

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #11
Τις περιόδους που ζορίζομαι ψυχολογικά, όταν σκέψεις δυσοίωνες με κατακλύζουν ή ακόμη όταν τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το τι μέλλει γενέσθαι με το ένα ή το άλλο, έχω αναπτύξει δυο μηχανισμούς άμυνας τους οποίους ενεργοποιώ σχεδόν αυτόματα σαν μια φυγή από την πραγματικότητα. Τον πρώτο μηχανισμό τον έχω ονομάσει «κάνω όνειρα». Κάνω μια λίστα με πράγματα, μια τρόπον τινά to do list, για όταν περάσει η μπόρα. Για παράδειγμα: όταν εγχειριζόμουν για την αφαίρεση της χολής μου και έπρεπε να μείνω μια εβδομάδα χωρίς τροφή, «έκανα όνειρα» για όλα αυτά που θα γευόμουν μόλις έβγαινα από το νοσοκομείο. Αυτό μου έδινε δύναμη να ξεπεράσω τον φόβο του χειρουργείου κυρίως αλλά και τη ζήλια για τους άλλους ασθενείς που έτρωγαν μπροστά μου τα λιτά γεύματα αλλά και τυρόπιτες από το κυλικείο του νοσοκομείου και έπιναν καφέ – κάτι από το οποίο εξαρτώμαι απόλυτα. Όταν βγήκα, πραγματοποίησα ένα προς ένα τα όνειρά μου και τα χάρηκα περισσότερο απ’ ό,τι πριν, σαν να ήταν πραγματικά ένα θείο δώρο. Έτσι και τώρα στην εθελοντική καραντίνα μου έχω ένα to do list που περιλαμβάνει πολλά περισσότερα: φίλους, μητέρα, μια εκδρομή, μια ταβέρνα και μπάνια στη θάλασσα.
Τον δεύτερο μηχανισμό άμυνας τον έχω ονομάσει «άλμπουμ αναμνήσεων». Επιλέγω να θυμάμαι τις ευλογημένες στιγμές στη ζωή μου, αυτές που μου έρχονται πρώτα στο νου, χωρίς ιεράρχηση και με τυχαία σειρά κι είναι όλες στιγμές που μου θυμίζουν πόσο τυχερή είμαι που τις έχω ζήσει. Γυρνάω πίσω λοιπόν αντί να στρέφομαι στο μέλλον. Για παράδειγμα: πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι φίλους και πράγματα που ζήσαμε μαζί. Κι άλλες φορές σκέφτομαι ήρωες βιβλίων που έχω διαβάσει, ήρωες δοσμένους από τους συγγραφείς με κέφι, ζωντανούς και αληθινούς, κι ακόμα ακόμα τόσο ενδιαφέροντες που θα ήθελα να τους έχω γνωρίσει.
Μια τέτοια ηρωίδα είναι η Μερόπη από τα Ελαφρά ελληνικά τραγούδια του Αλέξη Πανσέληνου. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με οδήγησε να θυμηθώ αυτές τις μέρες τον συγκεκριμένο χαρακτήρα από το μυθιστόρημα. Ίσως να είναι το όνομά της. Ίσως να είναι η εποχή στην οποία έζησε αυτό το φτωχοκόριτσο, τη σκληρή δεκαετία του ’50 με τη ζοφερή για όλους πραγματικότητα και το αβέβαιο μέλλον. Μπορεί ασυνείδητα να ήθελα να γυρίσω στην πραγματικότητα του βιβλίου γιατί μου θύμιζε κάτι από αυτά που βιώνω τώρα. Θα μπορούσα, σκεφτόμουν, να είμαι μια Μερόπη που πιάνει δουλειά στη Μπλε Πολυκατοικία των Εξαρχείων, στου Ελευθερόπουλου, ως δακτυλογράφος, θα μπορούσα να έχω τη δροσιά και τα νιάτα της, να με έχουν ξελογιάσει οι Εγγλέζοι, να με έχει παρασύρει ένα «μούτρο». Θα μπορούσα. Αν ήταν άλλες οι συνθήκες της ζωής μου.
Αυτά σκεφτόμουν σαστισμένη ένα βράδυ όταν άνοιξα το άλμπουμ των αναμνήσεων και συνειδητοποίησα πως χωρίς να το καταλάβω η Μερόπη από τα Ελαφρά ελληνικά τραγούδια είχε γίνει φίλη μου, πως την είχα κατά κάποιον τρόπο αγαπήσει, πάλι χωρίς να το καταλάβω, καθώς διάβαζα το βιβλίο και αγωνιούσα για την τύχη της, όπως κάνουμε με πλήθος χαρακτήρων που μας κρατάνε συντροφιά μέσα από τις σελίδες των βιβλίων που αγαπήσαμε.
Λίγο πριν κοιμηθώ, την ώρα της ονειροπόλησης της μέρας που πέρασε, αυτά τα δέκα περίπου λεπτά της ώρας πριν με πάρει ο ύπνος, μέσα στην καραντίνα, η Μερόπη της δεκαετίας του ’50 ήταν για πολλές νύχτες η παρέα μου.
H Λουκία Δέρβη είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο Θέα Ακρόπολη κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2019.
Τις περιόδους που ζορίζομαι ψυχολογικά, όταν σκέψεις δυσοίωνες με κατακλύζουν ή ακόμη όταν τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το τι μέλλει γενέσθαι με το ένα ή το άλλο, έχω αναπτύξει δυο μηχανισμούς άμυνας τους οποίους ενεργοποιώ σχεδόν αυτόματα σαν μια φυγή από την πραγματικότητα. Τον πρώτο μηχανισμό τον έχω ονομάσει «κάνω όνειρα». Κάνω μια λίστα με πράγματα, μια τρόπον τινά to do list, για όταν περάσει η μπόρα. Για παράδειγμα: όταν εγχειριζόμουν για την αφαίρεση της χολής μου και έπρεπε να μείνω μια εβδομάδα χωρίς τροφή, «έκανα όνειρα» για όλα αυτά που θα γευόμουν μόλις έβγαινα από το νοσοκομείο. Αυτό μου έδινε δύναμη να ξεπεράσω τον φόβο του χειρουργείου κυρίως αλλά και τη ζήλια για τους άλλους ασθενείς που έτρωγαν μπροστά μου τα λιτά γεύματα αλλά και τυρόπιτες από το κυλικείο του νοσοκομείου και έπιναν καφέ – κάτι από το οποίο εξαρτώμαι απόλυτα. Όταν βγήκα, πραγματοποίησα ένα προς ένα τα όνειρά μου και τα χάρηκα περισσότερο απ’ ό,τι πριν, σαν να ήταν πραγματικά ένα θείο δώρο. Έτσι και τώρα στην εθελοντική καραντίνα μου έχω ένα to do list που περιλαμβάνει πολλά περισσότερα: φίλους, μητέρα, μια εκδρομή, μια ταβέρνα και μπάνια στη θάλασσα.
Τον δεύτερο μηχανισμό άμυνας τον έχω ονομάσει «άλμπουμ αναμνήσεων». Επιλέγω να θυμάμαι τις ευλογημένες στιγμές στη ζωή μου, αυτές που μου έρχονται πρώτα στο νου, χωρίς ιεράρχηση και με τυχαία σειρά κι είναι όλες στιγμές που μου θυμίζουν πόσο τυχερή είμαι που τις έχω ζήσει. Γυρνάω πίσω λοιπόν αντί να στρέφομαι στο μέλλον. Για παράδειγμα: πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι φίλους και πράγματα που ζήσαμε μαζί. Κι άλλες φορές σκέφτομαι ήρωες βιβλίων που έχω διαβάσει, ήρωες δοσμένους από τους συγγραφείς με κέφι, ζωντανούς και αληθινούς, κι ακόμα ακόμα τόσο ενδιαφέροντες που θα ήθελα να τους έχω γνωρίσει.
Μια τέτοια ηρωίδα είναι η Μερόπη από τα Ελαφρά ελληνικά τραγούδια του Αλέξη Πανσέληνου. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με οδήγησε να θυμηθώ αυτές τις μέρες τον συγκεκριμένο χαρακτήρα από το μυθιστόρημα. Ίσως να είναι το όνομά της. Ίσως να είναι η εποχή στην οποία έζησε αυτό το φτωχοκόριτσο, τη σκληρή δεκαετία του ’50 με τη ζοφερή για όλους πραγματικότητα και το αβέβαιο μέλλον. Μπορεί ασυνείδητα να ήθελα να γυρίσω στην πραγματικότητα του βιβλίου γιατί μου θύμιζε κάτι από αυτά που βιώνω τώρα. Θα μπορούσα, σκεφτόμουν, να είμαι μια Μερόπη που πιάνει δουλειά στη Μπλε Πολυκατοικία των Εξαρχείων, στου Ελευθερόπουλου, ως δακτυλογράφος, θα μπορούσα να έχω τη δροσιά και τα νιάτα της, να με έχουν ξελογιάσει οι Εγγλέζοι, να με έχει παρασύρει ένα «μούτρο». Θα μπορούσα. Αν ήταν άλλες οι συνθήκες της ζωής μου.
Αυτά σκεφτόμουν σαστισμένη ένα βράδυ όταν άνοιξα το άλμπουμ των αναμνήσεων και συνειδητοποίησα πως χωρίς να το καταλάβω η Μερόπη από τα Ελαφρά ελληνικά τραγούδια είχε γίνει φίλη μου, πως την είχα κατά κάποιον τρόπο αγαπήσει, πάλι χωρίς να το καταλάβω, καθώς διάβαζα το βιβλίο και αγωνιούσα για την τύχη της, όπως κάνουμε με πλήθος χαρακτήρων που μας κρατάνε συντροφιά μέσα από τις σελίδες των βιβλίων που αγαπήσαμε.
Λίγο πριν κοιμηθώ, την ώρα της ονειροπόλησης της μέρας που πέρασε, αυτά τα δέκα περίπου λεπτά της ώρας πριν με πάρει ο ύπνος, μέσα στην καραντίνα, η Μερόπη της δεκαετίας του ’50 ήταν για πολλές νύχτες η παρέα μου.
H Λουκία Δέρβη είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο Θέα Ακρόπολη κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2019.














