεκδικεί την εικόνα της. Με τη μίξη τραγουδιού και χορού, μετατρέπει το λαϊκό τραγούδι σε θέαμα, παντρεύοντας τις ευρωπαϊκές τάσεις της εποχής με την ελληνική μουσική σκηνή, σαν να περνά από μια ασπρόμαυρη βωβή ταινία σε ένα έγχρωμο σινεμασκόπ.

Κώστας Ταχτσής

Ο Ταχτσής, ένας άνθρωπος που συγκρούεται τόσο με το κατεστημένο όσο και με το περιθώριο λόγω του «δύσκολου» χαρακτήρα του, της παρορμητικότητας και της σεξουαλικής του ταυτότητας, είναι ο συγγραφέας του μυθιστορήματος
Το τρίτο στεφάνι. Όταν πρωτοεκδίδεται, το 1962, περνάει σχεδόν απαρατήρητο. Αργότερα όμως χαρακτηρίζεται «σχεδόν μυθικό στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία, με τεράστια απήχηση στο κοινό» και καθοριστική επιρροή σε νεότερους συγγραφείς. Παρά την αρχική του αποτυχία στην Ελλάδα, το βιβλίο ακολουθεί μια εντυπωσιακή διεθνή πορεία, αποτέλεσμα τόσο της επιμονής όσο και της έντονης εξωστρέφειας του ίδιου του συγγραφέα. Όπως σημειώνει το Βήμα σε πρόλογο της συνέντευξής του το 1972, «με το Τρίτο στεφάνι, το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα που εκδόθηκε από τον αγγλικό οίκο Penguin, ο Ταχτσής κατέκτησε μια ζηλευτή θέση στη νεοελληνική πεζογραφία». Αλλά γιατί το βιβλίο γνώρισε τέτοια απήχηση το 1972 και όχι το 1962; Ποια στοιχεία του συνδέθηκαν με το πνεύμα της εποχής και βρήκαν τότε το αναγνωστικό τους κοινό;

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Το φθινόπωρο του 1970 αρχίζει με έντονες πολιτιστικές δράσεις. Το 11ο Φεστιβάλ Θεσσαλoνίκης εγκαινιάζεται στις 21 Σεπτεμβρίου. Ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε Θόδωρος Αγγελόπουλος παρουσιάζει την
Αναπαράσταση, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το πρώτο βήμα μιας διεθνούς καριέρας που ξεκινάει μέσα στη δικτατορία. Η ταινία καταπιάνεται με ένα έγκλημα, χωρίς να είναι αστυνομικό δράμα. Θέμα της, το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο συντελείται το έγκλημα και όπου συγκρούεται η γραφειοκρατική διαδικασία της ανάκρισης με την έρευνα μιας ομάδας δημοσιογράφων οι οποίοι αναδεικνύουν τις συνθήκες εντός της κοινωνίας που το προκάλεσαν. Αναρωτιέται τι μαρτυρά για μια κοινωνία, όταν ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει κάποια την ελευθερία της είναι ο φόνος… Ο Αγγελόπουλος εισάγει μια νέα κινηματογραφική γλώσσα, συνδυάζοντας τον κοινωνικό ρεαλισμό με τη λιτή αισθητική και το ποιητικό βάθος. Η Αναπαράσταση σηματοδοτεί τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο, με ρεαλισμό, ειρωνεία, αυθεντικότητα τοπίων και πνεύμα αναθεώρησης της ελληνικότητας, της παράδοσης και της Ιστορίας.

Μαρίζα Κωχ

Το 1971 στη ροκ σκηνή επικρατεί αναβρασμός και η ψυχεδέλεια ανθεί. Στη σκηνή ξεπροβάλλει η μορφή μιας νεαρής τραγουδίστριας με μακριά ξανθά μαλλιά, λευκό δέρμα, «αόριστα τεφροπράσινα μάτια», ένα παράξενο ξενικό όνομα και, πάνω απ’ όλα, μια μοναδική φωνή. Δίπλα στον Σαββόπουλο, ο Τύπος της εποχής τη χαρακτηρίζει ως ένα μείγμα Τζάνις Τζόπλιν, Γιόκο Όνο και Τζόαν Μπαέζ. Στο τέλος του 1971 κυκλοφορεί ο πρώτος της δίσκος. Η επιτυχία είναι εκρηκτική.

Στο
Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας πρόσωπα, τέχνη και γεγονότα συναντιούνται όχι ως μεμονωμένα ιστορικά σημεία, αλλά ως συσσωρευμένη έκφραση μιας εποχής που σιγοβράζει. Φωτεινές τροχιές διαγράφονται σε ένα σύμπαν εκατοντάδων δημιουργικών αστερισμών.

Συγγραφέας
Στάθης Ν. Καλύβας - Συγγραφέας
Στάθης Ν. Καλύβας
Ο Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου κατέχει την έδρα Gladstone, και εταίρος (fellow) του Κολλεγίου All Souls. Ως το 2018 ήταν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale, στην έδρα Arnold Wolfers. Είναι συγγραφέας των βιβλίων Καταστροφές και Θρίαμβοι: οι 7 Κύκλοι της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας (Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 2015) και Εμφύλια Πάθη: 23 Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εμφύλιο (με τον Νίκο Μαραντζίδη, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2015). Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία Πού είμαστε και πού πάμε; Διατρέχοντας την κρίση(2009-2016) και ατενίζοντας το μέλλον(2016), Το ελληνικό όνειρο: Μια συζήτηση με τον Κώστα Γιαννακίδη για το παρελθόν και το μέλλον της Ελλάδας(2020).
Νατάσα Τριανταφύλλη - Συγγραφέας
Νατάσα Τριανταφύλλη
Η Νατάσα Τριανταφύλλη έχει σπουδάσει κοινωνιολογία και θέατρο. Το 2013 έκανε το ντεμπούτο της ως σκηνοθέτης με την Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Μουσείο Μπενάκη. Έχει επίσης σκηνοθετήσει τα έργα: Περιμένοντας τον Godot του Σ. Μπέκετ (2016) στο Μουσείο Μπενάκη, Αδερφοί Καραμάζοφ του Φ. Ντοστογιέφσκι (2014), Ιούλιος Καίσαρας του Ο. Σαίξπηρ (2018), Το χρονικό του χρόνου του Σ. Χώκινγκ (2020) στο Θέατρο Τέχνης Κ. Κουν, Σπουδαία ερείπια των Σ. Καβαλλιεράκη και Α. Κουτσολαμπρόπουλου (2020) στο Εθνικό Θέατρο,Δαναΐδες του Α. Κάλβου (2019), και Σχέδιο Μάρσαλ- A path of perspectives της ίδιας και της Δ. Μητροπούλου (2023) στο Φεστιβάλ Αθηνών, Τα Μαγικά Μαξιλάρια του Ε. Τριβιζά (2021) και το Θέλω να δω τον Πάπα! του Θ. Σακελλαρίδη (2025) στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Με τον Στάθη Καλύβα συνεργάστηκαν στο Ρηξικέλευθο (2024) στο Μέγαρο Μουσικής.