

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #10
Από τις 13 Μαρτίου που κλειστήκαμε στο σπίτι, όλα έγιναν ντεμέκ. Η καθημερινότητά μας είναι στην προσομοίωση. Υπάρχει μια «τάχαμου κανονικότητα». Μου θυμίζει τη συνταγή για μιλφέιγ που έδινε προ 20ετίας η Weight Watchers – δύο κρακεράκια πάνω κάτω και μια πηχτή κρέμα ανάμεσα. Ούτε καν γλυκό δεν ήταν. Ημίγλυκο.
Έτσι κι εμείς υποδυόμαστε ότι λειτουργούμε κανονικά, αλλά διαφορετικά - με έναν άλλο τρόπο. Αν όμως αυτό τον «άλλο τρόπο» τον βάλεις πάνω στον πραγματικό, οι εικόνες δεν ξεπατικώνονται. Κάτι περισσεύει αποδώ, κάτι τραβάει αποκεί.
Εγώ, ας πούμε, τα κάνω όλα. Και εργάζομαι και γυμνάζομαι. «Εργάζομαι» - τρόπος του λέγειν. Σαν να γράφεις γράμμα χωρίς παραλήπτη. Δηλαδή: διεκπεραιώνω ευσυνείδητα τη δουλειά μου, όμως απολύτως μηχανικά. Διότι, αν αφήσω τις σκέψεις μου να κυλήσουν ελεύθερα, θα με φέρουν στην άκρη της αβύσσου, όπου στέκουν τα αμείλικτα ερωτήματα: πώς θα ’ναι άραγε το τοπίο της χώρας όταν βγει στο φως της μέρας το προϊόν της δουλειάς μου; Θα υπάρχω εγώ, ο άντρας μου, οι συνάδελφοί μου, οι φίλοι μου, πώς θα λειτουργεί τότε η χώρα;
Για τον ίδιο λόγο αρνούμαι να τακτοποιήσω τα ρούχα μου. Τα τιμωρώ. Αφού δεν μπορούν να με τραβήξουν έξω, θα μείνουν με αμετάκλητη απόφαση στα σκοτάδια του χάους. Δυο φόρμες και δυο πιτζάμες φοράω εναλλάξ.
Επίσης γυμνάζομαι. Η καλή μας δασκάλα του πιλάτες μας κάλεσε σε μάθημα μέσω Zoom. «Πάρτε κι ένα κοντάρι» μας έγραψε στο email. Ξεβίδωσα κι εγώ το κοντάρι της σκούπας, που δεν είχε καπάκι. Ξεκινάμε τις ασκήσεις, το βάζουμε στην πλάτη σαν τους βοσκούς, καμαρωτά γύρναγα εγώ δεξιά, καμαρωτά αριστερά, το κοντάρι όμως είχε ρουφήξει νερά και γλουπ γλουπ πεταγόταν ένα σκουριασμένο υγρό στους τοίχους, τα βιβλία, το χαλί… Χαμπάρι δεν πήρα, ωσότου έβαλε τις φωνές ο Γιάννης – ευτυχώς είχα το μικρόφωνο στη σίγαση και δεν ρεζιλεύτηκα.
Έπειτα αυτές οι νέες τεχνολογίες είναι μπελάς. Ακούω να κουδουνίζει το κινητό μου και ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη πριν απαντήσω. Είδα προχτές την Κατερίνα στο Skype με μια μπαντάνα κι ήταν σαν τη θυρωρό μας τη Μαρουσώ. Κι αυτή τα ίδια θα σκέφτηκε για μένα – «κατσάρωσαν τα μαλλιά σου;» με ρώτησε πλαγίως.
(Έχει χιούμορ η αεροπορική μου εταιρεία. Μόλις παρέλαβα email ότι αναβαθμίστηκε η κάρτα μου σε «αργυρή»! Θαύμα! Θα την καβαλήσω σαν στο Μαγικό Χαλί του παραμυθιού, να πάω μια βόλτα στη Δανία να δω τη φίλη μου τη Birthe).
Έπειτα αναρωτιέμαι πώς θα ’ναι η Αθήνα όταν ‘λευτερωθούμε. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως. Δεν ξέρω αν έχετε εικόνα τι γίνεται εκεί έξω, εγώ όμως βγήκα μια μέρα να πάω ως το γραφείο μου. Λοιπόν, διέσχισα τη Βασιλίσσης Σοφίας χωρίς να σταματήσω σε φανάρια και στο πλάι του Εθνικού Κήπου, σχεδόν δίπλα στις γραμμές που είναι χαραγμένες για την πορεία των ευζώνων, συνάντησα δυο πάπιες! Μάλιστα, δυο καμαρωτές πάπιες, που φαίνεται πως είχαν βγει στην τσάρκα για φαΐ. Νέα πανίδα στην πόλη μας!
Με τούτα και με κείνα, ο καιρός περνά κι εμείς συνηθίζουμε την προσομοιωμένη ζωή μας. Μέρα τη μέρα παθαίνουμε ένα είδος ιδρυματισμού. Σκέφτομαι ότι όταν έρθει εκείνη η μέρα και μας πουν «κυκλοφορήστε ελεύθερα», εμείς θα δυσπιστούμε, θα φοβόμαστε να βγούμε απ’ την αποστειρωμένη μας κάψουλα, θα διστάζουμε να διαβούμε το απολυμασμένο κατώφλι μας, θα κοιτάμε την πόλη μας σαν τη μάνα στο Goodbye Lenin - που το 1990 ξύπνησε απ’ το κώμα και αναζητούσε το τείχος… Διότι η καραντίνα στο φινάλε τρέφει το σύνδρομο της Στοκχόλμης – στο τέλος την αγαπάς.
Η Χριστίνα Πουλίδου είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο έχει τίτλο Πέρα δώθε.
Από τις 13 Μαρτίου που κλειστήκαμε στο σπίτι, όλα έγιναν ντεμέκ. Η καθημερινότητά μας είναι στην προσομοίωση. Υπάρχει μια «τάχαμου κανονικότητα». Μου θυμίζει τη συνταγή για μιλφέιγ που έδινε προ 20ετίας η Weight Watchers – δύο κρακεράκια πάνω κάτω και μια πηχτή κρέμα ανάμεσα. Ούτε καν γλυκό δεν ήταν. Ημίγλυκο.
Έτσι κι εμείς υποδυόμαστε ότι λειτουργούμε κανονικά, αλλά διαφορετικά - με έναν άλλο τρόπο. Αν όμως αυτό τον «άλλο τρόπο» τον βάλεις πάνω στον πραγματικό, οι εικόνες δεν ξεπατικώνονται. Κάτι περισσεύει αποδώ, κάτι τραβάει αποκεί.
Εγώ, ας πούμε, τα κάνω όλα. Και εργάζομαι και γυμνάζομαι. «Εργάζομαι» - τρόπος του λέγειν. Σαν να γράφεις γράμμα χωρίς παραλήπτη. Δηλαδή: διεκπεραιώνω ευσυνείδητα τη δουλειά μου, όμως απολύτως μηχανικά. Διότι, αν αφήσω τις σκέψεις μου να κυλήσουν ελεύθερα, θα με φέρουν στην άκρη της αβύσσου, όπου στέκουν τα αμείλικτα ερωτήματα: πώς θα ’ναι άραγε το τοπίο της χώρας όταν βγει στο φως της μέρας το προϊόν της δουλειάς μου; Θα υπάρχω εγώ, ο άντρας μου, οι συνάδελφοί μου, οι φίλοι μου, πώς θα λειτουργεί τότε η χώρα;
Για τον ίδιο λόγο αρνούμαι να τακτοποιήσω τα ρούχα μου. Τα τιμωρώ. Αφού δεν μπορούν να με τραβήξουν έξω, θα μείνουν με αμετάκλητη απόφαση στα σκοτάδια του χάους. Δυο φόρμες και δυο πιτζάμες φοράω εναλλάξ.
Επίσης γυμνάζομαι. Η καλή μας δασκάλα του πιλάτες μας κάλεσε σε μάθημα μέσω Zoom. «Πάρτε κι ένα κοντάρι» μας έγραψε στο email. Ξεβίδωσα κι εγώ το κοντάρι της σκούπας, που δεν είχε καπάκι. Ξεκινάμε τις ασκήσεις, το βάζουμε στην πλάτη σαν τους βοσκούς, καμαρωτά γύρναγα εγώ δεξιά, καμαρωτά αριστερά, το κοντάρι όμως είχε ρουφήξει νερά και γλουπ γλουπ πεταγόταν ένα σκουριασμένο υγρό στους τοίχους, τα βιβλία, το χαλί… Χαμπάρι δεν πήρα, ωσότου έβαλε τις φωνές ο Γιάννης – ευτυχώς είχα το μικρόφωνο στη σίγαση και δεν ρεζιλεύτηκα.
Έπειτα αυτές οι νέες τεχνολογίες είναι μπελάς. Ακούω να κουδουνίζει το κινητό μου και ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη πριν απαντήσω. Είδα προχτές την Κατερίνα στο Skype με μια μπαντάνα κι ήταν σαν τη θυρωρό μας τη Μαρουσώ. Κι αυτή τα ίδια θα σκέφτηκε για μένα – «κατσάρωσαν τα μαλλιά σου;» με ρώτησε πλαγίως.
(Έχει χιούμορ η αεροπορική μου εταιρεία. Μόλις παρέλαβα email ότι αναβαθμίστηκε η κάρτα μου σε «αργυρή»! Θαύμα! Θα την καβαλήσω σαν στο Μαγικό Χαλί του παραμυθιού, να πάω μια βόλτα στη Δανία να δω τη φίλη μου τη Birthe).
Έπειτα αναρωτιέμαι πώς θα ’ναι η Αθήνα όταν ‘λευτερωθούμε. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως. Δεν ξέρω αν έχετε εικόνα τι γίνεται εκεί έξω, εγώ όμως βγήκα μια μέρα να πάω ως το γραφείο μου. Λοιπόν, διέσχισα τη Βασιλίσσης Σοφίας χωρίς να σταματήσω σε φανάρια και στο πλάι του Εθνικού Κήπου, σχεδόν δίπλα στις γραμμές που είναι χαραγμένες για την πορεία των ευζώνων, συνάντησα δυο πάπιες! Μάλιστα, δυο καμαρωτές πάπιες, που φαίνεται πως είχαν βγει στην τσάρκα για φαΐ. Νέα πανίδα στην πόλη μας!
Με τούτα και με κείνα, ο καιρός περνά κι εμείς συνηθίζουμε την προσομοιωμένη ζωή μας. Μέρα τη μέρα παθαίνουμε ένα είδος ιδρυματισμού. Σκέφτομαι ότι όταν έρθει εκείνη η μέρα και μας πουν «κυκλοφορήστε ελεύθερα», εμείς θα δυσπιστούμε, θα φοβόμαστε να βγούμε απ’ την αποστειρωμένη μας κάψουλα, θα διστάζουμε να διαβούμε το απολυμασμένο κατώφλι μας, θα κοιτάμε την πόλη μας σαν τη μάνα στο Goodbye Lenin - που το 1990 ξύπνησε απ’ το κώμα και αναζητούσε το τείχος… Διότι η καραντίνα στο φινάλε τρέφει το σύνδρομο της Στοκχόλμης – στο τέλος την αγαπάς.
Η Χριστίνα Πουλίδου είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο έχει τίτλο Πέρα δώθε.











