Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΩ
ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΩ
ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΩ

ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΩ

Το πρώτο μυθιστόρημα του Στέλιου Μάινα που επεξεργαζόταν για μια ολόκληρη δεκαετία μιλά για τη ματαίωση, τον πόνο, την απώλεια. Ο ίδιος σε πρώτο πρόσωπο για την περιπέτεια της γραφής.

Έχω μία φυσική απώθηση προς την ηλεκτρονική γραφή. Όχι ότι είμαι εναντίον της τεχνολογίας -το αντίθετο- το σπίτι μου και το γραφείο μου ίσως είναι από τα πρώτα που φιλοξένησαν τα ογκώδη κομπιούτερ της εποχής. Αλλά μάλλον είμαι λίγο πιο αργός στη σκέψη από την ταχύτητα του πληκτρολογίου, δεν το προλαβαίνω, και έτσι όταν γράφω, προτιμώ την πάντα κλασική μου πένα και το σημειωματάριό μου των 80 γραμμ., με τις ανθρακί  γραμμές.
Εκεί, σβήνω, γράφω, μουντζουρώνω, σκίζω, μέχρι να καταλήξω στο κείμενό μου, που θα μεταφέρω στον υπολογιστή μου. Όλη αυτή η διαδικασία ουσιαστικά φιλτράρει όχι την ουσία της σκέψης μου, αλλά της διατύπωσής της. Τη φορμάρει, τη στοιχειοθετεί, τη συντάσσει, τη διορθώνει. Και έτσι αργά αργά, προχωράω τα κείμενά μου. Δεν είμαι ο συγγραφέας της αυτόματης γραφής. Έχω ανάγκη να ξαναδώ τα κείμενά μου και έπειτα από καιρό να ελέγξω αν έχουν ομαλή και κατανοητή πλοκή, και αν έχουν συνέχεια. Ομολογώ πως κατευθύνομαι πολύ από τον παρελθόντα χρόνο, ίσως γιατί ο χρόνος λειαίνει τα γεγονότα, τα εξωραΐζει, και γι' αυτό ίσως αχνοφαίνεται μια διάθεση αναπόλησης, που όμως επουδενί δεν αφήνω να με παρασύρει στη νοσταλγία και κατ’ επέκταση στην απλοποίηση. Τουλάχιστον δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου.

Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με τη μεγάλη φόρμα. Είναι γεγονός πως θαυμάζω απεριόριστα το διήγημα και τους συγγραφείς που ασχολούνται με το είδος, γιατί με παραπέμπει στην οικονομία και στην εσωστρέφεια της ποίησης. Όμως, εκείνη η μακριά αφήγηση που σε τραβά, σε παρασύρει, και ενώ οι σελίδες περνάνε και το φως έξω από το παράθυρο αλλάζει, εσύ παραμένεις στην ίδια θέση, αγκαλιά με το βιβλίο, αυτή η μυθολογία που μου έχει συμβεί πολλές φορές σαν αναγνώστης, κυρίως με τους κλασικούς, ήταν και το κίνητρό μου να ασχοληθώ με τη μεγάλη φόρμα, το μυθιστόρημα.
Φυσικά έμπνευσή μου στάθηκαν όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι της αφήγησης, ξεκινώντας από τον Ντοστογιέφσκι και φτάνοντας μέχρι τους νεότερους Γιόζεφ Ροτ και Στέφαν Τσβάιχ, τον μεταφυσικό Μουρακάμι και τον αιρετικό Μισέλ Ουελμπέκ. Όμως, πρέπει να ομολογήσω πως ο πυρήνας της έμπνευσής μου είναι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και το κορυφαίο του αριστούργημα Η Φόνισσα, που ήταν και η αφορμή να τολμήσω να ξεκινήσω το μυθιστόρημά μου.
Επανέρχομαι στη μεγάλη λογοτεχνία, όταν αποζητάω παρηγοριά, όταν ψάχνω κατεύθυνση και ορίζοντα, όταν έχω ανάγκη να ηρεμήσω. Ή ακόμα όταν αναζητώ κάτι να με ταράξει, να με κινητοποιήσει. Και αυτό συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο γραμμένο σ’ αυτά τα μεγάλα κείμενα.
Πρώτη φορά διάβασα τη Φόνισσα στα γυμνασιακά μου χρόνια, όπου κατάλαβα μόνο το ηθογραφικό αποτύπωμα της νουβέλας. Αργότερα επανήλθα αρκετές φορές, ομολογώ όμως πως μόνο την τελευταία δεκαετία απόλαυσα σε βάθος τον συγγραφέα Παπαδιαμάντη.

Όσο για τις αναφορές μου, είναι εκείνη της εφηβείας και της πρώτης νεότητας, της εποχής της αθωότητας, που και γι’ αυτό, εξωραΐζει την πραγματικότητα. Την εποχή των θερινών κινηματογράφων, την εποχή της γειτονιάς, την εποχή της ροκ, την εποχή των πρώτων μπαρ των Εξαρχείων, την εποχή που ανακατεύαμε με τις ώρες τον αφρό του φραπέ μας, αραγμένοι στον ήλιο της αθωότητας και της άγνοιάς μας. Την εποχή της δανειστικής βιβλιοθήκης, την εποχή του Χατζιδάκη και του Θεοδωράκη, την εποχή του Σαββόπουλου, την εποχή της πολιτικοποίησης και της διαμαρτυρίας, την εποχή που οι δρόμοι έσβησαν από νιάτα.

Σε ό,τι αφορά τον κατεξοχήν μύθο των ιστοριών μου, δεν θα έλεγα πως τις τεκμηριώνω σχολαστικά, ενώ αφήνω και το περιθώριο της φαντασίας, του γνήσιου παραμυθιού που μπερδεύεται  με την πραγματικότητα. Άλλωστε και η αφήγηση μια απόδραση από τη στενή πραγματικότητα δεν είναι;

Μου πήρε μια δεκαετία να ολοκληρώσω αυτό το μυθιστόρημα. Κάθε φορά έπρεπε να το πιάνω απ’ την αρχή, γιατί όλα μου έμοιαζαν πεζά, χιλιοειπωμένα, στεγνά, αφελή. Κάθε φορά βρισκόμουν έξω από την ιστορία. Τι να κάνουμε.., η συγγραφή θέλει κόπο, επανάληψη, συγκέντρωση, απόλυτη αφοσίωση (σου κάνει μούτρα αν ασχολείσαι παράλληλα με άλλα πράγματα).
Όμως, η χαρά της εξομολόγησης, η χαρά της μοναδικής απεύθυνσης με την ελπίδα πως ο αναγνώστης θα καταλάβει όχι αυτά που γράφω, αλλά εκείνα που βρίσκονται πίσω από τις γραμμές, είναι μοναδική. Εύχομαι και ελπίζω σ’ αυτό το βιβλίο να καταφέρω να συνομιλήσω με τον αναγνώστη μου. Αν συμβεί, θα είμαι ευτυχής.           

Στέλιος Μάινας
 

Έχω μία φυσική απώθηση προς την ηλεκτρονική γραφή. Όχι ότι είμαι εναντίον της τεχνολογίας -το αντίθετο- το σπίτι μου και το γραφείο μου ίσως είναι από τα πρώτα που φιλοξένησαν τα ογκώδη κομπιούτερ της εποχής. Αλλά μάλλον είμαι λίγο πιο αργός στη σκέψη από την ταχύτητα του πληκτρολογίου, δεν το προλαβαίνω, και έτσι όταν γράφω, προτιμώ την πάντα κλασική μου πένα και το σημειωματάριό μου των 80 γραμμ., με τις ανθρακί  γραμμές.
Εκεί, σβήνω, γράφω, μουντζουρώνω, σκίζω, μέχρι να καταλήξω στο κείμενό μου, που θα μεταφέρω στον υπολογιστή μου. Όλη αυτή η διαδικασία ουσιαστικά φιλτράρει όχι την ουσία της σκέψης μου, αλλά της διατύπωσής της. Τη φορμάρει, τη στοιχειοθετεί, τη συντάσσει, τη διορθώνει. Και έτσι αργά αργά, προχωράω τα κείμενά μου. Δεν είμαι ο συγγραφέας της αυτόματης γραφής. Έχω ανάγκη να ξαναδώ τα κείμενά μου και έπειτα από καιρό να ελέγξω αν έχουν ομαλή και κατανοητή πλοκή, και αν έχουν συνέχεια. Ομολογώ πως κατευθύνομαι πολύ από τον παρελθόντα χρόνο, ίσως γιατί ο χρόνος λειαίνει τα γεγονότα, τα εξωραΐζει, και γι' αυτό ίσως αχνοφαίνεται μια διάθεση αναπόλησης, που όμως επουδενί δεν αφήνω να με παρασύρει στη νοσταλγία και κατ’ επέκταση στην απλοποίηση. Τουλάχιστον δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου.

Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με τη μεγάλη φόρμα. Είναι γεγονός πως θαυμάζω απεριόριστα το διήγημα και τους συγγραφείς που ασχολούνται με το είδος, γιατί με παραπέμπει στην οικονομία και στην εσωστρέφεια της ποίησης. Όμως, εκείνη η μακριά αφήγηση που σε τραβά, σε παρασύρει, και ενώ οι σελίδες περνάνε και το φως έξω από το παράθυρο αλλάζει, εσύ παραμένεις στην ίδια θέση, αγκαλιά με το βιβλίο, αυτή η μυθολογία που μου έχει συμβεί πολλές φορές σαν αναγνώστης, κυρίως με τους κλασικούς, ήταν και το κίνητρό μου να ασχοληθώ με τη μεγάλη φόρμα, το μυθιστόρημα.
Φυσικά έμπνευσή μου στάθηκαν όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι της αφήγησης, ξεκινώντας από τον Ντοστογιέφσκι και φτάνοντας μέχρι τους νεότερους Γιόζεφ Ροτ και Στέφαν Τσβάιχ, τον μεταφυσικό Μουρακάμι και τον αιρετικό Μισέλ Ουελμπέκ. Όμως, πρέπει να ομολογήσω πως ο πυρήνας της έμπνευσής μου είναι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και το κορυφαίο του αριστούργημα Η Φόνισσα, που ήταν και η αφορμή να τολμήσω να ξεκινήσω το μυθιστόρημά μου.
Επανέρχομαι στη μεγάλη λογοτεχνία, όταν αποζητάω παρηγοριά, όταν ψάχνω κατεύθυνση και ορίζοντα, όταν έχω ανάγκη να ηρεμήσω. Ή ακόμα όταν αναζητώ κάτι να με ταράξει, να με κινητοποιήσει. Και αυτό συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο γραμμένο σ’ αυτά τα μεγάλα κείμενα.
Πρώτη φορά διάβασα τη Φόνισσα στα γυμνασιακά μου χρόνια, όπου κατάλαβα μόνο το ηθογραφικό αποτύπωμα της νουβέλας. Αργότερα επανήλθα αρκετές φορές, ομολογώ όμως πως μόνο την τελευταία δεκαετία απόλαυσα σε βάθος τον συγγραφέα Παπαδιαμάντη.

Όσο για τις αναφορές μου, είναι εκείνη της εφηβείας και της πρώτης νεότητας, της εποχής της αθωότητας, που και γι’ αυτό, εξωραΐζει την πραγματικότητα. Την εποχή των θερινών κινηματογράφων, την εποχή της γειτονιάς, την εποχή της ροκ, την εποχή των πρώτων μπαρ των Εξαρχείων, την εποχή που ανακατεύαμε με τις ώρες τον αφρό του φραπέ μας, αραγμένοι στον ήλιο της αθωότητας και της άγνοιάς μας. Την εποχή της δανειστικής βιβλιοθήκης, την εποχή του Χατζιδάκη και του Θεοδωράκη, την εποχή του Σαββόπουλου, την εποχή της πολιτικοποίησης και της διαμαρτυρίας, την εποχή που οι δρόμοι έσβησαν από νιάτα.

Σε ό,τι αφορά τον κατεξοχήν μύθο των ιστοριών μου, δεν θα έλεγα πως τις τεκμηριώνω σχολαστικά, ενώ αφήνω και το περιθώριο της φαντασίας, του γνήσιου παραμυθιού που μπερδεύεται  με την πραγματικότητα. Άλλωστε και η αφήγηση μια απόδραση από τη στενή πραγματικότητα δεν είναι;

Μου πήρε μια δεκαετία να ολοκληρώσω αυτό το μυθιστόρημα. Κάθε φορά έπρεπε να το πιάνω απ’ την αρχή, γιατί όλα μου έμοιαζαν πεζά, χιλιοειπωμένα, στεγνά, αφελή. Κάθε φορά βρισκόμουν έξω από την ιστορία. Τι να κάνουμε.., η συγγραφή θέλει κόπο, επανάληψη, συγκέντρωση, απόλυτη αφοσίωση (σου κάνει μούτρα αν ασχολείσαι παράλληλα με άλλα πράγματα).
Όμως, η χαρά της εξομολόγησης, η χαρά της μοναδικής απεύθυνσης με την ελπίδα πως ο αναγνώστης θα καταλάβει όχι αυτά που γράφω, αλλά εκείνα που βρίσκονται πίσω από τις γραμμές, είναι μοναδική. Εύχομαι και ελπίζω σ’ αυτό το βιβλίο να καταφέρω να συνομιλήσω με τον αναγνώστη μου. Αν συμβεί, θα είμαι ευτυχής.           

Στέλιος Μάινας