

Ο Άρης Δημοκίδης ξεχωρίζει από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ – 30 ΧΡΟΝΙΑ ΒΙΒΛΙΑ
Ο Άρης Δημοκίδης για το μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές (2006), μια φανταστική ιστορία για τα παιχνίδια που παίζει ο χρόνος ακόμα και σ’ εκείνους οι οποίοι κάποτε κρατούσαν μαστίγιο.
Το επίτευγμα του Μάνου Ελευθερίου με αυτό το μυθιστόρημα είναι μοναδικό: Κατάφερε να ζωντανέψει μια ολόκληρη -εξαιρετικά αμφιλεγόμενη- περίοδο, όμως ταυτόχρονα κατάφερε να ζωντανέψει και την αδικοχαμένη ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη που δολοφονήθηκε από τους αριστερούς στις αρχές του Εμφυλίου. Ο Ελευθερίου μπλέκει ιστορικά ντοκουμέντα και διαφωτιστικά τεκμήρια των Δεκεμβριανών με τη μυθοπλασία, δίνοντας στην Παπαδάκη μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει και να αφηγηθεί τη ζωή της.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του 2000 κι ήταν ένα πραγματικά γενναίο εκδοτικό γεγονός. Συζητήθηκε πολύ: Κάποιοι θύμωσαν με τις αλήθειες του, οι περισσότεροι όμως απολαύσαμε τη μαεστρία του Ελευθερίου και συγκινηθήκαμε γνήσια. Θυμάμαι μάλιστα να έχω ακούσει και τον ίδιο να το διαβάζει, και ήταν φανταστικός.
Και τελικά, όπως είχε γράψει ο Κωστής Παπαγιώργης: «Οσάκις οι ποιητές στρέφονται στην πεζογραφία, οι γραμματολόγοι ανησυχούν, αλλά η φλέβα, αν υπάρχει, βάζει τα πράγματα στη θέση τους. [...] Όλοι οι ποιητές χρωστάνε στην πεζογραφία. Μάλιστα όταν αποφασίζουν να ξεπληρώσουν στα χρόνια της ωριμότητας, το αποτέλεσμα συνήθως υπερβαίνει τα αναμενόμενα».
30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ – 30 ΧΡΟΝΙΑ ΒΙΒΛΙΑ
Ο Άρης Δημοκίδης για το μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές (2006), μια φανταστική ιστορία για τα παιχνίδια που παίζει ο χρόνος ακόμα και σ’ εκείνους οι οποίοι κάποτε κρατούσαν μαστίγιο.
Το επίτευγμα του Μάνου Ελευθερίου με αυτό το μυθιστόρημα είναι μοναδικό: Κατάφερε να ζωντανέψει μια ολόκληρη -εξαιρετικά αμφιλεγόμενη- περίοδο, όμως ταυτόχρονα κατάφερε να ζωντανέψει και την αδικοχαμένη ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη που δολοφονήθηκε από τους αριστερούς στις αρχές του Εμφυλίου. Ο Ελευθερίου μπλέκει ιστορικά ντοκουμέντα και διαφωτιστικά τεκμήρια των Δεκεμβριανών με τη μυθοπλασία, δίνοντας στην Παπαδάκη μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει και να αφηγηθεί τη ζωή της.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του 2000 κι ήταν ένα πραγματικά γενναίο εκδοτικό γεγονός. Συζητήθηκε πολύ: Κάποιοι θύμωσαν με τις αλήθειες του, οι περισσότεροι όμως απολαύσαμε τη μαεστρία του Ελευθερίου και συγκινηθήκαμε γνήσια. Θυμάμαι μάλιστα να έχω ακούσει και τον ίδιο να το διαβάζει, και ήταν φανταστικός.
Και τελικά, όπως είχε γράψει ο Κωστής Παπαγιώργης: «Οσάκις οι ποιητές στρέφονται στην πεζογραφία, οι γραμματολόγοι ανησυχούν, αλλά η φλέβα, αν υπάρχει, βάζει τα πράγματα στη θέση τους. [...] Όλοι οι ποιητές χρωστάνε στην πεζογραφία. Μάλιστα όταν αποφασίζουν να ξεπληρώσουν στα χρόνια της ωριμότητας, το αποτέλεσμα συνήθως υπερβαίνει τα αναμενόμενα».













