

«Λάθος μέρος, λάθος στιγμή» της Gillian McAllister
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μου ήρθε η ιδέα να γράψω το Λάθος μέρος, λάθος στιγμή. Ήταν Νοέμβριος του 2019, μια μέρα που η ομίχλη κάλυπτε τα πάντα και το κρύο έφτανε ως το κόκαλο. Είχα βγάλει βόλτα τον σκύλο στο λυκόφως, στις τέσσερις και μισή το απόγευμα, είχα τελειώσει το γράψιμο και καθόμουν να δω τις ειδήσεις των έξι. Δεν είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω –και δεν ξέρω για ποιον λόγο το έκανα–, αλλά είμαι ευγνώμων για την απόφασή μου αυτή.
Δεν πήγαινε πολύς καιρός που είχα παρακολουθήσει με τον σύζυγό μου τη «Ρώσικη κούκλα» και σκεφτόμουν πως δεν είχα δει ποτέ στη λογοτεχνία να γίνεται μια λούπα στον χρόνο και ο πρωταγωνιστής να πρέπει να διαλευκάνει ένα έγκλημα. Αυτή η ιδέα γλίστρησε στο πίσω μέρος του μυαλού μου, όπως συμβαίνει συχνά με τις ιδέες, και εκείνο το βράδυ οι ειδήσεις ενημέρωναν τους τηλεθεατές για ένα έγκλημα που είχε γίνει με μαχαίρι, και συγκεκριμένα για μια γυναίκα της οποίας ο γιος είχε πράξει κάτι τέτοιο, αλλά εκείνη δεν γνώριζε ότι ήταν οπλισμένος.
Και τότε ακριβώς ήταν που το μυαλό μου ένωσε τα δύο κομμάτια: Κι αν έβλεπες τον γιο σου να διαπράττει ένα έγκλημα και έμπαινες σε μια χρονική λούπα για να το εμποδίσεις; Μόνο που, αντί να επαναλαμβάνεται η ίδια μέρα, ξυπνούσες και ήταν χθες και ξαναξυπνούσες και ήταν προχθές, και ούτω καθεξής; Αυτό το τελευταίο κομμάτι, ότι η χρονική ακολουθία των γεγονότων θα ήταν προς τα πίσω, μου φάνηκε λογικό: τα περισσότερα αστυνομικά μυθιστορήματα ανασκαλεύουν το πρόσφατο παρελθόν για να ανακαλύψουν για ποιον λόγο έγινε ένα έγκλημα ή ποιος είναι ο ένοχος, αλλά το δικό μου θα έκανε κυριολεκτικά αυτό. Δεν το ήξερα τότε, όμως εκείνη η στιγμή στον καναπέ, με την ομίχλη του Νοεμβρίου να σκεπάζει τα πάντα, θα άλλαζε τη ζωή μου οριστικά.
Το Λάθος μέρος, λάθος στιγμή, παρότι είναι ένα αστυνομικό θρίλερ με ανατροπές, στην ουσία αποτελεί και μια ωδή στη μητρότητα: η Τζεν πιστεύει ότι ο γιος της διέπραξε έναν φόνο εξαιτίας της αναποτελεσματικότητάς της ως μητέρας, και έτσι, καθώς εμβαθύνει στο παρελθόν, αυτό αναζητάει. Θα έπρεπε όμως; Το μυθιστόρημά μου αυτό θεωρώ ότι είναι μια ωδή σε κάθε γυναίκα, σε όλες τις μητέρες που έχουν την αίσθηση πως έχουν αποτύχει, στις συζύγους, τις κόρες και τις αδερφές που αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους· κι όμως είναι αρκετά καλές, όπως ακριβώς είναι και η Τζεν.
Ελπίζω να το απολαύσετε!
Gillian McAllister
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μου ήρθε η ιδέα να γράψω το Λάθος μέρος, λάθος στιγμή. Ήταν Νοέμβριος του 2019, μια μέρα που η ομίχλη κάλυπτε τα πάντα και το κρύο έφτανε ως το κόκαλο. Είχα βγάλει βόλτα τον σκύλο στο λυκόφως, στις τέσσερις και μισή το απόγευμα, είχα τελειώσει το γράψιμο και καθόμουν να δω τις ειδήσεις των έξι. Δεν είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω –και δεν ξέρω για ποιον λόγο το έκανα–, αλλά είμαι ευγνώμων για την απόφασή μου αυτή.
Δεν πήγαινε πολύς καιρός που είχα παρακολουθήσει με τον σύζυγό μου τη «Ρώσικη κούκλα» και σκεφτόμουν πως δεν είχα δει ποτέ στη λογοτεχνία να γίνεται μια λούπα στον χρόνο και ο πρωταγωνιστής να πρέπει να διαλευκάνει ένα έγκλημα. Αυτή η ιδέα γλίστρησε στο πίσω μέρος του μυαλού μου, όπως συμβαίνει συχνά με τις ιδέες, και εκείνο το βράδυ οι ειδήσεις ενημέρωναν τους τηλεθεατές για ένα έγκλημα που είχε γίνει με μαχαίρι, και συγκεκριμένα για μια γυναίκα της οποίας ο γιος είχε πράξει κάτι τέτοιο, αλλά εκείνη δεν γνώριζε ότι ήταν οπλισμένος.
Και τότε ακριβώς ήταν που το μυαλό μου ένωσε τα δύο κομμάτια: Κι αν έβλεπες τον γιο σου να διαπράττει ένα έγκλημα και έμπαινες σε μια χρονική λούπα για να το εμποδίσεις; Μόνο που, αντί να επαναλαμβάνεται η ίδια μέρα, ξυπνούσες και ήταν χθες και ξαναξυπνούσες και ήταν προχθές, και ούτω καθεξής; Αυτό το τελευταίο κομμάτι, ότι η χρονική ακολουθία των γεγονότων θα ήταν προς τα πίσω, μου φάνηκε λογικό: τα περισσότερα αστυνομικά μυθιστορήματα ανασκαλεύουν το πρόσφατο παρελθόν για να ανακαλύψουν για ποιον λόγο έγινε ένα έγκλημα ή ποιος είναι ο ένοχος, αλλά το δικό μου θα έκανε κυριολεκτικά αυτό. Δεν το ήξερα τότε, όμως εκείνη η στιγμή στον καναπέ, με την ομίχλη του Νοεμβρίου να σκεπάζει τα πάντα, θα άλλαζε τη ζωή μου οριστικά.
Το Λάθος μέρος, λάθος στιγμή, παρότι είναι ένα αστυνομικό θρίλερ με ανατροπές, στην ουσία αποτελεί και μια ωδή στη μητρότητα: η Τζεν πιστεύει ότι ο γιος της διέπραξε έναν φόνο εξαιτίας της αναποτελεσματικότητάς της ως μητέρας, και έτσι, καθώς εμβαθύνει στο παρελθόν, αυτό αναζητάει. Θα έπρεπε όμως; Το μυθιστόρημά μου αυτό θεωρώ ότι είναι μια ωδή σε κάθε γυναίκα, σε όλες τις μητέρες που έχουν την αίσθηση πως έχουν αποτύχει, στις συζύγους, τις κόρες και τις αδερφές που αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους· κι όμως είναι αρκετά καλές, όπως ακριβώς είναι και η Τζεν.
Ελπίζω να το απολαύσετε!
Gillian McAllister








