

Ο ΦΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ
Ο εξελικτικός ψυχολόγος Ντέιβιντ Βας στο βιβλίο του Ο δολοφόνος της διπλανής πόρτας αναφέρει ότι ο άνθρωπος δεν είναι γεννημένος ούτε κακός ούτε καλός. Είναι γεννημένος για να επιβιώνει. Είναι αναγκασμένος να προσαρμόζεται στην εξέλιξη και το να είναι καλός ή κακός δεν είναι αρκετό για να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Έτσι το καλό και το κακό εξελίχθηκαν μαζί, και ο φόνος ήταν η πιο αποτελεσματική μέθοδος για εξελικτική επιτυχία (επιτυχία στην αναπαραγωγή των γονιδίων), για να εξουδετερώσει τους αντιπάλους και να λύσει τα προβλήματά του. Οι επιζώντες αυτής της σκληρής, προσαρμοστικής διάρθρωσης είναι οι πρόγονοί μας.
Η κακία είναι μια σκοτεινή φύση, εγγενής στα γονίδιά μας, και ο κακός δεν είναι κάποιος άλλος αλλά ο οποιοσδήποτε, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου.
Αναγνώστες κατά καιρούς με ρωτούν. Ποιος είναι ο λόγος που ασχολείσαι τόσο επίμονα με το κακό; Πρέπει να ανατρέξω στην περίοδο που άρχισα να ενδιαφέρομαι για τις σατανικές πράξεις των εγκληματιών. Μια άνοιξη, σημειώθηκε ένα περιστατικό στο οποίο ένας νεαρός άντρας που έδειχνε κατά τ’ άλλα φυσιολογικός δολοφόνησε τους γονείς του. Το γεγονός σόκαρε τον κόσμο. Είχε πάει στην Αμερική για να σπουδάσει και επέστρεψε με ένα τεράστιο χρέος εξαιτίας του τζόγου. Κατηγορήθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος τον αποκάλεσε μπάσταρδο, ότι δεν ήταν άξιος για τίποτα. Οργισμένος, οργάνωσε ένα σχέδιο για να σκοτώσει τους γονείς του και το εκτέλεσε. Μαχαίρωσε τον πατέρα του πενήντα φορές και τη μητέρα του σαράντα. Επιπλέον, έβαλε φωτιά στο σπίτι την ώρα που ο ανιψιός του κοιμόταν για να καταστρέψει τα αποδεικτικά στοιχεία.
Ήμουν περίεργη για την ταυτότητα αυτού του νεαρού άντρα. Ποιος μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο; Ήταν τον καιρό που ο όρος «ψυχοπαθής» δεν ακουγόταν συχνά. Οι πηγές από τις οποίες μπορούσα να συγκεντρώσω πληροφορίες ήταν η τηλεόραση και οι εφημερίδες που συνέχιζαν να κατακλύζουν τα νέα με ιστορίες γύρω από το συμβάν. Έλεγαν ότι το έγκλημα διαπράχθηκε για την περιουσία που ήταν πάνω από δέκα εκατομμύρια δολάρια, ότι μετά τη δολοφονία μετέφερε ψύχραιμα το χρηματοκιβώτιο και καθάριζε την αυλή, ότι γελούσε με τη φιλενάδα του στην κηδεία, ότι έλεγε ψέματα διαρκώς, ότι κατηγορούσε τους γονείς του αντί να μετανιώσει για την πράξη του, ότι είχε συμπτώματα ψυχοπάθειας από την παιδική του ηλικία...
Τότε ήμουν ακόμη νέα. Και ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμουν και έβλεπα τους ανθρώπους ήταν ανώριμος. Έτσι δεν μπορούσα να καταλάβω αυτή τη μοναδική διαβολική συμπεριφορά αυτού του ιδιαίτερου εγκληματία. Ακόμα περισσότερο δεν μπορούσα να υποθέσω το πραγματικό του κίνητρο ή την εσωτερική του φύση. Μπορούσα μόνο να βρω μια μικρή σχετική αναφορά στον Φρόιντ ο οποίος με είχε συνεπάρει εκείνο τον καιρό.
Ακόμα και σε έναν άνθρωπο που είναι ηθικός και ενάρετος, βαθιά μέσα στο ασυνείδητό του υπάρχει μια απαγορευμένη φαντασίωση για απαγορευμένες πράξεις, μια βάναυση επιθυμία και πρωτόγονη βία. Η διαφορά μεταξύ του εγκληματία/κακού και του συνηθισμένου ανθρώπου έγκειται στο αν θα πραγματοποιήσουν τη σκοτεινή τους επιθυμία ή όχι.
Το στοιχείο που πήρα από τον Φρόιντ δεν έδωσε απάντηση στο ερώτημά μου. Αν μη τι άλλο άρχισα να αναρωτιέμαι σχετικά με την ανθρώπινη φύση. Το ενδιαφέρον μου επεκτάθηκε στην ψυχοπαθολογία του Φρόιντ, από την επιστήμη του εγκεφάλου μέχρι την εγκληματολογία, από την εξελικτική βιολογία μέχρι την εξελικτική ψυχολογία με το πέρασμα του χρόνου. Σε αυτή τη διαδικασία, συχνά θυμόμουν εκείνον τον ιδιαίτερο εγκληματία που στο παρελθόν δεν μπορούσα να καταλάβω. Έτσι ο πρωταγωνιστής αυτού του μυθιστορήματος, ο Γιου-τζιν, εμφυτεύθηκε στο μυαλό μου σαν γονιμοποιημένο ωάριο.
Ήμουν ακόμη όμως ανώριμη ως άτομο και ως συγγραφέας. Δεν ήμουν ικανή να τον κατανοήσω, να τον αναπτύξω και να του δώσω υπόσταση ως άτομο. Δεν είχα το θάρρος να είμαι υπεύθυνη για αυτό το αδαές και άξεστο άτομο. Αυτό που είχα ήταν η επιθυμία να γράψω. Αυτός είναι ο λόγος που απεικόνισα τον Γιου-τζιν με διάφορες μορφές: Στο πρώτο μου έργο Η ανοιξιάτικη κατασκήνωση της ζωής μου ως τον πατέρα της Τζονγκ-α, στο Πυροβόλησε την καρδιά μου ως τον χαρακτήρα με το εκ γενετής σημάδι, στο Η νύχτα εφτά χρόνων ως Γιονγκ-τζε, στο 28 ως Πακ Ντονγκ-χε. Κάθε φορά που παρουσίαζα έναν καινούργιο κακό και προσπαθούσα να τον ενσαρκώσω, δεν ήμουν ευχαριστημένη. Αισθανόμουν, αντιθέτως, ακόμα περισσότερη δίψα και ασφυξία. Κι αυτό γιατί όλοι τους ήταν πάντα «εκείνος». Γιατί υπήρχαν όρια ως προς την ενσάρκωσή του μέσα από τα μάτια του ξένου. Στο τέλος έπρεπε να υπάρχει ως ένα «εγώ». Όχι αντικείμενο, αλλά υποκείμενο. Έπρεπε να δείξω το εσωτερικό του σκοτεινού δάσους που θα πρέπει να βρίσκεται κάπου μέσα στη φύση μας. Για να δείξω τι σχήμα παίρνει το κακό μέσα μου, τι το πυροδοτεί και πώς εξελίσσεται.
Πήρα την απόφαση να το προσπαθήσω αφού γύριζα από τα Ιμαλάια. Νόμιζα ότι θα μπορούσα να γίνω το «εγώ» χωρίς να κρατήσω απόσταση ασφαλείας. Υπέθεσα ότι το «εγώ» στο μυθιστόρημα θα εξελιχθεί μαζί με το «εγώ» του συγγραφέα. Πίστευα ότι μπορούσα να αναπαραστήσω τη διαδικασία με την οποία η λεία μετατρέπεται σε αρπακτικό με νόημα και πειστικό τρόπο. Αγόρασα ένα τετράδιο και έγραψα τα λόγια κάποιου του οποίου δεν θυμάμαι το όνομα: «Έχω έρθει επιτέλους πρόσωπο με πρόσωπο με τον χειρότερο εχθρό της ζωής μου. Και αυτός είμαι εγώ...».
Πραγματικά συνάντησα τον χειρότερο εχθρό της ζωής μου. Ήμουν υπερόπτης όταν νόμιζα ότι μπορούσα να γράψω όπως ήθελα. Έγραψα το μυθιστόρημα τρεις φορές. Μια φορά όταν πέρασα χρόνο με τον γιο μου που είχε πάει να σπουδάσει, μια φορά στην ακρογιαλιά της Νότιας Θάλασσας, και μια πίσω στο σπίτι. Φυσικά είναι συνηθισμένο να αλλάζω την πλοκή, τις προτάσεις και την περιγραφή αμέτρητες φορές, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αποδομούσα την ιστορία από τότε που έγραψα το Πυροβόλησε την καρδιά μου. Ο μόνος λόγος ήταν ότι δεν μπορούσα να αγγίξω τον Γιου-τζιν ως άτομο. Αυτό το πανούργο παιδί με έριχνε σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο, έπαιζε κρυφτό συνεχώς δείχνοντάς μου μόνο την άκρη των μαύρων του μαλλιών.
Αισθανόμουν αμήχανα, ήμουν μπερδεμένη και είχα χάσει τον δρόμο μου όπως όταν άρχισα να εξασκούμαι στο γράψιμο. Στην πραγματικότητα ήμουν απογοητευμένη με τον εαυτό μου. Πίστευα ότι μπορούσα να σκέφτομαι ελεύθερα ως συγγραφέας όταν πρωτοάρχισα να γράφω μυθιστορήματα. Επέμενα σε αυτή την πεποίθηση μέχρι να γράψω το βιβλίο τη δεύτερη φορά. Όταν αναγκάστηκα να το ξαναγράψω τρίτη φορά, έπρεπε να το πάρω απόφαση. Έπρεπε να αποδεχτώ το γεγονός ότι εγώ, ως συγγραφέας, δεν μπορούσα να σπάσω την ηθική, την παιδεία και την ηθική οπτική του κόσμου που μου είχαν εμφυσήσει από την παιδική μου ηλικία, ενώ το «εγώ» του πρωταγωνιστή ήταν ένα αγρίμι απελευθερωμένο από όλα αυτά. Το χειρότερο ήταν ότι φοβόμουν να σπάσω αυτή τη νοοτροπία παρόλο που έχω μάθει από άλλους συγγραφείς πριν από εμένα και συγγραφείς που θεωρώ δασκάλους μου ότι ένας συγγραφέας, όταν γράφει με το όνομά του, ποτέ δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τον φόβο.
Είναι γνωστό ότι περίπου το 2-3% των ανθρώπων υποφέρει από ψυχοπάθεια. Ο Γιου-τζιν, ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, είναι ένας γνήσιος κακός που ανήκει στο ανώτερο 1% των ψυχοπαθών, και η ψυχολογία τον χαρακτηρίζει αρπακτικό. Είναι ένα γεράκι γεννημένο σε έναν κόσμο περιστεριών και ένα αρπακτικό που εκπαιδεύτηκε και μεγάλωσε μέσα στην καταπίεση του να ζει ως λεία. Έτσι «Η προέλευση των ειδών» θα μπορούσε να θεωρηθεί μια ιστορία για τη γέννηση ενός κακού που αναπαριστάνει τη διαδικασία μέσα από την οποία ένας συνηθισμένος νέος μεταλλάσσεται σε δολοφόνο.
Τώρα είναι η στιγμή να απαντήσω στο ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο έχω ενδιαφέρον για το κακό. Είναι γιατί υπάρχει ένα σκοτεινό δάσος γερακιών μέσα σε εμάς ενώ πιστεύουμε ότι είμαστε απλώς συνηθισμένα περιστέρια. Είναι γιατί πρέπει να κοιτάξουμε ευθεία μπροστά και να το κατανοήσουμε. Αν όχι, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το κακό μέσα μας, το κακό των άλλων και το κακό που αρπαχτικού που απειλεί τη ζωή μας. Με αυτή την έννοια, θα ήθελα να πιστεύω ότι ο άλλος μου εαυτός, ο Γιου-τζιν, μπορεί να παίξει έναν μικρό ρόλο.
You-Jeong Jeong
Ο εξελικτικός ψυχολόγος Ντέιβιντ Βας στο βιβλίο του Ο δολοφόνος της διπλανής πόρτας αναφέρει ότι ο άνθρωπος δεν είναι γεννημένος ούτε κακός ούτε καλός. Είναι γεννημένος για να επιβιώνει. Είναι αναγκασμένος να προσαρμόζεται στην εξέλιξη και το να είναι καλός ή κακός δεν είναι αρκετό για να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Έτσι το καλό και το κακό εξελίχθηκαν μαζί, και ο φόνος ήταν η πιο αποτελεσματική μέθοδος για εξελικτική επιτυχία (επιτυχία στην αναπαραγωγή των γονιδίων), για να εξουδετερώσει τους αντιπάλους και να λύσει τα προβλήματά του. Οι επιζώντες αυτής της σκληρής, προσαρμοστικής διάρθρωσης είναι οι πρόγονοί μας.
Η κακία είναι μια σκοτεινή φύση, εγγενής στα γονίδιά μας, και ο κακός δεν είναι κάποιος άλλος αλλά ο οποιοσδήποτε, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου.
Αναγνώστες κατά καιρούς με ρωτούν. Ποιος είναι ο λόγος που ασχολείσαι τόσο επίμονα με το κακό; Πρέπει να ανατρέξω στην περίοδο που άρχισα να ενδιαφέρομαι για τις σατανικές πράξεις των εγκληματιών. Μια άνοιξη, σημειώθηκε ένα περιστατικό στο οποίο ένας νεαρός άντρας που έδειχνε κατά τ’ άλλα φυσιολογικός δολοφόνησε τους γονείς του. Το γεγονός σόκαρε τον κόσμο. Είχε πάει στην Αμερική για να σπουδάσει και επέστρεψε με ένα τεράστιο χρέος εξαιτίας του τζόγου. Κατηγορήθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος τον αποκάλεσε μπάσταρδο, ότι δεν ήταν άξιος για τίποτα. Οργισμένος, οργάνωσε ένα σχέδιο για να σκοτώσει τους γονείς του και το εκτέλεσε. Μαχαίρωσε τον πατέρα του πενήντα φορές και τη μητέρα του σαράντα. Επιπλέον, έβαλε φωτιά στο σπίτι την ώρα που ο ανιψιός του κοιμόταν για να καταστρέψει τα αποδεικτικά στοιχεία.
Ήμουν περίεργη για την ταυτότητα αυτού του νεαρού άντρα. Ποιος μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο; Ήταν τον καιρό που ο όρος «ψυχοπαθής» δεν ακουγόταν συχνά. Οι πηγές από τις οποίες μπορούσα να συγκεντρώσω πληροφορίες ήταν η τηλεόραση και οι εφημερίδες που συνέχιζαν να κατακλύζουν τα νέα με ιστορίες γύρω από το συμβάν. Έλεγαν ότι το έγκλημα διαπράχθηκε για την περιουσία που ήταν πάνω από δέκα εκατομμύρια δολάρια, ότι μετά τη δολοφονία μετέφερε ψύχραιμα το χρηματοκιβώτιο και καθάριζε την αυλή, ότι γελούσε με τη φιλενάδα του στην κηδεία, ότι έλεγε ψέματα διαρκώς, ότι κατηγορούσε τους γονείς του αντί να μετανιώσει για την πράξη του, ότι είχε συμπτώματα ψυχοπάθειας από την παιδική του ηλικία...
Τότε ήμουν ακόμη νέα. Και ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμουν και έβλεπα τους ανθρώπους ήταν ανώριμος. Έτσι δεν μπορούσα να καταλάβω αυτή τη μοναδική διαβολική συμπεριφορά αυτού του ιδιαίτερου εγκληματία. Ακόμα περισσότερο δεν μπορούσα να υποθέσω το πραγματικό του κίνητρο ή την εσωτερική του φύση. Μπορούσα μόνο να βρω μια μικρή σχετική αναφορά στον Φρόιντ ο οποίος με είχε συνεπάρει εκείνο τον καιρό.
Ακόμα και σε έναν άνθρωπο που είναι ηθικός και ενάρετος, βαθιά μέσα στο ασυνείδητό του υπάρχει μια απαγορευμένη φαντασίωση για απαγορευμένες πράξεις, μια βάναυση επιθυμία και πρωτόγονη βία. Η διαφορά μεταξύ του εγκληματία/κακού και του συνηθισμένου ανθρώπου έγκειται στο αν θα πραγματοποιήσουν τη σκοτεινή τους επιθυμία ή όχι.
Το στοιχείο που πήρα από τον Φρόιντ δεν έδωσε απάντηση στο ερώτημά μου. Αν μη τι άλλο άρχισα να αναρωτιέμαι σχετικά με την ανθρώπινη φύση. Το ενδιαφέρον μου επεκτάθηκε στην ψυχοπαθολογία του Φρόιντ, από την επιστήμη του εγκεφάλου μέχρι την εγκληματολογία, από την εξελικτική βιολογία μέχρι την εξελικτική ψυχολογία με το πέρασμα του χρόνου. Σε αυτή τη διαδικασία, συχνά θυμόμουν εκείνον τον ιδιαίτερο εγκληματία που στο παρελθόν δεν μπορούσα να καταλάβω. Έτσι ο πρωταγωνιστής αυτού του μυθιστορήματος, ο Γιου-τζιν, εμφυτεύθηκε στο μυαλό μου σαν γονιμοποιημένο ωάριο.
Ήμουν ακόμη όμως ανώριμη ως άτομο και ως συγγραφέας. Δεν ήμουν ικανή να τον κατανοήσω, να τον αναπτύξω και να του δώσω υπόσταση ως άτομο. Δεν είχα το θάρρος να είμαι υπεύθυνη για αυτό το αδαές και άξεστο άτομο. Αυτό που είχα ήταν η επιθυμία να γράψω. Αυτός είναι ο λόγος που απεικόνισα τον Γιου-τζιν με διάφορες μορφές: Στο πρώτο μου έργο Η ανοιξιάτικη κατασκήνωση της ζωής μου ως τον πατέρα της Τζονγκ-α, στο Πυροβόλησε την καρδιά μου ως τον χαρακτήρα με το εκ γενετής σημάδι, στο Η νύχτα εφτά χρόνων ως Γιονγκ-τζε, στο 28 ως Πακ Ντονγκ-χε. Κάθε φορά που παρουσίαζα έναν καινούργιο κακό και προσπαθούσα να τον ενσαρκώσω, δεν ήμουν ευχαριστημένη. Αισθανόμουν, αντιθέτως, ακόμα περισσότερη δίψα και ασφυξία. Κι αυτό γιατί όλοι τους ήταν πάντα «εκείνος». Γιατί υπήρχαν όρια ως προς την ενσάρκωσή του μέσα από τα μάτια του ξένου. Στο τέλος έπρεπε να υπάρχει ως ένα «εγώ». Όχι αντικείμενο, αλλά υποκείμενο. Έπρεπε να δείξω το εσωτερικό του σκοτεινού δάσους που θα πρέπει να βρίσκεται κάπου μέσα στη φύση μας. Για να δείξω τι σχήμα παίρνει το κακό μέσα μου, τι το πυροδοτεί και πώς εξελίσσεται.
Πήρα την απόφαση να το προσπαθήσω αφού γύριζα από τα Ιμαλάια. Νόμιζα ότι θα μπορούσα να γίνω το «εγώ» χωρίς να κρατήσω απόσταση ασφαλείας. Υπέθεσα ότι το «εγώ» στο μυθιστόρημα θα εξελιχθεί μαζί με το «εγώ» του συγγραφέα. Πίστευα ότι μπορούσα να αναπαραστήσω τη διαδικασία με την οποία η λεία μετατρέπεται σε αρπακτικό με νόημα και πειστικό τρόπο. Αγόρασα ένα τετράδιο και έγραψα τα λόγια κάποιου του οποίου δεν θυμάμαι το όνομα: «Έχω έρθει επιτέλους πρόσωπο με πρόσωπο με τον χειρότερο εχθρό της ζωής μου. Και αυτός είμαι εγώ...».
Πραγματικά συνάντησα τον χειρότερο εχθρό της ζωής μου. Ήμουν υπερόπτης όταν νόμιζα ότι μπορούσα να γράψω όπως ήθελα. Έγραψα το μυθιστόρημα τρεις φορές. Μια φορά όταν πέρασα χρόνο με τον γιο μου που είχε πάει να σπουδάσει, μια φορά στην ακρογιαλιά της Νότιας Θάλασσας, και μια πίσω στο σπίτι. Φυσικά είναι συνηθισμένο να αλλάζω την πλοκή, τις προτάσεις και την περιγραφή αμέτρητες φορές, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αποδομούσα την ιστορία από τότε που έγραψα το Πυροβόλησε την καρδιά μου. Ο μόνος λόγος ήταν ότι δεν μπορούσα να αγγίξω τον Γιου-τζιν ως άτομο. Αυτό το πανούργο παιδί με έριχνε σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο, έπαιζε κρυφτό συνεχώς δείχνοντάς μου μόνο την άκρη των μαύρων του μαλλιών.
Αισθανόμουν αμήχανα, ήμουν μπερδεμένη και είχα χάσει τον δρόμο μου όπως όταν άρχισα να εξασκούμαι στο γράψιμο. Στην πραγματικότητα ήμουν απογοητευμένη με τον εαυτό μου. Πίστευα ότι μπορούσα να σκέφτομαι ελεύθερα ως συγγραφέας όταν πρωτοάρχισα να γράφω μυθιστορήματα. Επέμενα σε αυτή την πεποίθηση μέχρι να γράψω το βιβλίο τη δεύτερη φορά. Όταν αναγκάστηκα να το ξαναγράψω τρίτη φορά, έπρεπε να το πάρω απόφαση. Έπρεπε να αποδεχτώ το γεγονός ότι εγώ, ως συγγραφέας, δεν μπορούσα να σπάσω την ηθική, την παιδεία και την ηθική οπτική του κόσμου που μου είχαν εμφυσήσει από την παιδική μου ηλικία, ενώ το «εγώ» του πρωταγωνιστή ήταν ένα αγρίμι απελευθερωμένο από όλα αυτά. Το χειρότερο ήταν ότι φοβόμουν να σπάσω αυτή τη νοοτροπία παρόλο που έχω μάθει από άλλους συγγραφείς πριν από εμένα και συγγραφείς που θεωρώ δασκάλους μου ότι ένας συγγραφέας, όταν γράφει με το όνομά του, ποτέ δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τον φόβο.
Είναι γνωστό ότι περίπου το 2-3% των ανθρώπων υποφέρει από ψυχοπάθεια. Ο Γιου-τζιν, ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, είναι ένας γνήσιος κακός που ανήκει στο ανώτερο 1% των ψυχοπαθών, και η ψυχολογία τον χαρακτηρίζει αρπακτικό. Είναι ένα γεράκι γεννημένο σε έναν κόσμο περιστεριών και ένα αρπακτικό που εκπαιδεύτηκε και μεγάλωσε μέσα στην καταπίεση του να ζει ως λεία. Έτσι «Η προέλευση των ειδών» θα μπορούσε να θεωρηθεί μια ιστορία για τη γέννηση ενός κακού που αναπαριστάνει τη διαδικασία μέσα από την οποία ένας συνηθισμένος νέος μεταλλάσσεται σε δολοφόνο.
Τώρα είναι η στιγμή να απαντήσω στο ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο έχω ενδιαφέρον για το κακό. Είναι γιατί υπάρχει ένα σκοτεινό δάσος γερακιών μέσα σε εμάς ενώ πιστεύουμε ότι είμαστε απλώς συνηθισμένα περιστέρια. Είναι γιατί πρέπει να κοιτάξουμε ευθεία μπροστά και να το κατανοήσουμε. Αν όχι, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το κακό μέσα μας, το κακό των άλλων και το κακό που αρπαχτικού που απειλεί τη ζωή μας. Με αυτή την έννοια, θα ήθελα να πιστεύω ότι ο άλλος μου εαυτός, ο Γιου-τζιν, μπορεί να παίξει έναν μικρό ρόλο.
You-Jeong Jeong








