

«ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ
Λέω πάντα πως εμείς οι συγγραφείς είμαστε ένα απέραντο εργοτάξιο ηρώων. Φιλοξενούμε μέσα μας ξένα πρόσωπα, που δουλεύουν για λογαριασμό μας καθημερινά και «γράφουν» τα βιβλία μας. Τις περισσότερες φορές βέβαια η ιδέα ενός καινούργιου βιβλίου ξεπετάγεται μέσα από την πραγματική ζωή.
Όταν πριν από λίγα χρόνια έχασα τη μητέρα μου, συναντούσα καθημερινά τον πατέρα μου σε διάφορα καφέ της πόλης και τον ενθάρρυνα να μου διηγείται ιστορίες από τα χρόνια που ζούσε ακόμη στην Κρήτη του μεσοπολέμου και της Γερμανικής Κατοχής. Τότε θεωρούσα ότι οι διηγήσεις του δεν με αφορούσαν ως συγγραφέα. Όταν όμως έφυγε κι εκείνος με τη σειρά του, συνειδητοποίησα πως όλα αυτά ήταν ό,τι πολυτιμότερο μου άφησε. Με έναν παράξενο τρόπο, και χωρίς να το καταλάβω, μου είχε εμπνεύσει την ιδέα ενός μεγάλου κόσμου με ήρωες και επεισόδια που άρχισαν να απλώνονται πάνω στον καμβά της μυθοπλασίας.
Η περιπέτεια της συγγραφής διήρκεσε έξι χρόνια και στο διάστημα αυτό έχτισα και γκρέμισα τις ιστορίες μου πολλές φορές, όπως εναρμονίζει ένας συνθέτης τους ήχους μιας μελωδίας. Οι πρωταγωνιστές περιπλανήθηκαν στη μυθιστορηματική πλατφόρμα μιας Ευρώπης που σκιάστηκε από δύο παγκόσμιους πολέμους, αλλά όλα επέστρεφαν κάποια στιγμή στην Κρήτη, η οποία συνέχιζε το επίπονο ταξίδι της στον χρόνο.
Κύλησε έτσι μια πεντηκονταετία Ιστορίας και καθημερινότητας, το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Παρέμεινα πεισματικά μέσα σε αυτό τον κόσμο ώσπου να πειστώ ότι οι χαρακτήρες και τα γεγονότα που περιγράφονται δεν μου αφήνουν καμιά αμφιβολία. Χάρτινοι ήρωες που αντιμετώπισαν προκλήσεις και συμφορές με το χιούμορ και την αξιοπρέπεια που αρμόζει πάντοτε στους γενναίους ανθρώπους.
Δημήτρης Στεφανάκης
Λέω πάντα πως εμείς οι συγγραφείς είμαστε ένα απέραντο εργοτάξιο ηρώων. Φιλοξενούμε μέσα μας ξένα πρόσωπα, που δουλεύουν για λογαριασμό μας καθημερινά και «γράφουν» τα βιβλία μας. Τις περισσότερες φορές βέβαια η ιδέα ενός καινούργιου βιβλίου ξεπετάγεται μέσα από την πραγματική ζωή.
Όταν πριν από λίγα χρόνια έχασα τη μητέρα μου, συναντούσα καθημερινά τον πατέρα μου σε διάφορα καφέ της πόλης και τον ενθάρρυνα να μου διηγείται ιστορίες από τα χρόνια που ζούσε ακόμη στην Κρήτη του μεσοπολέμου και της Γερμανικής Κατοχής. Τότε θεωρούσα ότι οι διηγήσεις του δεν με αφορούσαν ως συγγραφέα. Όταν όμως έφυγε κι εκείνος με τη σειρά του, συνειδητοποίησα πως όλα αυτά ήταν ό,τι πολυτιμότερο μου άφησε. Με έναν παράξενο τρόπο, και χωρίς να το καταλάβω, μου είχε εμπνεύσει την ιδέα ενός μεγάλου κόσμου με ήρωες και επεισόδια που άρχισαν να απλώνονται πάνω στον καμβά της μυθοπλασίας.
Η περιπέτεια της συγγραφής διήρκεσε έξι χρόνια και στο διάστημα αυτό έχτισα και γκρέμισα τις ιστορίες μου πολλές φορές, όπως εναρμονίζει ένας συνθέτης τους ήχους μιας μελωδίας. Οι πρωταγωνιστές περιπλανήθηκαν στη μυθιστορηματική πλατφόρμα μιας Ευρώπης που σκιάστηκε από δύο παγκόσμιους πολέμους, αλλά όλα επέστρεφαν κάποια στιγμή στην Κρήτη, η οποία συνέχιζε το επίπονο ταξίδι της στον χρόνο.
Κύλησε έτσι μια πεντηκονταετία Ιστορίας και καθημερινότητας, το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Παρέμεινα πεισματικά μέσα σε αυτό τον κόσμο ώσπου να πειστώ ότι οι χαρακτήρες και τα γεγονότα που περιγράφονται δεν μου αφήνουν καμιά αμφιβολία. Χάρτινοι ήρωες που αντιμετώπισαν προκλήσεις και συμφορές με το χιούμορ και την αξιοπρέπεια που αρμόζει πάντοτε στους γενναίους ανθρώπους.
Δημήτρης Στεφανάκης










