

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ POCKET
Εθισμένος στην ανάγνωση από την παιδική μου ηλικία, απέκτησα συν τω χρόνω τη συνήθεια να προσέχω τα δαχτυλικά αποτυπώματα των αναμνήσεων πάνω στα βιβλία. Μια λαδιά πάνω στη σελίδα, λόγου χάριν, δεν ήταν ποτέ μια απλή λαδιά. Μπορεί να φανέρωνε ένα μεσημέρι που, αιχμαλωτισμένος από έναν page turner συγγραφέα, δεν μπορούσα να τον αφήσω κατά μέρος ούτε για ν’ απολαύσω απερίσπαστος μια λαχταριστή χωριάτικη σαλάτα. Κόκκοι άμμου, συνοδεία μιας ξεθυμασμένης μυρωδιάς από αλάτι, μπορεί να οδηγούσαν συνειρμικά σε τρυφερούς εναγκαλισμούς με μια παλιά αγαπημένη, για τους οποίους το βιβλίο ήταν ο μοναδικός και παντοτινά εχέμυθος αυτόπτης μάρτυρας. Ένα άτσαλο τσάκισμα σε άσχετο σημείο μπορεί να επανέφερε αδρά στη μνήμη μου τη μέρα που τόσο απορροφήθηκα από την πλοκή, ώστε κόντεψα να προσπεράσω τον σταθμό του τρένου όπου θα κατέβαινα.
Ναι, λατρεύω τα δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω στα βιβλία, όπως λατρεύω τις ρυτίδες πάνω στις μορφές. Αντίθετα, μου προκαλούν αβάσταχτη μελαγχολία τα βιβλία που είναι καθαρά και ατσαλάκωτα, σαν να μην τα άγγιξε ποτέ πνοή ζωής – παλαιότερα μάλιστα όταν κατέληγαν στο σκοτεινό ράφι μιας βιβλιοθήκης δίχως να μπει καν κάποιος στον κόπο να τα ξακρίσει, πίστευα ότι τις νύχτες αναστενάζουν με παράπονο όπως οι καταδικασμένοι σε ισόβια παρθενία.
Το προνόμιο να κυκλοφορώ μ’ ένα βιβλίο στην κωλότσεπη δεν ήταν μονάχα μια βολική και φτηνή λύση – για ανθρώπους σαν κι εμένα που δεν θεωρούν καμία ώρα ακατάλληλη για να διαβάσουν. Ένιωθα ταυτόχρονα πως είχα στην κατοχή μου ένα μυστικό όπλο. Όχι, δεν υπήρχε περίπτωση να βαρεθώ ή να μιζεριάσω. Ακόμα και στη μέση ενός πάρτι που πήγε στραβά ή μιας διαδρομής που τράβηξε δυσάρεστα σε μάκρος, εγώ θα έβγαζα από την κωλότσεπη το μυστικό μου όπλο, θα φορούσα το σκάφανδρο και θα βυθιζόμουν σε άλλους κόσμους, εκεί όπου δεν υφίσταται πλήξη, ο χρόνος κυλάει ανεπαίσθητα και το μοναδικό σου άγχος συνδέεται με τις σελίδες που λιγοστεύουν. Εκεί όπου δεν θέλεις το ταξίδι να τελειώσει.
Ως συγγραφέας, χρόνια αργότερα, έδινα σημασία και με ποιους άλλους συγγραφείς θα συνταξιδέψω, ζώντες και τεθνεώτες – μια και, όπως ακριβώς τα προσφιλή μας πρόσωπα, οι συγγραφείς πεθαίνουν μονάχα όταν τους λησμονούμε. Νιώθω χαρά και τιμή που το «Μεταίχμιο» μου δίνει την ευκαιρία να επιβιβαστώ στο ίδιο πούλμαν με την Πατρίτσια Χάισμιθ, τον Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες, την Τζίλιαν Φλιν, τον Ίαν Ράνκιν και τόσους άλλους που θα ήθελα να γνωρίσω από κοντά όσο ζούσαν, που θέλω να τους γνωρίσω από κοντά όσο ζουν… Μα τι λέω; Ζουν όσο ταξιδεύω μαζί τους. Ζουν όσο τους διαβάζω.
Πέτρος Τατσόπουλος
Εθισμένος στην ανάγνωση από την παιδική μου ηλικία, απέκτησα συν τω χρόνω τη συνήθεια να προσέχω τα δαχτυλικά αποτυπώματα των αναμνήσεων πάνω στα βιβλία. Μια λαδιά πάνω στη σελίδα, λόγου χάριν, δεν ήταν ποτέ μια απλή λαδιά. Μπορεί να φανέρωνε ένα μεσημέρι που, αιχμαλωτισμένος από έναν page turner συγγραφέα, δεν μπορούσα να τον αφήσω κατά μέρος ούτε για ν’ απολαύσω απερίσπαστος μια λαχταριστή χωριάτικη σαλάτα. Κόκκοι άμμου, συνοδεία μιας ξεθυμασμένης μυρωδιάς από αλάτι, μπορεί να οδηγούσαν συνειρμικά σε τρυφερούς εναγκαλισμούς με μια παλιά αγαπημένη, για τους οποίους το βιβλίο ήταν ο μοναδικός και παντοτινά εχέμυθος αυτόπτης μάρτυρας. Ένα άτσαλο τσάκισμα σε άσχετο σημείο μπορεί να επανέφερε αδρά στη μνήμη μου τη μέρα που τόσο απορροφήθηκα από την πλοκή, ώστε κόντεψα να προσπεράσω τον σταθμό του τρένου όπου θα κατέβαινα.
Ναι, λατρεύω τα δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω στα βιβλία, όπως λατρεύω τις ρυτίδες πάνω στις μορφές. Αντίθετα, μου προκαλούν αβάσταχτη μελαγχολία τα βιβλία που είναι καθαρά και ατσαλάκωτα, σαν να μην τα άγγιξε ποτέ πνοή ζωής – παλαιότερα μάλιστα όταν κατέληγαν στο σκοτεινό ράφι μιας βιβλιοθήκης δίχως να μπει καν κάποιος στον κόπο να τα ξακρίσει, πίστευα ότι τις νύχτες αναστενάζουν με παράπονο όπως οι καταδικασμένοι σε ισόβια παρθενία.
Το προνόμιο να κυκλοφορώ μ’ ένα βιβλίο στην κωλότσεπη δεν ήταν μονάχα μια βολική και φτηνή λύση – για ανθρώπους σαν κι εμένα που δεν θεωρούν καμία ώρα ακατάλληλη για να διαβάσουν. Ένιωθα ταυτόχρονα πως είχα στην κατοχή μου ένα μυστικό όπλο. Όχι, δεν υπήρχε περίπτωση να βαρεθώ ή να μιζεριάσω. Ακόμα και στη μέση ενός πάρτι που πήγε στραβά ή μιας διαδρομής που τράβηξε δυσάρεστα σε μάκρος, εγώ θα έβγαζα από την κωλότσεπη το μυστικό μου όπλο, θα φορούσα το σκάφανδρο και θα βυθιζόμουν σε άλλους κόσμους, εκεί όπου δεν υφίσταται πλήξη, ο χρόνος κυλάει ανεπαίσθητα και το μοναδικό σου άγχος συνδέεται με τις σελίδες που λιγοστεύουν. Εκεί όπου δεν θέλεις το ταξίδι να τελειώσει.
Ως συγγραφέας, χρόνια αργότερα, έδινα σημασία και με ποιους άλλους συγγραφείς θα συνταξιδέψω, ζώντες και τεθνεώτες – μια και, όπως ακριβώς τα προσφιλή μας πρόσωπα, οι συγγραφείς πεθαίνουν μονάχα όταν τους λησμονούμε. Νιώθω χαρά και τιμή που το «Μεταίχμιο» μου δίνει την ευκαιρία να επιβιβαστώ στο ίδιο πούλμαν με την Πατρίτσια Χάισμιθ, τον Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες, την Τζίλιαν Φλιν, τον Ίαν Ράνκιν και τόσους άλλους που θα ήθελα να γνωρίσω από κοντά όσο ζούσαν, που θέλω να τους γνωρίσω από κοντά όσο ζουν… Μα τι λέω; Ζουν όσο ταξιδεύω μαζί τους. Ζουν όσο τους διαβάζω.
Πέτρος Τατσόπουλος














