Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #15
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #15
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #15

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #15

Σκέψεις της Αγγελικής Δαρλάση

 Οι πρώτες μέρες περνάνε οργανώνοντας τη νέα καθημερινότητα. Συνομιλίες για το πώς θα συνεχίσουμε διαδικτυακά τα μαθήματα δημιουργικής γραφής, πώς θα αναπληρώσουμε με βιντεάκια τις αναβληθείσες εκδηλώσεις-παρουσιάσεις ή τι θα κάνουμε με τις παραστάσεις μας που ακυρώνονται. Κάποιοι μου λένε πόσο επίκαιρα προφητικό αποδεικνύεται τώρα ένα παλιότερο έργο μου – φοβισμένη, αρνούμαι να το ξαναδιαβάσω. Οι Γερμανοί συνεργάτες σε άλλο μήκος κύματος, είναι παραδόξως ενθουσιασμένοι: «το θέατρο θα κλείσει για το κοινό στις 12 Μαρτίου κι εμείς θα έχουμε για τις πρόβες μας το θέατρο μέρα και νύχτα!». Μου στέλνουν μάλιστα και το αεροπορικό εισιτήριο για την προγραμματισμένη πρεμιέρα στην Καρλσρούη στις 9 Μαΐου - το κοιτάζω αμήχανη, ανήμπορη να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό τους. (Μεσογειακός μελοδραματισμός VS βορειοευρωπαϊκής ψυχραιμίας; Πολύ κλισέ). Τελικά, μετατέθηκε για Οκτώβριο κι αυτή η παράσταση (Σημειώσατε: 1).
Ο εξωτερικός χρόνος μοιάζει σταδιακά να παγώνει. Προσπαθώ να μην επηρεάζομαι και ν’ απολαύσω μια πιο αργή του κίνηση. Θέλω να πω, έτσι κι αλλιώς, η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει πολλές ώρες στο σπίτι-γραφείο. Κι έχω τόσα βιβλία αδιάβαστα που θέλω να διαβάσω, τόσες μουσικές που θέλω να ακούσω από τη δισκοθήκη του Χρήστου, τόσες ταινίες που θέλουμε να δούμε που δεν καταφέρνουμε στην καθημερινότητα. Καμιά φορά λέμε ότι, αν ή όταν, φτάσουμε σε σύνταξη δε θα μας πειράζει που δεν θα κάνουμε όσα κάναμε, θα κάνουμε όσα δεν προλαβαίναμε πριν. Τώρα το «πριν» και το «μετά» έρχονται να ορίσουν κάτι… νέο. «Θα περάσει κι αυτό» μου ψιθυρίζει και παίρνω κουράγιο.
Τα παιδιά, στην αρχή της εφηβείας τους, μοιάζουν ν’ απολαμβάνουν τον εγκλεισμό. Ξαναθυμήθηκαν ακόμη και παιδικές τους συνήθειες. Έρχονται το βράδυ στο κρεβάτι μας, που με το ζόρι μας χωράει πια όλους, και τους διαβάζω τα παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ. Και τα πρωινά αναστατώνουν με τις φωνές, τα νεύρα και τα διαδικτυακά τους μαθήματα τη ρουτίνα που προσπαθούμε να συνεχίσουμε στα γραφεία μας, ο Χρήστος με τη μουσική του κι εγώ γράφοντας.
Δεν μαζεύεται όμως εύκολα το μυαλό∙ τρέχει - μαζί του κι εγώ. Δεν πολυσυμμετέχω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν παρακολουθώ την καθιερωμένη απογευματινή ενημέρωση. Δεν παρακολουθώ ειδήσεις. Όλο αυτό, ώρες ώρες, μου μοιάζει κάπως σαν, ομολογουμένως καλοπαιγμένη, mainstream εμπορική παράσταση - καθόλου του γούστου μου. Διαβάζω επιλεκτικά άρθρα από τον εγχώριο ή ξένο τύπο ή ακούω ραδιόφωνο: στατιστικές, έρευνες, αναλύσεις, προβλέψεις.
Μια πεταλούδα περνάει έξω από το παράθυρο. Το βλέμμα την ακολουθεί… στην άνοιξη που, εκεί έξω, προχωράει ακάθεκτη. Η φύση δεν μας έχει ανάγκη. Εμείς όμως… Παρακολουθώ την αναγέννησή της σε κάθε νέο φυλλαράκι που ξεπροβάλλει στα φυτά μου. Νεόκοπη κηπουρός, περνάω ώρες ατελείωτες με σκάψιμο και φύτεμα στο μπαλκόνι ή στον κήπο –νιώθω, αίφνης, εξωφρενικά προνομιούχα γι’ αυτά τα τετραγωνικά χώματος. Τα πουλιά ακούγονται τόσο δυνατά πλέον - τώρα που οι άνθρωποι είμαστε βουβοί κι απόντες. Η πρωτόγνωρη εκκωφαντική σιωπή της πόλης. Μένω να αφουγκραστώ αυτή την παραδοξότητα και μαζί τον φόβο, τη μοναξιά, την αγωνία, την απελπισία που ίπταται στην ατμόσφαιρα. Αυτός ο κοινωνικός αποκλεισμός μπορεί και να μας καταπιεί, έτσι νιώθω κάποιες στιγμές. Ή μήπως πρόκειται απλώς για την προσωπική μου πρόσληψη-καταβύθιση προκειμένου να οικειοποιηθώ το ανοίκειο;
Κάπου στο βάθος μια φωνή ταράζει τη σιωπή του απομεσήμερου: «Δεν αντέχω άλλο». Μπορεί και να το φαντάστηκα.
Κάποια απογεύματα συμπληρώνω μια δήλωση με κωδικό εξόδου Β6 και βγαίνω να περπατήσω. Περνάω επίτηδες μπροστά από την αυλή της μοναχικής ηλικιωμένης για να μου πιάσει κουβέντα πίσω από τα κάγκελα: «Μόνη μου όλη μέρα. Μου λείπουν οι άνθρωποι, κορίτσι μου. Οι άλλοι… κι ας μην τους ξέρω. Να’ σαι καλά που περνάς και μου μιλάς».
«Η κόλασή μας είναι οι άλλοι» έγραφε ο Σαρτρ κι ανατριχιάζω με τη νέα διάσταση της ρήσης του. Δεν μοιράζομαι τη σκέψη μου με τη μοναχική κυρία. Επειδή κι η απουσία των άλλων κι αυτό σαν κόλαση φαντάζει.
Κι ίσως γι’ αυτό, ήδη απ’ την αρχή του εγκλεισμού, θέλησα να ξαναδιαβάσω την Πανούκλα του Καμύ - ένα από τα βιβλία «μάντρα» μου. Κι αυτή τη φορά αγωνιούσα να φτάσω στο τέλος. Ήξερα τον λόγο ∙ ήθελα, πολύ πρώιμα, να παρηγορηθώ αλλά και να μην τρέφω ψευδαισθήσεις για τη «μετά τον εγκλεισμό» ή ακόμη και «μετά την συγκεκριμένη πανδημία» εποχή: «Ο Ριέ αναλογιζόταν πως αυτή η χαρά δεν θα ήταν ποτέ σίγουρη. Γιατί ήξερε αυτό που αγνοούσε το χαρούμενο πλήθος […], δηλαδή πως ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ, πως μπορεί να μείνει δεκάδες χρόνια κοιμισμένος μέσα στα έπιπλα και τα ρούχα[…] και πως ίσως θα ερχόταν μια μέρα που για την δυστυχία και την γνώση των ανθρώπων η πανούκλα θα ξυπνούσε τα ποντίκια της και θα τα έστελνε να ψοφήσουν σε μία ευτυχισμένη πόλη».

H Αγγελική Δαρλάση είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο για παιδιά Οι μεγάλοι… μικροί: Οι αγωνιστές του 1821 κυκλοφόρησε πρόσφατα.

 Οι πρώτες μέρες περνάνε οργανώνοντας τη νέα καθημερινότητα. Συνομιλίες για το πώς θα συνεχίσουμε διαδικτυακά τα μαθήματα δημιουργικής γραφής, πώς θα αναπληρώσουμε με βιντεάκια τις αναβληθείσες εκδηλώσεις-παρουσιάσεις ή τι θα κάνουμε με τις παραστάσεις μας που ακυρώνονται. Κάποιοι μου λένε πόσο επίκαιρα προφητικό αποδεικνύεται τώρα ένα παλιότερο έργο μου – φοβισμένη, αρνούμαι να το ξαναδιαβάσω. Οι Γερμανοί συνεργάτες σε άλλο μήκος κύματος, είναι παραδόξως ενθουσιασμένοι: «το θέατρο θα κλείσει για το κοινό στις 12 Μαρτίου κι εμείς θα έχουμε για τις πρόβες μας το θέατρο μέρα και νύχτα!». Μου στέλνουν μάλιστα και το αεροπορικό εισιτήριο για την προγραμματισμένη πρεμιέρα στην Καρλσρούη στις 9 Μαΐου - το κοιτάζω αμήχανη, ανήμπορη να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό τους. (Μεσογειακός μελοδραματισμός VS βορειοευρωπαϊκής ψυχραιμίας; Πολύ κλισέ). Τελικά, μετατέθηκε για Οκτώβριο κι αυτή η παράσταση (Σημειώσατε: 1).
Ο εξωτερικός χρόνος μοιάζει σταδιακά να παγώνει. Προσπαθώ να μην επηρεάζομαι και ν’ απολαύσω μια πιο αργή του κίνηση. Θέλω να πω, έτσι κι αλλιώς, η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει πολλές ώρες στο σπίτι-γραφείο. Κι έχω τόσα βιβλία αδιάβαστα που θέλω να διαβάσω, τόσες μουσικές που θέλω να ακούσω από τη δισκοθήκη του Χρήστου, τόσες ταινίες που θέλουμε να δούμε που δεν καταφέρνουμε στην καθημερινότητα. Καμιά φορά λέμε ότι, αν ή όταν, φτάσουμε σε σύνταξη δε θα μας πειράζει που δεν θα κάνουμε όσα κάναμε, θα κάνουμε όσα δεν προλαβαίναμε πριν. Τώρα το «πριν» και το «μετά» έρχονται να ορίσουν κάτι… νέο. «Θα περάσει κι αυτό» μου ψιθυρίζει και παίρνω κουράγιο.
Τα παιδιά, στην αρχή της εφηβείας τους, μοιάζουν ν’ απολαμβάνουν τον εγκλεισμό. Ξαναθυμήθηκαν ακόμη και παιδικές τους συνήθειες. Έρχονται το βράδυ στο κρεβάτι μας, που με το ζόρι μας χωράει πια όλους, και τους διαβάζω τα παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ. Και τα πρωινά αναστατώνουν με τις φωνές, τα νεύρα και τα διαδικτυακά τους μαθήματα τη ρουτίνα που προσπαθούμε να συνεχίσουμε στα γραφεία μας, ο Χρήστος με τη μουσική του κι εγώ γράφοντας.
Δεν μαζεύεται όμως εύκολα το μυαλό∙ τρέχει - μαζί του κι εγώ. Δεν πολυσυμμετέχω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν παρακολουθώ την καθιερωμένη απογευματινή ενημέρωση. Δεν παρακολουθώ ειδήσεις. Όλο αυτό, ώρες ώρες, μου μοιάζει κάπως σαν, ομολογουμένως καλοπαιγμένη, mainstream εμπορική παράσταση - καθόλου του γούστου μου. Διαβάζω επιλεκτικά άρθρα από τον εγχώριο ή ξένο τύπο ή ακούω ραδιόφωνο: στατιστικές, έρευνες, αναλύσεις, προβλέψεις.
Μια πεταλούδα περνάει έξω από το παράθυρο. Το βλέμμα την ακολουθεί… στην άνοιξη που, εκεί έξω, προχωράει ακάθεκτη. Η φύση δεν μας έχει ανάγκη. Εμείς όμως… Παρακολουθώ την αναγέννησή της σε κάθε νέο φυλλαράκι που ξεπροβάλλει στα φυτά μου. Νεόκοπη κηπουρός, περνάω ώρες ατελείωτες με σκάψιμο και φύτεμα στο μπαλκόνι ή στον κήπο –νιώθω, αίφνης, εξωφρενικά προνομιούχα γι’ αυτά τα τετραγωνικά χώματος. Τα πουλιά ακούγονται τόσο δυνατά πλέον - τώρα που οι άνθρωποι είμαστε βουβοί κι απόντες. Η πρωτόγνωρη εκκωφαντική σιωπή της πόλης. Μένω να αφουγκραστώ αυτή την παραδοξότητα και μαζί τον φόβο, τη μοναξιά, την αγωνία, την απελπισία που ίπταται στην ατμόσφαιρα. Αυτός ο κοινωνικός αποκλεισμός μπορεί και να μας καταπιεί, έτσι νιώθω κάποιες στιγμές. Ή μήπως πρόκειται απλώς για την προσωπική μου πρόσληψη-καταβύθιση προκειμένου να οικειοποιηθώ το ανοίκειο;
Κάπου στο βάθος μια φωνή ταράζει τη σιωπή του απομεσήμερου: «Δεν αντέχω άλλο». Μπορεί και να το φαντάστηκα.
Κάποια απογεύματα συμπληρώνω μια δήλωση με κωδικό εξόδου Β6 και βγαίνω να περπατήσω. Περνάω επίτηδες μπροστά από την αυλή της μοναχικής ηλικιωμένης για να μου πιάσει κουβέντα πίσω από τα κάγκελα: «Μόνη μου όλη μέρα. Μου λείπουν οι άνθρωποι, κορίτσι μου. Οι άλλοι… κι ας μην τους ξέρω. Να’ σαι καλά που περνάς και μου μιλάς».
«Η κόλασή μας είναι οι άλλοι» έγραφε ο Σαρτρ κι ανατριχιάζω με τη νέα διάσταση της ρήσης του. Δεν μοιράζομαι τη σκέψη μου με τη μοναχική κυρία. Επειδή κι η απουσία των άλλων κι αυτό σαν κόλαση φαντάζει.
Κι ίσως γι’ αυτό, ήδη απ’ την αρχή του εγκλεισμού, θέλησα να ξαναδιαβάσω την Πανούκλα του Καμύ - ένα από τα βιβλία «μάντρα» μου. Κι αυτή τη φορά αγωνιούσα να φτάσω στο τέλος. Ήξερα τον λόγο ∙ ήθελα, πολύ πρώιμα, να παρηγορηθώ αλλά και να μην τρέφω ψευδαισθήσεις για τη «μετά τον εγκλεισμό» ή ακόμη και «μετά την συγκεκριμένη πανδημία» εποχή: «Ο Ριέ αναλογιζόταν πως αυτή η χαρά δεν θα ήταν ποτέ σίγουρη. Γιατί ήξερε αυτό που αγνοούσε το χαρούμενο πλήθος […], δηλαδή πως ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ, πως μπορεί να μείνει δεκάδες χρόνια κοιμισμένος μέσα στα έπιπλα και τα ρούχα[…] και πως ίσως θα ερχόταν μια μέρα που για την δυστυχία και την γνώση των ανθρώπων η πανούκλα θα ξυπνούσε τα ποντίκια της και θα τα έστελνε να ψοφήσουν σε μία ευτυχισμένη πόλη».

H Αγγελική Δαρλάση είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο για παιδιά Οι μεγάλοι… μικροί: Οι αγωνιστές του 1821 κυκλοφόρησε πρόσφατα.