Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
«ΤΑΪΣΕ ΜΕ»: ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
«ΤΑΪΣΕ ΜΕ»: ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
«ΤΑΪΣΕ ΜΕ»: ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

«ΤΑΪΣΕ ΜΕ»: ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα, την αγάπη και τον τρόπο με τον οποίο η μύχια πείνα γίνεται το σημείο καμπής στη ζωή ανδρών και γυναικών. Η συγγραφέας εξομολογείται την αφετηρία, την ιδέα που την ώθησε στη συγγραφή του.

Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για το βιβλίο που έχεις γράψει. Ιδίως για ένα βιβλίο σαν το Τάισέ με που ένα μεγάλο του μέρος γράφτηκε σαν να βρισκόμουν σε ονειρική κατάσταση, ενύπνια, σχεδόν ήμουν το ηχείο, ένα χέρι που έγραφε τις υπαγορεύσεις «άλλου». Έχω έναν φίλο ποιητή που λέει ότι το μυθιστόρημα θέλει γείωση και το ποίημα αναζητά τη συνάντηση με το θείο. Σε αυτό το μυθιστόρημα αισθάνθηκα πολλές στιγμές, γράφοντάς το, τη μία εναλλαγή μέσα στην άλλη. Γειωνόμουν για να ελέγξω το υλικό μου, αλλά ήμουν και σε έκσταση για να οραματιστώ τη ζωή δύο αιώνες μετά, για να αφουγκραστώ το υπέδαφος της ηρωίδας μου και όλων των κεντρικών προσώπων.
Η ιδέα δεν ξέρω πότε ακριβώς γεννήθηκε στο κεφάλι μου. Ούτε για το πρώτο μου βιβλίο, τη Ρου, μπορώ με ακρίβεια να μιλήσω ούτε για όσα έπονται. Ίσως το Τάισέ με γεννήθηκε κρυφά και ασυνείδητα τις πρώτες νύχτες που γέννησα την κόρη μου, 9 χρόνια πριν. Τότε που εγώ τάιζα ένα μωρό και ένιωθα την ίδια στιγμή πιο πεινασμένη από ποτέ. Δεν είχα ανάγκη από γάλα ή στήθος, είχα όμως ανάγκη από βοήθεια, στήριξη, προσοχή. Τότε ένιωθα στιγμές στιγμές μητέρα και μωρό ταυτόχρονα, εξίσου αβοήθητη με εκείνη, εξίσου σε ανάγκη εξάρτησης. Χρόνια αργότερα παρατηρώντας τον κόσμο άρχισα να βλέπω με μεγάλη διαύγεια ότι κάτι πάει στραβά. Κάτι πάει στραβά στον κόσμο των γυναικών. Στον κόσμο των ανδρών. Πολλά πεινασμένα στόματα. Η ίδια η χώρα όλο ανάγκες και επιθυμίες και ακόρεστη πείνα. Είμαστε άλλωστε μέρος του δυτικού κόσμου. Ένα ιδιόμορφο, λίγο κακομαθημένο, αλλά και ταλαιπωρημένο μέρος της Δύσης. Κανείς τελικά δεν είναι στη θέση του. Γιατί δεν ξέρουμε ποια είναι η θέση μας, ποια πρέπει να είναι, πώς και από πού να στηριχθούμε. Και τότε ο κόσμος αναποδογυρίζει, βρίσκεται σε κρίση όταν κανείς δεν στέκεται εκεί που θα έπρεπε. Όταν οι μαμάδες δεν είναι μαμάδες, οι πατεράδες δεν είναι πατεράδες και όλοι μας είμαστε για πάντα παιδιά. Γι’ αυτό το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στις 23.4.2010. Είναι η μέρα που ανακοινώνεται ότι η χώρα μπαίνει στο μνημόνιο. Θα σκεφτεί κανείς: τι σχέση έχει η πρόταση γάμου που δέχεται η ηρωίδα με τη χώρα που μπαίνει στο μνημόνιο; Με έναν υπόγειο τρόπο όλα σχετίζονται. Διότι η χώρα είμαστε εμείς. Και αν δεν αναλάβουμε την ευθύνη μας, κάποιος άλλος θα το κάνει για εμάς.
Το βιβλίο χτίζει την πλοκή του μέσα από την εναλλαγή δύο κόσμων. Μορφολογικά θα έλεγα ότι ανέλαβα ένα ρίσκο να γράψω ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο, όπως οι Ρώσικες μπάμπουσκες. Το παρόν συνδιαλλέγεται ανοιχτά με το μέλλον, μέσα από την εξέλιξη δύο παράλληλων ιστοριών. Κεντρική ηρωίδα στο ένα η Μαρίνα. Κεντρική στο άλλο η Μάγκντα. Το ένα ανήκει στα ρεαλιστικά μυθιστορήματα, το άλλο στα δυστοπικά. Γράφοντάς τα όμως άρχισα να νιώθω ότι η πραγματικότητα που ζούμε είναι μια δυστοπία και η δυστοπία αποβαίνει μια πραγματικότητα που την περιμένουμε, μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Με απασχολεί σε όλα μου τα γραπτά η θέση της γυναίκας στον κόσμο. Μακριά από φεμινισμούς και υστερίες. Όταν μιλώ για γυναικεία θέση, μιλώ και για την αντρική. Δεν είναι τυχαίο ότι προτιμάμε να σκεφτόμαστε με όρους γενικά ανθρώπινους και όχι με όρους φύλου. Σαν να έχει γίνει ταμπού να μιλάς ή να γράφεις ως γυναίκα.
Με απασχολεί, πάνω από όλα, πάντα η αγάπη.
Αυτή αναζητώ στα γραπτά και στη ζωή.
Μαριαλένα Σπυροπούλου

Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για το βιβλίο που έχεις γράψει. Ιδίως για ένα βιβλίο σαν το Τάισέ με που ένα μεγάλο του μέρος γράφτηκε σαν να βρισκόμουν σε ονειρική κατάσταση, ενύπνια, σχεδόν ήμουν το ηχείο, ένα χέρι που έγραφε τις υπαγορεύσεις «άλλου». Έχω έναν φίλο ποιητή που λέει ότι το μυθιστόρημα θέλει γείωση και το ποίημα αναζητά τη συνάντηση με το θείο. Σε αυτό το μυθιστόρημα αισθάνθηκα πολλές στιγμές, γράφοντάς το, τη μία εναλλαγή μέσα στην άλλη. Γειωνόμουν για να ελέγξω το υλικό μου, αλλά ήμουν και σε έκσταση για να οραματιστώ τη ζωή δύο αιώνες μετά, για να αφουγκραστώ το υπέδαφος της ηρωίδας μου και όλων των κεντρικών προσώπων.
Η ιδέα δεν ξέρω πότε ακριβώς γεννήθηκε στο κεφάλι μου. Ούτε για το πρώτο μου βιβλίο, τη Ρου, μπορώ με ακρίβεια να μιλήσω ούτε για όσα έπονται. Ίσως το Τάισέ με γεννήθηκε κρυφά και ασυνείδητα τις πρώτες νύχτες που γέννησα την κόρη μου, 9 χρόνια πριν. Τότε που εγώ τάιζα ένα μωρό και ένιωθα την ίδια στιγμή πιο πεινασμένη από ποτέ. Δεν είχα ανάγκη από γάλα ή στήθος, είχα όμως ανάγκη από βοήθεια, στήριξη, προσοχή. Τότε ένιωθα στιγμές στιγμές μητέρα και μωρό ταυτόχρονα, εξίσου αβοήθητη με εκείνη, εξίσου σε ανάγκη εξάρτησης. Χρόνια αργότερα παρατηρώντας τον κόσμο άρχισα να βλέπω με μεγάλη διαύγεια ότι κάτι πάει στραβά. Κάτι πάει στραβά στον κόσμο των γυναικών. Στον κόσμο των ανδρών. Πολλά πεινασμένα στόματα. Η ίδια η χώρα όλο ανάγκες και επιθυμίες και ακόρεστη πείνα. Είμαστε άλλωστε μέρος του δυτικού κόσμου. Ένα ιδιόμορφο, λίγο κακομαθημένο, αλλά και ταλαιπωρημένο μέρος της Δύσης. Κανείς τελικά δεν είναι στη θέση του. Γιατί δεν ξέρουμε ποια είναι η θέση μας, ποια πρέπει να είναι, πώς και από πού να στηριχθούμε. Και τότε ο κόσμος αναποδογυρίζει, βρίσκεται σε κρίση όταν κανείς δεν στέκεται εκεί που θα έπρεπε. Όταν οι μαμάδες δεν είναι μαμάδες, οι πατεράδες δεν είναι πατεράδες και όλοι μας είμαστε για πάντα παιδιά. Γι’ αυτό το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στις 23.4.2010. Είναι η μέρα που ανακοινώνεται ότι η χώρα μπαίνει στο μνημόνιο. Θα σκεφτεί κανείς: τι σχέση έχει η πρόταση γάμου που δέχεται η ηρωίδα με τη χώρα που μπαίνει στο μνημόνιο; Με έναν υπόγειο τρόπο όλα σχετίζονται. Διότι η χώρα είμαστε εμείς. Και αν δεν αναλάβουμε την ευθύνη μας, κάποιος άλλος θα το κάνει για εμάς.
Το βιβλίο χτίζει την πλοκή του μέσα από την εναλλαγή δύο κόσμων. Μορφολογικά θα έλεγα ότι ανέλαβα ένα ρίσκο να γράψω ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο, όπως οι Ρώσικες μπάμπουσκες. Το παρόν συνδιαλλέγεται ανοιχτά με το μέλλον, μέσα από την εξέλιξη δύο παράλληλων ιστοριών. Κεντρική ηρωίδα στο ένα η Μαρίνα. Κεντρική στο άλλο η Μάγκντα. Το ένα ανήκει στα ρεαλιστικά μυθιστορήματα, το άλλο στα δυστοπικά. Γράφοντάς τα όμως άρχισα να νιώθω ότι η πραγματικότητα που ζούμε είναι μια δυστοπία και η δυστοπία αποβαίνει μια πραγματικότητα που την περιμένουμε, μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Με απασχολεί σε όλα μου τα γραπτά η θέση της γυναίκας στον κόσμο. Μακριά από φεμινισμούς και υστερίες. Όταν μιλώ για γυναικεία θέση, μιλώ και για την αντρική. Δεν είναι τυχαίο ότι προτιμάμε να σκεφτόμαστε με όρους γενικά ανθρώπινους και όχι με όρους φύλου. Σαν να έχει γίνει ταμπού να μιλάς ή να γράφεις ως γυναίκα.
Με απασχολεί, πάνω από όλα, πάντα η αγάπη.
Αυτή αναζητώ στα γραπτά και στη ζωή.
Μαριαλένα Σπυροπούλου