Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
«ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ» ΤΗΣ ΡΙΑΣ ΦΕΛΕΚΙΔΟΥ
«ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ» ΤΗΣ ΡΙΑΣ ΦΕΛΕΚΙΔΟΥ
«ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ» ΤΗΣ ΡΙΑΣ ΦΕΛΕΚΙΔΟΥ

«ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ» ΤΗΣ ΡΙΑΣ ΦΕΛΕΚΙΔΟΥ

Η ζωή σε όλα τα παιχνίδια είναι ο μεγάλος νικητής μάς λέει η ιστορία του Αμπντούλ.

Η Ρία Φελεκίδου, εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και μέλος της ομάδας συντονισμού και παρακολούθησης εκπαίδευσης προσφύγων Βορείου Ελλάδας, γράφει για ένα προσφυγόπουλο που έχει φτάσει στην Ελλάδα με τους γονείς και τον αδερφό του και αφηγείται μέσα από την παιδική του ματιά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζουν σε έναν νέο, ξένο γι’ αυτούς, τόπο.

«Τον Αμπντούλ δεν τον συνάντησα ποτέ. Με τον πατέρα του δεν έχω ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Δε σκούπισα ποτέ τα δάκρυα της μητέρας του. Δεν έπαιξα με τον μικρό του αδερφό. Κάθε φορά όμως που έδινα το χέρι σε έναν ξεριζωμένο συμπατριώτη του, κάθε φορά που μου χαμογελούσε μία γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μητέρα του, όταν μου λέγανε γελώντας καλημέρα και good morning τα πιτσιρίκια που μόλις πρόλαβαν να γεννηθούν στην κοινή πατρίδα τους, τον συναντούσα και μου έλεγε κομμάτι κομμάτι την ιστορία του.
Ήταν όμως τη φορά εκείνη μέσα στο camp, που το κορίτσι με την αχτένιστη, άντυτη κούκλα αγκαλιά με κοίταξε μέσα στα μάτια, σε εκείνο το απάτητο που συναντιούνται οι μοίρες των ανθρώπων, που βεβαιώθηκα. Εκείνη η φορά που τον είδα ξαφνικά απέναντί μου, να γελάει με νόημα και να μου κάνει νεύμα να τον ακολουθήσω, όπως κι έκανα, σε μια καινούρια γη, στην απέναντι όχθη της προσφυγιάς, στον κοινό τόπο της καρδιάς μας».

Η Ρία Φελεκίδου, εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και μέλος της ομάδας συντονισμού και παρακολούθησης εκπαίδευσης προσφύγων Βορείου Ελλάδας, γράφει για ένα προσφυγόπουλο που έχει φτάσει στην Ελλάδα με τους γονείς και τον αδερφό του και αφηγείται μέσα από την παιδική του ματιά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζουν σε έναν νέο, ξένο γι’ αυτούς, τόπο.

«Τον Αμπντούλ δεν τον συνάντησα ποτέ. Με τον πατέρα του δεν έχω ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Δε σκούπισα ποτέ τα δάκρυα της μητέρας του. Δεν έπαιξα με τον μικρό του αδερφό. Κάθε φορά όμως που έδινα το χέρι σε έναν ξεριζωμένο συμπατριώτη του, κάθε φορά που μου χαμογελούσε μία γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μητέρα του, όταν μου λέγανε γελώντας καλημέρα και good morning τα πιτσιρίκια που μόλις πρόλαβαν να γεννηθούν στην κοινή πατρίδα τους, τον συναντούσα και μου έλεγε κομμάτι κομμάτι την ιστορία του.
Ήταν όμως τη φορά εκείνη μέσα στο camp, που το κορίτσι με την αχτένιστη, άντυτη κούκλα αγκαλιά με κοίταξε μέσα στα μάτια, σε εκείνο το απάτητο που συναντιούνται οι μοίρες των ανθρώπων, που βεβαιώθηκα. Εκείνη η φορά που τον είδα ξαφνικά απέναντί μου, να γελάει με νόημα και να μου κάνει νεύμα να τον ακολουθήσω, όπως κι έκανα, σε μια καινούρια γη, στην απέναντι όχθη της προσφυγιάς, στον κοινό τόπο της καρδιάς μας».