Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
«Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ» ΤΗΣ LEILA SLIMANI
«Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ» ΤΗΣ LEILA SLIMANI
«Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ» ΤΗΣ LEILA SLIMANI

«Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ» ΤΗΣ LEILA SLIMANI

Η διεθνώς αναγνωρισμένη Leila Slimani γράφει ένα δυνατό οικογενειακό έπος σε μια σαρωτική εποχή αλλαγών. Διαβάστε τι απαντά η ίδια σε ένα ερωτηματολόγιο σχετικό με το νέο της μυθιστόρημα και γνωρίστε τους ήρωες και το σύμπαν του βιβλίου.

Η βραβευμένη με Goncourt Γαλλομαροκινή συγγραφέας Leila Slimani με το πολυμεταφρασμένο της νέο μυθιστόρημα μας μεταφέρει σε έναν κόσμο που εξεγείρεται, σε μια κοινωνία που αλλάζει. Στήνει την τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής, μιας ολόκληρης χώρας, όπου όλοι μοιάζουν να ζουν σε μια χώρα των άλλων – ιδίως οι γυναίκες που ζουν μονίμως στη χώρα των αντρών. Μας μιλά για ζητήματα ταυτότητας, φύλου, αλλά πρωτίστως για τη βαθιά ανάγκη του καθενός να ανήκει κάπου.

«Μια μέρα του Σεπτεμβρίου του 1947, όταν ήταν επτά μηνών έγκυος, είχε βρεθεί στη λεωφόρο ντε λα Ρεπουμπλίκ, την οποία οι περισσότεροι κάτοικοι του Μεκνές αποκαλούσαν απλώς “Λεωφόρο”. Έκανε ζέστη και τα πόδια της είχαν πρηστεί. Σκέφτηκε να πάει στον κινηματογράφο “Empire” ή να βρει λίγη δροσιά στον υπαίθριο χώρο του “Roi de la Bière”. Τότε δύο νεαρές τη σκούντησαν. Η πιο μελαχρινή άρχισε να γελάει: “Κοίτα την ετούτη. Την γκάστρωσε Άραβας”».
Απόσπασμα από το βιβλίο

Ποια είναι αυτή η «Χώρα των άλλων»;

Είχα πάντα την εντύπωση, είτε ήμουν στη Γαλλία είτε ήμουν στο Μαρόκο, ότι ζούσα στη χώρα των άλλων. Σε αυτό το μυθιστόρημα, προσπαθώ να περιγράψω πώς αυτό το αίσθημα του να είσαι ξένος, μειοψηφία, περνά από γενιά σε γενιά. Ανατρέχοντας στην ιστορία των παππούδων μου συνειδητοποίησα ότι ήταν ακριβώς αυτό που είχαν ζήσει κι εκείνοι. Ο Μαροκινός παππούς μου πολέμησε για τη χώρα των άλλων, και έπειτα επέστρεψε σε μια χώρα που κατείχαν άλλοι. Η Γαλλίδα γιαγιά μου βρέθηκε στη χώρα των άλλων. Και οι Μαροκινές που, ως γυναίκες, έπρεπε να υφίστανται αυθαίρετες απαγορεύσεις, ζούσαν και αυτές στη χώρα των άλλων, δηλαδή στη χώρα των αντρών. 

Ο Αμίν και η Ματίλντ, αυτό το ζευγάρι που είναι εμπνευσμένο από τους παππούδες σας, έχει έρθει σε ρήξη με τις προηγούμενες γενιές...
Η Μουιλάλα, η μητέρα του Αμίν, υπερασπίζεται την παράδοση: άντρες και γυναίκες πρέπει να παραμένουν και οι μεν και οι δε στη δική τους πλευρά των συνόρων, κάθε παραβίαση αυτών των απαγορεύσεων θα έθετε σε κίνδυνο την τάξη του κόσμου. Η Σέλμα, η αδερφή του Αμίν, εκπροσωπεί τη γενιά των γυναικών που αναδύεται με την ανεξαρτησία, καθώς οι Μαροκινοί εθνικιστές υπερασπίστηκαν τη χειραφέτηση των γυναικών. Αλλά αυτό που ήθελαν για τις γυναίκες γενικά, το αρνούνταν στις αδελφές ή τις κόρες τους! Ο Αμίν ενσαρκώνει αυτή την αμφισημία: παντρεύεται μια ξένη, αλλά απαγορεύει στη Σέλμα να περάσει κι αυτή στη νεωτερικότητα.

Παραδόξως, η Μουιλάλα έχει μια σκλάβα…
Η κυριαρχία δεν βρίσκεται από τη μία μόνο πλευρά! Στη δεκαετία του 1950 η προγιαγιά μου είχε πράγματι μια σκλάβα και αυτό φαινόταν φυσιολογικό. Η αποικιοκρατία υπήρξε φρικτή, βαθιά άδικη, αλλά μερικές παραδόσεις της μαροκινής κοινωνίας ήταν εξίσου τρομερές.

Περιγράφετε ορισμένους χαρακτήρες αποίκων, άλλοι είναι απαίσιοι, άλλοι με βαθιά ανθρωπιά...
Ενσαρκώνουν τις διαφορετικές όψεις της αποικιοκρατίας και ήθελα να υπενθυμίσω μέσα απ’ αυτούς ότι το Μαρόκο υπήρξε μια χώρα απίστευτης μείξης πολιτισμών. Συναντούσες εκεί Ισπανούς, Έλληνες, Ιταλούς, Ούγγρους, Ρώσους, Τσιγγάνους... Κάποιοι ήθελαν να γλιτώσουν από έναν πόλεμο, άλλοι αναζητούσαν την τύχη τους, πολλοί ζούσαν πολύ ταπεινά μέρα τη μέρα.

Αυτοί που πολέμησαν για τη Γαλλία επέστρεψαν με τραύματα διά βίου...
Ειδικά εκείνοι, όπως ο Μουράντ, που αμέσως μετά πολέμησαν και στην Ινδοκίνα. Αυτοί βίωσαν την αγριότητα ενός πολέμου όπου κάποιοι που ήταν και οι ίδιοι θύματα της αποικιοκρατίας έπρεπε να μάχονται εναντίον ανθρώπων που είχαν υποταχθεί στους ίδιους αποικιοκράτες, χειραγωγημένοι από μια ιεραρχία που φοβόταν μήπως όλοι αυτοί αδελφωθούν. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τους αποικιακούς πολέμους, έπρεπε να αρχίσουν έναν άλλο πόλεμο, ατομικό αυτή τη φορά, τον πόλεμο της επιβίωσης. Αυτό το πρώτο βιβλίο της τριλογίας τελεί υπό τον αστερισμό του πολέμου, που είναι πανταχού παρών. 

Μετά το τραύμα του πολέμου, το τραύμα της επιστροφής στη χώρα;
Αυτοί οι άνθρωποι, όπως ο παππούς μου, ήταν άνθρωποι του καθήκοντος και εξαιρετικά θαρραλέοι. Η αγνωμοσύνη της Γαλλίας δεν τους εξέπληξε ιδιαίτερα. Αυτό που ήταν τρομερό ήταν ότι όταν επέστρεψαν, οι Γάλλοι ξανάρχισαν να τους μιλούν στον ενικό, να τους αποκαλούν Μοχάμεντ, να τους κοροϊδεύουν αντιμετωπίζοντάς τους σαν πρωτόγονους. Έγιναν και πάλι ιθαγενείς στη χώρα των άλλων.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας...
Θέλω να αφηγηθώ την ιστορία μιας μαροκινής οικογένειας σε τρεις ή τέσσερις γενιές, δηλαδή τα εξήντα χρόνια όπου το Μαρόκο μπαίνει στη νεωτερικότητα, και αυτό παρακολουθώντας τις ζωές της Αϊσά, της Σέλμα και των παιδιών τους.

Η βραβευμένη με Goncourt Γαλλομαροκινή συγγραφέας Leila Slimani με το πολυμεταφρασμένο της νέο μυθιστόρημα μας μεταφέρει σε έναν κόσμο που εξεγείρεται, σε μια κοινωνία που αλλάζει. Στήνει την τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής, μιας ολόκληρης χώρας, όπου όλοι μοιάζουν να ζουν σε μια χώρα των άλλων – ιδίως οι γυναίκες που ζουν μονίμως στη χώρα των αντρών. Μας μιλά για ζητήματα ταυτότητας, φύλου, αλλά πρωτίστως για τη βαθιά ανάγκη του καθενός να ανήκει κάπου.

«Μια μέρα του Σεπτεμβρίου του 1947, όταν ήταν επτά μηνών έγκυος, είχε βρεθεί στη λεωφόρο ντε λα Ρεπουμπλίκ, την οποία οι περισσότεροι κάτοικοι του Μεκνές αποκαλούσαν απλώς “Λεωφόρο”. Έκανε ζέστη και τα πόδια της είχαν πρηστεί. Σκέφτηκε να πάει στον κινηματογράφο “Empire” ή να βρει λίγη δροσιά στον υπαίθριο χώρο του “Roi de la Bière”. Τότε δύο νεαρές τη σκούντησαν. Η πιο μελαχρινή άρχισε να γελάει: “Κοίτα την ετούτη. Την γκάστρωσε Άραβας”».
Απόσπασμα από το βιβλίο

Ποια είναι αυτή η «Χώρα των άλλων»;

Είχα πάντα την εντύπωση, είτε ήμουν στη Γαλλία είτε ήμουν στο Μαρόκο, ότι ζούσα στη χώρα των άλλων. Σε αυτό το μυθιστόρημα, προσπαθώ να περιγράψω πώς αυτό το αίσθημα του να είσαι ξένος, μειοψηφία, περνά από γενιά σε γενιά. Ανατρέχοντας στην ιστορία των παππούδων μου συνειδητοποίησα ότι ήταν ακριβώς αυτό που είχαν ζήσει κι εκείνοι. Ο Μαροκινός παππούς μου πολέμησε για τη χώρα των άλλων, και έπειτα επέστρεψε σε μια χώρα που κατείχαν άλλοι. Η Γαλλίδα γιαγιά μου βρέθηκε στη χώρα των άλλων. Και οι Μαροκινές που, ως γυναίκες, έπρεπε να υφίστανται αυθαίρετες απαγορεύσεις, ζούσαν και αυτές στη χώρα των άλλων, δηλαδή στη χώρα των αντρών. 

Ο Αμίν και η Ματίλντ, αυτό το ζευγάρι που είναι εμπνευσμένο από τους παππούδες σας, έχει έρθει σε ρήξη με τις προηγούμενες γενιές...
Η Μουιλάλα, η μητέρα του Αμίν, υπερασπίζεται την παράδοση: άντρες και γυναίκες πρέπει να παραμένουν και οι μεν και οι δε στη δική τους πλευρά των συνόρων, κάθε παραβίαση αυτών των απαγορεύσεων θα έθετε σε κίνδυνο την τάξη του κόσμου. Η Σέλμα, η αδερφή του Αμίν, εκπροσωπεί τη γενιά των γυναικών που αναδύεται με την ανεξαρτησία, καθώς οι Μαροκινοί εθνικιστές υπερασπίστηκαν τη χειραφέτηση των γυναικών. Αλλά αυτό που ήθελαν για τις γυναίκες γενικά, το αρνούνταν στις αδελφές ή τις κόρες τους! Ο Αμίν ενσαρκώνει αυτή την αμφισημία: παντρεύεται μια ξένη, αλλά απαγορεύει στη Σέλμα να περάσει κι αυτή στη νεωτερικότητα.

Παραδόξως, η Μουιλάλα έχει μια σκλάβα…
Η κυριαρχία δεν βρίσκεται από τη μία μόνο πλευρά! Στη δεκαετία του 1950 η προγιαγιά μου είχε πράγματι μια σκλάβα και αυτό φαινόταν φυσιολογικό. Η αποικιοκρατία υπήρξε φρικτή, βαθιά άδικη, αλλά μερικές παραδόσεις της μαροκινής κοινωνίας ήταν εξίσου τρομερές.

Περιγράφετε ορισμένους χαρακτήρες αποίκων, άλλοι είναι απαίσιοι, άλλοι με βαθιά ανθρωπιά...
Ενσαρκώνουν τις διαφορετικές όψεις της αποικιοκρατίας και ήθελα να υπενθυμίσω μέσα απ’ αυτούς ότι το Μαρόκο υπήρξε μια χώρα απίστευτης μείξης πολιτισμών. Συναντούσες εκεί Ισπανούς, Έλληνες, Ιταλούς, Ούγγρους, Ρώσους, Τσιγγάνους... Κάποιοι ήθελαν να γλιτώσουν από έναν πόλεμο, άλλοι αναζητούσαν την τύχη τους, πολλοί ζούσαν πολύ ταπεινά μέρα τη μέρα.

Αυτοί που πολέμησαν για τη Γαλλία επέστρεψαν με τραύματα διά βίου...
Ειδικά εκείνοι, όπως ο Μουράντ, που αμέσως μετά πολέμησαν και στην Ινδοκίνα. Αυτοί βίωσαν την αγριότητα ενός πολέμου όπου κάποιοι που ήταν και οι ίδιοι θύματα της αποικιοκρατίας έπρεπε να μάχονται εναντίον ανθρώπων που είχαν υποταχθεί στους ίδιους αποικιοκράτες, χειραγωγημένοι από μια ιεραρχία που φοβόταν μήπως όλοι αυτοί αδελφωθούν. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τους αποικιακούς πολέμους, έπρεπε να αρχίσουν έναν άλλο πόλεμο, ατομικό αυτή τη φορά, τον πόλεμο της επιβίωσης. Αυτό το πρώτο βιβλίο της τριλογίας τελεί υπό τον αστερισμό του πολέμου, που είναι πανταχού παρών. 

Μετά το τραύμα του πολέμου, το τραύμα της επιστροφής στη χώρα;
Αυτοί οι άνθρωποι, όπως ο παππούς μου, ήταν άνθρωποι του καθήκοντος και εξαιρετικά θαρραλέοι. Η αγνωμοσύνη της Γαλλίας δεν τους εξέπληξε ιδιαίτερα. Αυτό που ήταν τρομερό ήταν ότι όταν επέστρεψαν, οι Γάλλοι ξανάρχισαν να τους μιλούν στον ενικό, να τους αποκαλούν Μοχάμεντ, να τους κοροϊδεύουν αντιμετωπίζοντάς τους σαν πρωτόγονους. Έγιναν και πάλι ιθαγενείς στη χώρα των άλλων.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας...
Θέλω να αφηγηθώ την ιστορία μιας μαροκινής οικογένειας σε τρεις ή τέσσερις γενιές, δηλαδή τα εξήντα χρόνια όπου το Μαρόκο μπαίνει στη νεωτερικότητα, και αυτό παρακολουθώντας τις ζωές της Αϊσά, της Σέλμα και των παιδιών τους.