Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΓΙΑΤΙ ΕΓΡΑΨΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΦΙΛΗΣΑ ΤΗ ΣΑΡΑ ΓΟΥΙΛΕΡ»
ΓΙΑΤΙ ΕΓΡΑΨΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΦΙΛΗΣΑ ΤΗ ΣΑΡΑ ΓΟΥΙΛΕΡ»
ΓΙΑΤΙ ΕΓΡΑΨΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΦΙΛΗΣΑ ΤΗ ΣΑΡΑ ΓΟΥΙΛΕΡ»

ΓΙΑΤΙ ΕΓΡΑΨΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΦΙΛΗΣΑ ΤΗ ΣΑΡΑ ΓΟΥΙΛΕΡ»

Η Αμερικανίδα Casey McQuinston, συγγραφέας τριών μπεστ σέλερ, εξομολογείται γιατί αποφάσισε να γράψει το τρίτο της βιβλίο, μια ρομαντική κωμωδία για ό,τι συμβαίνει όταν κυνηγάς αυτό που θέλεις – μόνο και μόνο για να βρεις αυτό που χρειάζεσαι.

Το τρίτο μου βιβλίο με τίτλο Φίλησα τη Σάρα Γουίλερ κυκλοφόρησε στην Αμερική τον Μάρτιο του 2022. Είναι το πρώτο μου που απευθύνεται σε νεανικό κοινό και ό,τι πιο προσωπικό έχω γράψει ποτέ μου.
Καθώς πλησίαζε η έκδοσή του, ένιωθα υποχρεωμένη να εξηγήσω τι με οδήγησε στη συγγραφή του
. Το έγραψα το 2020, πολύ πριν από την επιβολή του νόμου «Don’t Say Gay» στην πολιτεία της Φλόριντα, τις τελευταίες επιθέσεις σε τρανς άτομα στο Τέξας ή το πρόσφατο κύμα απαγόρευσης βιβλίων (ένα από τα βιβλία μου βρέθηκε υπό εξέταση σε τουλάχιστον μία πολιτεία των ΗΠΑ για χυδαιολογίες, πράγμα γελοίο, καθώς πρόκειται για ρομαντικό μυθιστόρημα που απευθύνεται σε ενήλικες – άραγε θα απαγορεύσουν όλα τα μυθιστορήματα αυτού του είδους με σεξουαλικό περιεχόμενο ή μόνο τα γκέι;). Παρότι λοιπόν μπορεί να φαντάζει θλιβερά επίκαιρη η έκδοσή του σε μια τέτοια συγκυρία, δεν γράφτηκε ως απάντηση στα πρόσφατα αυτά γεγονότα.
Ναι, σε μεγάλο βαθμό το βιβλίο πραγματεύεται το πώς είναι να μεγαλώνεις στον θρησκευόμενο Νότο έχοντας γκέι (ή μπάι) προσανατολισμό. Μπορεί κατά κύριο λόγο να είναι μια ρομαντική ιστορία, ωστόσο το έγραψα για τα παιδιά που ενεργούν και ακούγονται και ζουν όπως τα παιδιά του βιβλίου. Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το έγραψα για μένα.

Έχετε δει όλα αυτά τα πραγματάκια που πουλάει η αλυσίδα καταστημάτων Dollar Tree; Κάτι μικρά τουβλάκια σε σχήμα δεινόσαυρου ή φορτηγού που, αν και μοιάζουν χάρτινα, όταν τα βυθίσεις σε ζεστό νερό ξεδιπλώνονται και γίνονται κανονικές πετσετούλες προσώπου; Νιώθω ότι κάτι τέτοιο έκανα κι εγώ στα δεκατρία χρόνια που πέρασα σε ένα σχολείο ευαγγελικών. Τα συμπίεσα, τους έδωσα ένα αστείο σχήμα και τα άφησα στο πίσω μέρος ενός ντουλαπιού, σαν ένα ευχαριστήριο δωράκι για τους καλεσμένους σε παιδικό πάρτι γενεθλίων που όμως δεν τους προσφέρθηκε ποτέ.
Όταν βιώνεις τέτοιες καταστάσεις, σου δημιουργείται μια αίσθηση αλλόκοτη. Δηλαδή για μένα ήταν χάλια, παράλληλα όμως φαινόταν κάτι φυσιολογικό. Παράλογο και ελεεινό πολλές φορές, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Σε καμία περίπτωση δεν σκέφτηκα πως ό,τι βίωνα ήταν κάτι ασυνήθιστο, παρόλο που έπρεπε να ενημερωθώ για θέματα σεξουαλικής αναπαραγωγής από το διαδίκτυο, αφού δεν ήταν επιτρεπτό να συζητήσουμε για αυτό το κομμάτι του βιβλίου της Βιολογίας. Από τη στιγμή που αποφοίτησα, φανταζόμουν ότι θα κοιτούσα πίσω με μια αίσθηση κενού στο στομάχι, ωστόσο δεν πίστευα ότι κάτι τέτοιο ήταν ταυτόσημο με μόνιμο τραύμα.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι ήμουν κατά κάποιον τρόπο προστατευμένη από το κακό, επειδή ήμουν καθολική και δεν είχα αποκαλύψει τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό εκείνο το διάστημα. Το να είμαι καθολική στο σπίτι και τα Σαββατοκύριακα με προστάτευε, διότι οι βαπτιστές μού έλεγαν ότι θα πάω στην κόλαση επειδή λάτρευα την Παναγία, κάτι που γνώριζα πως ήταν από πολλές απόψεις ανακριβές, οπότε ήταν δύσκολο να συμβαδίσω σε διανοητικό επίπεδο και με την ευρύτερη λογική τους. Και έχοντας την πεποίθηση ότι ήμουν μη διεμφυλική και στρέιτ –παρόλο που έκανα εκατομμύρια σκέψεις για το αντίθετο και είχα αντίστοιχες συμπεριφορές, παρόλο που ένιωθα τόσο παράταιρη, που θα έπρεπε να ήταν προφανές–, αυτό αυτομάτως σήμαινε ότι δεν βίωνα τον φανατισμό γύρω μου ως κάτι περισσότερο από έναν αφοσιωμένο σύμμαχο.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και όταν αποκάλυψα τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό, ακόμα και όταν έγινα συγγραφέας queer λογοτεχνίας, γεγονός που συνεπαγόταν τη δημόσια queer παρουσία μου, ποτέ δεν σκέφτηκα ιδιαίτερα πόσο μεγάλο μέρος της ανατροφής μου είχα εσωτερικεύσει ως άσκοπο μίσος απέναντι στον εαυτό μου και ντροπή.

Ήξερα ότι ως έναν βαθμό η πλύση εγκεφάλου ήταν επιτυχημένη, καθώς χρειάστηκε πολλή δουλειά από την πλευρά μου για να αρχίσω να ξηλώνω αυτό που είχε υφανθεί στο μυαλό μου. Σε ακαδημαϊκό περιβάλλον, δεν διδάχτηκα την εξέλιξη παρά μονάχα στο πανεπιστήμιο. Με είχαν ταΐσει παραπληροφόρηση για τα πάντα, από την άμβλωση μέχρι τους δεινόσαυρους. Δεν ήξερα ότι ήταν ασυνήθιστο να είμαι σχεδόν έφηβη και να μπαίνω σε ένα λεωφορείο με μια ομάδα παράξενων ενηλίκων για μια απόδραση στην παραλία, που περιελάμβανε κηρύγματα για τη φύση της αμαρτίας και γυμνασιόπαιδα που πλάνταζαν στο κλάμα γλωσσολαλώντας μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Εδώ θεωρούσα δεδομένο ότι τα παιδιά στην Αμερική προσεύχονταν κάμποσες φορές την εβδομάδα για τον άνθρωπο του Θεού πρόεδρο Μπους. Μπορεί να μην τα είχα χάψει όλα, ίσως και να κορόιδευα κάποια από αυτά όταν μπήκα στην εφηβεία, πάντως με είχαν διαποτίσει για τα καλά. Δεν είχα καταγράψει πλήρως την αιτία μέσα μου, παρά μόνο την αρρωστημένη, μοναχική αίσθηση, που ήταν το αποτέλεσμα. Όλα φαίνονταν τόσο κανονικά. Όταν δεν έχεις γνωρίσει κάτι διαφορετικό, είναι δύσκολο να καταλάβεις το ψυχικό τραύμα που έχεις υποστεί.

Και ναι, δυσκολεύτηκα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα ’πρεπε για να αναγνωρίσω τη σεξουαλικότητά μου και τα σημάδια του φύλου μου. Χρειάστηκαν χρόνια για να συνειδητοποιήσω, πέρα από το επίπεδο της ονειροφαντασίας, με τι ανθρώπους ήθελα να έχω σχέσεις και τι είδους σχέσεις επιθυμούσα. Χρειάστηκε ακόμα περισσότερος χρόνος για να αποκαλύψω την αλήθεια στην οικογένειά μου, καθώς φοβόμουν ότι θα άλλαζε ο τρόπος με τον οποίο θα με αντίκριζαν. Δεν φοβόμουν ότι θα με αποκήρυτταν, αλλά ότι θα αισθάνονταν οίκτο για μένα. Φοβόμουν ότι θα με κοίταζαν σαν να ήμουν σκυλί με τρία πόδια σε μια διαφήμιση φιλοζωικής οργάνωσης. Και ένα κομμάτι μέσα μου που βρισκόταν σε σύγχυση θεωρούσε ότι το άξιζα, γιατί ήμουν ελαττωματική. Κάτι επαίσχυντο, κάτι που δεν θα ήθελε κάποιος να το έχει δίπλα του, σε μια όμορφη παρέα.
Παρ’ όλα αυτά ήμουν σίγουρη ότι δεν θεωρούσα τον εαυτό μου βδέλυγμα, όχι με τον τρόπο που μου είχαν μάθει να τον βλέπω. Επομένως, δεν πίστευα ότι αυτά τα συναισθήματα ήταν αποτέλεσμα εσωτερικευμένης ομοφοβίας. Εν ολίγοις, δεν θεωρούσα ότι το χριστιανικό σχολείο με είχε καταστρέψει τόσο. Εντάξει, ήταν τόσο κακό; Πολλοί άνθρωποι που ήξερα έβγαιναν από αυτό και φαίνονταν μια χαρά. Είχα και καλές αναμνήσεις. Πολλά πράγματα γύρω μας, καθώς μεγαλώνουμε, αφήνουν τα σημάδια τους πάνω μας. Τα δικά μου σημάδια έτυχε να έχουν το σχήμα του σταυρού.
Ωστόσο υπήρχε μέσα μου αυτή η βαθιά ντροπή. Και κάποιες φορές υπάρχει ακόμη. Και πέρασα ένα πάρα πολύ μεγάλο διάστημα προσπαθώντας να καταλάβω από πού πήγαζε.

Όταν είχα εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο και έκανα το προσχέδιο του δεύτερου, τα πράγματα έγιναν ξεκάθαρα. Ήμουν, σύμφωνα με πολλά μέτρα και σταθμά, μια επιτυχημένη queer συγγραφέας. Είχα μια οψιόν για ταινία και τη φράση «Best seller των New York Times» να κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου μου. Η Wikipedia (η οποία μέχρι τώρα έχει ξεμπροστιάσει πολλές φορές και με διάφορους τρόπους τόσο εμένα όσο και την οικογένειά μου) με περιέγραφε ως «ανοιχτά αμφιφυλόφιλη». Κι όμως αισθανόμουν έναν κόμπο στον λαιμό κάθε φορά που σκεφτόμουν να επιστρέψω στη γενέτειρά μου.
Δεν άντεχα στην ιδέα ότι κάποιος από τους παλιούς μου γείτονες θα διάβαζε τα βιβλία μου ή θα γνώριζε ότι είμαι queer. Όταν βρισκόμουν στο πατρικό μου, ντρεπόμουν για την ίδια μου την καριέρα, γιατί εξουδετέρωνε κάθε εύλογο επιχείρημά μου. Φοβόμουν ότι οι γονείς που με είχαν προσλάβει στο παρελθόν ως μπέιμπι σίτερ θα ένιωθαν περίεργα που με είχαν αφήσει μόνη με τα παιδιά τους ή ότι κάποιος θα μου έλεγε πως προσευχόταν για μένα. Φοβόμουν ότι θα ήταν ξανά όπως στο σχολείο, όπου όλοι μπροστά σου σου χαμογελάνε και όταν φεύγεις από την τάξη σε κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη σου. Χαιρόμουν που είχα γίνει διάσημη για τα βιβλία μου, διότι σε μια τέτοια περίπτωση δεν σε αναγνωρίζουν όλοι στον δρόμο, οπότε τουλάχιστον δεν χρειαζόταν να ανησυχώ ιδιαίτερα για σωματικές βλάβες. Αλλά ήταν ένα γαμημένο ταξίδι: το πιο μυστικό, το πιο προσεκτικά φυλαγμένο κομμάτι μου είχε γίνει το πιο δημόσιο, το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο για τη ζωή μου.

Την εποχή που είχε κυκλοφορήσει το πρώτο μου βιβλίο ετοιμαζόμουν να πάω στο πατρικό μου. Θυμάμαι ότι είχα συζητήσει το θέμα με την ψυχαναλύτριά μου, επειδή ένιωθα πολύ μεγάλη νευρικότητα. Της είχα πει: «Δεν ξέρω αν σ’ το έχω αναφέρει, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεκατρία χρόνια πήγαινα σε ένα συντηρητικό σχολείο ευαγγελικών. Ίσως αυτό συνδέεται κάπως με αυτά τα συναισθήματα». Κι εκείνη είχε απαντήσει κάπως έτσι: «Τι; Για ξαναπές το». Επειδή σε όλες τις συνεδρίες μας, όποτε μιλούσαμε για το άγχος και την κατάθλιψη, τη θλίψη και την ταυτότητά μου, δεν το είχα καν αναφέρει. Αυτό σημαίνει ότι το περιβάλλον κατά την περίοδο της διαμόρφωσης του χαρακτήρα σου έχει άμεση σχέση με τον ενήλικο ψυχισμό σου και άρα δεν μπορείς ποτέ να το αναλύσεις; Μεγάλη μαλακία, αν και είναι αλήθεια.
Έβγαλα, λοιπόν, από το ντουλάπι τη μικρή μου πεπιεσμένη πετσέτα σε σχήμα δεινόσαυρου, αφαίρεσα το περιτύλιγμά της και μαζί με την ψυχολόγο μου τη ρίξαμε στην μπανιέρα της ενήλικης ζωής μου για να γίνει η αρχή.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που άρχισα να αντιλαμβάνομαι είναι ότι η θρησκεία δεν μας σημαδεύει μόνο με τα όσα πρεσβεύει. Ως παιδί, εκτός από καθολική, ήμουν περίεργη και ξεροκέφαλη, άρα μπορούσα να διαφωνήσω και να απορρίψω ορισμένα από αυτά που μου έλεγαν. Θυμάμαι συγκεκριμένα περιστατικά στην εφηβεία μου, όταν κατά τη διάρκεια των ακραία ομοφοβικών και γεμάτων μίσος κηρυγμάτων στον εβδομαδιαίο εκκλησιασμό σκεφτόμουν: «Τι μαλακίες είναι αυτές;». Αυτά τα κηρύγματα ήταν επώδυνα σε ένα επίπεδο που ακόμη δεν είχα συνειδητοποιήσει επακριβώς, αλλά ταυτόχρονα και απορριπτέα, επειδή ήξερα ότι δεν τα πίστευα.
Η θρησκεία όμως μας σημαδεύει και με τον τρόπο που εκφράζει τα όσα πρεσβεύει. Ήταν οι επιπτώσεις του κηρύγματος στην εκκλησία. Σύμφωνα με όσους είναι υπεύθυνοι για την ευημερία σου σε αυτό τον χώρο, είναι κάτι που όχι μόνο επιτρέπεται να σου λένε, αλλά είναι και υποχρεωτικό να ακούσεις. Είναι κάτι καλό για σένα, κάτι σαν φάρμακο. Ήταν το γεγονός ότι μερικές φορές το άτομο που μετέδιδε αυτό το μήνυμα ήταν ένας από τους δασκάλους σου. Έπειτα πήγαινες στην τάξη, κάνατε τα αστειάκια σας και στη συνέχεια δίδασκε ένα μάθημα που πραγματικά σου άρεσε, ενώ έπρεπε να κρατήσεις στο μυαλό σου την ιδέα ότι κάποιος που έδειχνε να σε αγαπάει θα σε μισούσε πραγματικά αν ήξερε την αλήθεια για σένα.
Και δεν ήταν απλώς ομοφοβία. Δεν ήταν πάντα ξεκάθαρο. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο η «αμαρτία» είχε έναν τόσο ευρύ ορισμό, που κατέληγες να την εσωτερικεύσεις ως «ό,τι σε κάνει να αισθάνεσαι καλά ή διευρύνει τον ορίζοντά σου ή σε κάνει να νιώθεις κύριος του εαυτού σου ή δημιουργεί μια σχέση πιο δυνατή από τη σχέση σου με τον Θεό ή σου δίνει την αυτοπεποίθηση να ζήσεις ανεξάρτητα από αυτές τις διδαχές». Και στη συνέχεια, μόλις συνειδητοποιούσες ως αμαρτία τα περισσότερα από αυτά που πραγματικά σου άρεσαν, σου έλεγαν κι από πάνω ότι έπρεπε να μετανοήσεις και να γίνεις καλύτερος. Και αν δεν κατάφερνες να απαλλαγείς από την αμαρτία, αν δεν έκανες το εγώ σου μικρότερο από την παρουσία του Θεού στη ζωή σου, κάτι πήγαινε λάθος μ’ εσένα, ήσουν κακός και καταδικασμένος άνθρωπος. Ήταν μια κουλτούρα ντροπής, ενοχής και απόδοσης, συρρίκνωσης, απόκρυψης και εξαγνισμού, όπου έπρεπε να αποσυναρμολογήσεις και να αξιολογήσεις ό,τι πιο μύχιο μέσα σου με βάση μια κλίμακα ηθικής που δεν καταλάβαινες καν.
Οπότε, ναι. Μόλις άρχισα να σχεδιάζω το διάγραμμα της ζωής μου σε εκείνο το μέρος, διέκρινα τους τρόπους με τους οποίους ο εγκέφαλός μου εξακολουθούσε να βαδίζει στα ίδια μονοπάτια. Όλα αυτά τα έμαθα στον ίδιο χώρο και την ίδια στιγμή που μάθαινα αριθμητική και γλώσσα, συχνά από τους ίδιους δασκάλους. Φυσικά και οι διαδρομές αυτές των νευρώνων ήταν λαξευμένες στην πέτρα. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι; Πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν φτιαγμένη λάθος και πως μπορούσα να νιώσω περηφάνια και αγάπη για κάθε πτυχή του εαυτού μου, ενός εαυτού που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να μισώ και συχνά απέφευγα από ντροπή.

Θυμάμαι να γυρίζω με τα πόδια στο σπίτι μου ύστερα από κάποια συνεδρία. Τότε έμενα στο Φορτ Κόλινς, νοίκιαζα μισό σπίτι αρκετά κοντά στην Παλιά Πόλη, και περπατούσα από και προς το γραφείο της ψυχολόγου παίρνοντας κι έναν καφέ στο χέρι από το Little Bird. Διασχίζοντας ένα σοκάκι ανάμεσα σε δύο κτίρια με κόκκινα τούβλα, κάτω από μια γιρλάντα με λευκά φώτα, πήρα την απόφαση ότι το επόμενο βιβλίο μου θα εκτυλισσόταν σε ένα σχολείο σαν αυτά που είχα γνωρίσει καθώς μεγάλωνα.
Είχα ήδη τη βασική ιδέα του βιβλίου, αντλώντας έμπνευση από πολλές εφηβικές σαπουνόπερες των αρχών της δεκαετίας του 2000 και από δύο βιβλία που λάτρεψα: το Where'd you go, Bernadette (η μυστηριώδης γυναίκα που αναφέρεται στον τίτλο εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω της ένα κουβάρι μυστικά) και το The seven husbands of Evelyn Hugo (η μυστηριώδης γυναίκα που αναφέρεται στον τίτλο με τους πολλούς μνηστήρες και επίσης ένα κουβάρι μυστικά). Η εξαφάνιση της βασίλισσας του χορού, τρεις πιθανές ερωτικές ιστορίες, μια σειρά από ενδείξεις, ρομαντικά ευτράπελα κ.λπ. Ωστόσο ως εκείνη τη στιγμή δεν είχα βρει τον χώρο όπου θα εκτυλίσσονταν όλα τα παραπάνω. Μίλησα με την επιμελήτριά μου, της παρουσίασα την ιδέα μου κάπως απολογητικά και τελικά ήταν σύμφωνη. Έτσι, επινόησα τη Χριστιανική Ακαδημία Γουίλογκροβ.
Το Γουίλογκροβ δεν είναι σε καμία περίπτωση πιστό αντίγραφο κάποιου από τα σχολεία που ξέρω στον Νότο, αλλά ένας συνδυασμός πολλών. Ήθελα να διερευνήσω τι μπορεί να προκαλέσει ένα τέτοιο περιβάλλον στους εφήβους, πώς θα συμπεριφερόταν μέσα σε αυτό η γενιά Ζ, που έχει πολύ μεγαλύτερη πρόσβαση σε εξωτερικές πληροφορίες από ό,τι είχαμε εμείς τη δεκαετία του 2000. Επίσης, πώς θα ήταν να ανακαλύψεις τον εαυτό σου αλλά και να βρεις τον τρόπο να ανθίσεις εκεί μέσα. Εντελώς εγωιστικά, ήξερα ότι θα ήταν θεραπευτικό. Και, για να είμαι ειλικρινής, ήξερα επίσης ότι ήταν χρυσωρυχείο ανεκδότων. Λατρεύω τη σειρά Saved!. Είναι στ’ αλήθεια να γελάς όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτό.

Από τότε πολλά πράγματα με έχουν βοηθήσει να βρω μια άκρη με όλα αυτά. Πρώτα απ’ όλα, η ψυχοθεραπεία. Το ντοκιμαντέρ Jesus Camp. Διάφορα podcasts για το πώς να αποδράσεις από τον φονταμενταλιστικό χριστιανισμό, όπως το «Leaving Eden» και το «I pray you put this journal away». Η ανταλλαγή απόψεων και ιστοριών με ανθρώπους που μεγάλωσαν σε κοσμικά ή ακόμα και διαφορετικά θρησκευτικά περιβάλλοντα και οι αντιδράσεις τους που επιβεβαίωναν ότι αυτό το οποίο εμένα μου φαινόταν φυσιολογικό στην πραγματικότητα δεν ήταν φυσιολογικό για όλους. Η αποδοχή του γεγονότος ότι αυτό το περιβάλλον με διέλυσε με διάφορους τρόπους, παρόλο που δεν το συνειδητοποιούσα πάντα.

Και, βέβαια, η συγγραφή του βιβλίου μου Φίλησα τη Σάρα Γουίλερ με βοήθησε περισσότερο απ’ όλα. Θυμάμαι ότι στο πρώτο προσχέδιο, κι ενώ είχα γράψει περίπου 25.000 λέξεις, συνειδητοποίησα πως το ύφος της αφήγησης ήταν εντελώς λάθος. Υπήρχε ένα υποκείμενο στριφογύρισμα των ματιών, μια απτή αίσθηση ανυπομονησίας και ενόχλησης, όχι μόνο για τους άλλους χαρακτήρες αλλά και για την ίδια μου την πρωταγωνίστρια. Είχα περάσει τόσο μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μου αρνούμενη να κοιτάξω πίσω, σ’ εκείνα τα χρόνια, λες και αυτό θα μετέτρεπε την queer ενηλικίωσή μου σε στήλη άλατος. Δεν είχα αγαπήσει τον έφηβο εαυτό μου, που ήταν μικρός και εκνευριστικός και υστερικός και ανόητος και ιδιαίτερα ανασφαλής και πολύ συχνά απαίσιος, που είχε διπλοκλειδώσει την πόρτα της δικής του ντουλάπας. Έπρεπε να κάτσω μαζί με την έφηβη εκδοχή μου και να καταλάβω ότι ήταν έτσι διότι ήταν στριμωγμένη σε μια μηχανή που δεν ήταν φτιαγμένη για εκείνη. Δεν μπορούσα να δημιουργήσω επιτυχημένους εφηβικούς χαρακτήρες χωρίς ενσυναίσθηση, κι αυτό δεν θα γινόταν αν δεν έφερνα στο μυαλό μου πώς είναι να είσαι έφηβος, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε πρώτα να καλλιεργήσω την ενσυναίσθηση για αυτό το παιδί.
Έτσι κι έκανα. Το Φίλησα τη Σάρα Γουίλερ είναι ένα βιβλίο που πραγματεύεται την αγάπη για το μέρος που σε έπλασε, αλλά και το μίσος για το άτομο που σε έκανε. Πραγματεύεται και το ζήτημα να μισείς το μέρος και να αγαπάς το άτομο, γιατί και οι δύο πλευρές της συγκεκριμένης όστιας είναι σημαντικές. Το έγραψα γιατί είχα ανάγκη να δουλέψω κάποια πράγματα, αλλά και ως ένα είδος εκ νέου ανατροφής του εαυτού μου. Πώς θα ήταν αν είχα τότε ένα τέτοιο βιβλίο; Τι θα γινόταν αν ένας έφηβος σε ανάλογη κατάσταση είχε τώρα αυτό το βιβλίο; Θα μπορούσε να τον αγγίξει εξίσου βαθιά με τους δασκάλους του; Θα βοηθούσε αν υπήρχε ως αντιστάθμισμα σε αυτά που ακούει στο σχολείο;
Τι θα γινόταν αν έλεγα στους εφήβους ότι τα παιδιά στον κόσμο τους θα μπορούσαν να είναι όχι μόνο queer και χαρούμενα, αλλά και ότι θα μπορούσαν να βιώσουν γελοίες ή υπερβολικές ιστορίες αγάπης, όπου τα πάντα θα ήταν δυνατόν να συμβούν;

Ελπίζω αυτό το βιβλίο να βοηθήσει τους νέους ανθρώπους που θα το διαβάσουν. Πραγματικά πιστεύω ότι εμένα θα με βοηθούσε. Είναι η πρώτη φορά που απευθύνομαι στο νεανικό κοινό, νομίζω όμως ότι δημιούργησα κάτι που θα διευκολύνει το πέρασμα αυτών των χρόνων, έστω και ελάχιστα.
Ελπίζω να έγραψα κάτι που να αντιμετωπίζει αυτά τα παιδιά με συμπόνια. Τα αγαπώ τόσο πολύ. Καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια, και αυτό το ξέρω πολύ καλά.

Το κείμενο προέρχεται από το προσωπικό site της Casey McQuiston www.caseymcquiston.com
 

Το τρίτο μου βιβλίο με τίτλο Φίλησα τη Σάρα Γουίλερ κυκλοφόρησε στην Αμερική τον Μάρτιο του 2022. Είναι το πρώτο μου που απευθύνεται σε νεανικό κοινό και ό,τι πιο προσωπικό έχω γράψει ποτέ μου.
Καθώς πλησίαζε η έκδοσή του, ένιωθα υποχρεωμένη να εξηγήσω τι με οδήγησε στη συγγραφή του
. Το έγραψα το 2020, πολύ πριν από την επιβολή του νόμου «Don’t Say Gay» στην πολιτεία της Φλόριντα, τις τελευταίες επιθέσεις σε τρανς άτομα στο Τέξας ή το πρόσφατο κύμα απαγόρευσης βιβλίων (ένα από τα βιβλία μου βρέθηκε υπό εξέταση σε τουλάχιστον μία πολιτεία των ΗΠΑ για χυδαιολογίες, πράγμα γελοίο, καθώς πρόκειται για ρομαντικό μυθιστόρημα που απευθύνεται σε ενήλικες – άραγε θα απαγορεύσουν όλα τα μυθιστορήματα αυτού του είδους με σεξουαλικό περιεχόμενο ή μόνο τα γκέι;). Παρότι λοιπόν μπορεί να φαντάζει θλιβερά επίκαιρη η έκδοσή του σε μια τέτοια συγκυρία, δεν γράφτηκε ως απάντηση στα πρόσφατα αυτά γεγονότα.
Ναι, σε μεγάλο βαθμό το βιβλίο πραγματεύεται το πώς είναι να μεγαλώνεις στον θρησκευόμενο Νότο έχοντας γκέι (ή μπάι) προσανατολισμό. Μπορεί κατά κύριο λόγο να είναι μια ρομαντική ιστορία, ωστόσο το έγραψα για τα παιδιά που ενεργούν και ακούγονται και ζουν όπως τα παιδιά του βιβλίου. Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το έγραψα για μένα.

Έχετε δει όλα αυτά τα πραγματάκια που πουλάει η αλυσίδα καταστημάτων Dollar Tree; Κάτι μικρά τουβλάκια σε σχήμα δεινόσαυρου ή φορτηγού που, αν και μοιάζουν χάρτινα, όταν τα βυθίσεις σε ζεστό νερό ξεδιπλώνονται και γίνονται κανονικές πετσετούλες προσώπου; Νιώθω ότι κάτι τέτοιο έκανα κι εγώ στα δεκατρία χρόνια που πέρασα σε ένα σχολείο ευαγγελικών. Τα συμπίεσα, τους έδωσα ένα αστείο σχήμα και τα άφησα στο πίσω μέρος ενός ντουλαπιού, σαν ένα ευχαριστήριο δωράκι για τους καλεσμένους σε παιδικό πάρτι γενεθλίων που όμως δεν τους προσφέρθηκε ποτέ.
Όταν βιώνεις τέτοιες καταστάσεις, σου δημιουργείται μια αίσθηση αλλόκοτη. Δηλαδή για μένα ήταν χάλια, παράλληλα όμως φαινόταν κάτι φυσιολογικό. Παράλογο και ελεεινό πολλές φορές, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Σε καμία περίπτωση δεν σκέφτηκα πως ό,τι βίωνα ήταν κάτι ασυνήθιστο, παρόλο που έπρεπε να ενημερωθώ για θέματα σεξουαλικής αναπαραγωγής από το διαδίκτυο, αφού δεν ήταν επιτρεπτό να συζητήσουμε για αυτό το κομμάτι του βιβλίου της Βιολογίας. Από τη στιγμή που αποφοίτησα, φανταζόμουν ότι θα κοιτούσα πίσω με μια αίσθηση κενού στο στομάχι, ωστόσο δεν πίστευα ότι κάτι τέτοιο ήταν ταυτόσημο με μόνιμο τραύμα.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι ήμουν κατά κάποιον τρόπο προστατευμένη από το κακό, επειδή ήμουν καθολική και δεν είχα αποκαλύψει τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό εκείνο το διάστημα. Το να είμαι καθολική στο σπίτι και τα Σαββατοκύριακα με προστάτευε, διότι οι βαπτιστές μού έλεγαν ότι θα πάω στην κόλαση επειδή λάτρευα την Παναγία, κάτι που γνώριζα πως ήταν από πολλές απόψεις ανακριβές, οπότε ήταν δύσκολο να συμβαδίσω σε διανοητικό επίπεδο και με την ευρύτερη λογική τους. Και έχοντας την πεποίθηση ότι ήμουν μη διεμφυλική και στρέιτ –παρόλο που έκανα εκατομμύρια σκέψεις για το αντίθετο και είχα αντίστοιχες συμπεριφορές, παρόλο που ένιωθα τόσο παράταιρη, που θα έπρεπε να ήταν προφανές–, αυτό αυτομάτως σήμαινε ότι δεν βίωνα τον φανατισμό γύρω μου ως κάτι περισσότερο από έναν αφοσιωμένο σύμμαχο.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και όταν αποκάλυψα τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό, ακόμα και όταν έγινα συγγραφέας queer λογοτεχνίας, γεγονός που συνεπαγόταν τη δημόσια queer παρουσία μου, ποτέ δεν σκέφτηκα ιδιαίτερα πόσο μεγάλο μέρος της ανατροφής μου είχα εσωτερικεύσει ως άσκοπο μίσος απέναντι στον εαυτό μου και ντροπή.

Ήξερα ότι ως έναν βαθμό η πλύση εγκεφάλου ήταν επιτυχημένη, καθώς χρειάστηκε πολλή δουλειά από την πλευρά μου για να αρχίσω να ξηλώνω αυτό που είχε υφανθεί στο μυαλό μου. Σε ακαδημαϊκό περιβάλλον, δεν διδάχτηκα την εξέλιξη παρά μονάχα στο πανεπιστήμιο. Με είχαν ταΐσει παραπληροφόρηση για τα πάντα, από την άμβλωση μέχρι τους δεινόσαυρους. Δεν ήξερα ότι ήταν ασυνήθιστο να είμαι σχεδόν έφηβη και να μπαίνω σε ένα λεωφορείο με μια ομάδα παράξενων ενηλίκων για μια απόδραση στην παραλία, που περιελάμβανε κηρύγματα για τη φύση της αμαρτίας και γυμνασιόπαιδα που πλάνταζαν στο κλάμα γλωσσολαλώντας μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Εδώ θεωρούσα δεδομένο ότι τα παιδιά στην Αμερική προσεύχονταν κάμποσες φορές την εβδομάδα για τον άνθρωπο του Θεού πρόεδρο Μπους. Μπορεί να μην τα είχα χάψει όλα, ίσως και να κορόιδευα κάποια από αυτά όταν μπήκα στην εφηβεία, πάντως με είχαν διαποτίσει για τα καλά. Δεν είχα καταγράψει πλήρως την αιτία μέσα μου, παρά μόνο την αρρωστημένη, μοναχική αίσθηση, που ήταν το αποτέλεσμα. Όλα φαίνονταν τόσο κανονικά. Όταν δεν έχεις γνωρίσει κάτι διαφορετικό, είναι δύσκολο να καταλάβεις το ψυχικό τραύμα που έχεις υποστεί.

Και ναι, δυσκολεύτηκα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα ’πρεπε για να αναγνωρίσω τη σεξουαλικότητά μου και τα σημάδια του φύλου μου. Χρειάστηκαν χρόνια για να συνειδητοποιήσω, πέρα από το επίπεδο της ονειροφαντασίας, με τι ανθρώπους ήθελα να έχω σχέσεις και τι είδους σχέσεις επιθυμούσα. Χρειάστηκε ακόμα περισσότερος χρόνος για να αποκαλύψω την αλήθεια στην οικογένειά μου, καθώς φοβόμουν ότι θα άλλαζε ο τρόπος με τον οποίο θα με αντίκριζαν. Δεν φοβόμουν ότι θα με αποκήρυτταν, αλλά ότι θα αισθάνονταν οίκτο για μένα. Φοβόμουν ότι θα με κοίταζαν σαν να ήμουν σκυλί με τρία πόδια σε μια διαφήμιση φιλοζωικής οργάνωσης. Και ένα κομμάτι μέσα μου που βρισκόταν σε σύγχυση θεωρούσε ότι το άξιζα, γιατί ήμουν ελαττωματική. Κάτι επαίσχυντο, κάτι που δεν θα ήθελε κάποιος να το έχει δίπλα του, σε μια όμορφη παρέα.
Παρ’ όλα αυτά ήμουν σίγουρη ότι δεν θεωρούσα τον εαυτό μου βδέλυγμα, όχι με τον τρόπο που μου είχαν μάθει να τον βλέπω. Επομένως, δεν πίστευα ότι αυτά τα συναισθήματα ήταν αποτέλεσμα εσωτερικευμένης ομοφοβίας. Εν ολίγοις, δεν θεωρούσα ότι το χριστιανικό σχολείο με είχε καταστρέψει τόσο. Εντάξει, ήταν τόσο κακό; Πολλοί άνθρωποι που ήξερα έβγαιναν από αυτό και φαίνονταν μια χαρά. Είχα και καλές αναμνήσεις. Πολλά πράγματα γύρω μας, καθώς μεγαλώνουμε, αφήνουν τα σημάδια τους πάνω μας. Τα δικά μου σημάδια έτυχε να έχουν το σχήμα του σταυρού.
Ωστόσο υπήρχε μέσα μου αυτή η βαθιά ντροπή. Και κάποιες φορές υπάρχει ακόμη. Και πέρασα ένα πάρα πολύ μεγάλο διάστημα προσπαθώντας να καταλάβω από πού πήγαζε.

Όταν είχα εκδώσει το πρώτο μου βιβλίο και έκανα το προσχέδιο του δεύτερου, τα πράγματα έγιναν ξεκάθαρα. Ήμουν, σύμφωνα με πολλά μέτρα και σταθμά, μια επιτυχημένη queer συγγραφέας. Είχα μια οψιόν για ταινία και τη φράση «Best seller των New York Times» να κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου μου. Η Wikipedia (η οποία μέχρι τώρα έχει ξεμπροστιάσει πολλές φορές και με διάφορους τρόπους τόσο εμένα όσο και την οικογένειά μου) με περιέγραφε ως «ανοιχτά αμφιφυλόφιλη». Κι όμως αισθανόμουν έναν κόμπο στον λαιμό κάθε φορά που σκεφτόμουν να επιστρέψω στη γενέτειρά μου.
Δεν άντεχα στην ιδέα ότι κάποιος από τους παλιούς μου γείτονες θα διάβαζε τα βιβλία μου ή θα γνώριζε ότι είμαι queer. Όταν βρισκόμουν στο πατρικό μου, ντρεπόμουν για την ίδια μου την καριέρα, γιατί εξουδετέρωνε κάθε εύλογο επιχείρημά μου. Φοβόμουν ότι οι γονείς που με είχαν προσλάβει στο παρελθόν ως μπέιμπι σίτερ θα ένιωθαν περίεργα που με είχαν αφήσει μόνη με τα παιδιά τους ή ότι κάποιος θα μου έλεγε πως προσευχόταν για μένα. Φοβόμουν ότι θα ήταν ξανά όπως στο σχολείο, όπου όλοι μπροστά σου σου χαμογελάνε και όταν φεύγεις από την τάξη σε κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη σου. Χαιρόμουν που είχα γίνει διάσημη για τα βιβλία μου, διότι σε μια τέτοια περίπτωση δεν σε αναγνωρίζουν όλοι στον δρόμο, οπότε τουλάχιστον δεν χρειαζόταν να ανησυχώ ιδιαίτερα για σωματικές βλάβες. Αλλά ήταν ένα γαμημένο ταξίδι: το πιο μυστικό, το πιο προσεκτικά φυλαγμένο κομμάτι μου είχε γίνει το πιο δημόσιο, το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο για τη ζωή μου.

Την εποχή που είχε κυκλοφορήσει το πρώτο μου βιβλίο ετοιμαζόμουν να πάω στο πατρικό μου. Θυμάμαι ότι είχα συζητήσει το θέμα με την ψυχαναλύτριά μου, επειδή ένιωθα πολύ μεγάλη νευρικότητα. Της είχα πει: «Δεν ξέρω αν σ’ το έχω αναφέρει, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεκατρία χρόνια πήγαινα σε ένα συντηρητικό σχολείο ευαγγελικών. Ίσως αυτό συνδέεται κάπως με αυτά τα συναισθήματα». Κι εκείνη είχε απαντήσει κάπως έτσι: «Τι; Για ξαναπές το». Επειδή σε όλες τις συνεδρίες μας, όποτε μιλούσαμε για το άγχος και την κατάθλιψη, τη θλίψη και την ταυτότητά μου, δεν το είχα καν αναφέρει. Αυτό σημαίνει ότι το περιβάλλον κατά την περίοδο της διαμόρφωσης του χαρακτήρα σου έχει άμεση σχέση με τον ενήλικο ψυχισμό σου και άρα δεν μπορείς ποτέ να το αναλύσεις; Μεγάλη μαλακία, αν και είναι αλήθεια.
Έβγαλα, λοιπόν, από το ντουλάπι τη μικρή μου πεπιεσμένη πετσέτα σε σχήμα δεινόσαυρου, αφαίρεσα το περιτύλιγμά της και μαζί με την ψυχολόγο μου τη ρίξαμε στην μπανιέρα της ενήλικης ζωής μου για να γίνει η αρχή.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που άρχισα να αντιλαμβάνομαι είναι ότι η θρησκεία δεν μας σημαδεύει μόνο με τα όσα πρεσβεύει. Ως παιδί, εκτός από καθολική, ήμουν περίεργη και ξεροκέφαλη, άρα μπορούσα να διαφωνήσω και να απορρίψω ορισμένα από αυτά που μου έλεγαν. Θυμάμαι συγκεκριμένα περιστατικά στην εφηβεία μου, όταν κατά τη διάρκεια των ακραία ομοφοβικών και γεμάτων μίσος κηρυγμάτων στον εβδομαδιαίο εκκλησιασμό σκεφτόμουν: «Τι μαλακίες είναι αυτές;». Αυτά τα κηρύγματα ήταν επώδυνα σε ένα επίπεδο που ακόμη δεν είχα συνειδητοποιήσει επακριβώς, αλλά ταυτόχρονα και απορριπτέα, επειδή ήξερα ότι δεν τα πίστευα.
Η θρησκεία όμως μας σημαδεύει και με τον τρόπο που εκφράζει τα όσα πρεσβεύει. Ήταν οι επιπτώσεις του κηρύγματος στην εκκλησία. Σύμφωνα με όσους είναι υπεύθυνοι για την ευημερία σου σε αυτό τον χώρο, είναι κάτι που όχι μόνο επιτρέπεται να σου λένε, αλλά είναι και υποχρεωτικό να ακούσεις. Είναι κάτι καλό για σένα, κάτι σαν φάρμακο. Ήταν το γεγονός ότι μερικές φορές το άτομο που μετέδιδε αυτό το μήνυμα ήταν ένας από τους δασκάλους σου. Έπειτα πήγαινες στην τάξη, κάνατε τα αστειάκια σας και στη συνέχεια δίδασκε ένα μάθημα που πραγματικά σου άρεσε, ενώ έπρεπε να κρατήσεις στο μυαλό σου την ιδέα ότι κάποιος που έδειχνε να σε αγαπάει θα σε μισούσε πραγματικά αν ήξερε την αλήθεια για σένα.
Και δεν ήταν απλώς ομοφοβία. Δεν ήταν πάντα ξεκάθαρο. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο η «αμαρτία» είχε έναν τόσο ευρύ ορισμό, που κατέληγες να την εσωτερικεύσεις ως «ό,τι σε κάνει να αισθάνεσαι καλά ή διευρύνει τον ορίζοντά σου ή σε κάνει να νιώθεις κύριος του εαυτού σου ή δημιουργεί μια σχέση πιο δυνατή από τη σχέση σου με τον Θεό ή σου δίνει την αυτοπεποίθηση να ζήσεις ανεξάρτητα από αυτές τις διδαχές». Και στη συνέχεια, μόλις συνειδητοποιούσες ως αμαρτία τα περισσότερα από αυτά που πραγματικά σου άρεσαν, σου έλεγαν κι από πάνω ότι έπρεπε να μετανοήσεις και να γίνεις καλύτερος. Και αν δεν κατάφερνες να απαλλαγείς από την αμαρτία, αν δεν έκανες το εγώ σου μικρότερο από την παρουσία του Θεού στη ζωή σου, κάτι πήγαινε λάθος μ’ εσένα, ήσουν κακός και καταδικασμένος άνθρωπος. Ήταν μια κουλτούρα ντροπής, ενοχής και απόδοσης, συρρίκνωσης, απόκρυψης και εξαγνισμού, όπου έπρεπε να αποσυναρμολογήσεις και να αξιολογήσεις ό,τι πιο μύχιο μέσα σου με βάση μια κλίμακα ηθικής που δεν καταλάβαινες καν.
Οπότε, ναι. Μόλις άρχισα να σχεδιάζω το διάγραμμα της ζωής μου σε εκείνο το μέρος, διέκρινα τους τρόπους με τους οποίους ο εγκέφαλός μου εξακολουθούσε να βαδίζει στα ίδια μονοπάτια. Όλα αυτά τα έμαθα στον ίδιο χώρο και την ίδια στιγμή που μάθαινα αριθμητική και γλώσσα, συχνά από τους ίδιους δασκάλους. Φυσικά και οι διαδρομές αυτές των νευρώνων ήταν λαξευμένες στην πέτρα. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι; Πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν φτιαγμένη λάθος και πως μπορούσα να νιώσω περηφάνια και αγάπη για κάθε πτυχή του εαυτού μου, ενός εαυτού που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να μισώ και συχνά απέφευγα από ντροπή.

Θυμάμαι να γυρίζω με τα πόδια στο σπίτι μου ύστερα από κάποια συνεδρία. Τότε έμενα στο Φορτ Κόλινς, νοίκιαζα μισό σπίτι αρκετά κοντά στην Παλιά Πόλη, και περπατούσα από και προς το γραφείο της ψυχολόγου παίρνοντας κι έναν καφέ στο χέρι από το Little Bird. Διασχίζοντας ένα σοκάκι ανάμεσα σε δύο κτίρια με κόκκινα τούβλα, κάτω από μια γιρλάντα με λευκά φώτα, πήρα την απόφαση ότι το επόμενο βιβλίο μου θα εκτυλισσόταν σε ένα σχολείο σαν αυτά που είχα γνωρίσει καθώς μεγάλωνα.
Είχα ήδη τη βασική ιδέα του βιβλίου, αντλώντας έμπνευση από πολλές εφηβικές σαπουνόπερες των αρχών της δεκαετίας του 2000 και από δύο βιβλία που λάτρεψα: το Where'd you go, Bernadette (η μυστηριώδης γυναίκα που αναφέρεται στον τίτλο εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω της ένα κουβάρι μυστικά) και το The seven husbands of Evelyn Hugo (η μυστηριώδης γυναίκα που αναφέρεται στον τίτλο με τους πολλούς μνηστήρες και επίσης ένα κουβάρι μυστικά). Η εξαφάνιση της βασίλισσας του χορού, τρεις πιθανές ερωτικές ιστορίες, μια σειρά από ενδείξεις, ρομαντικά ευτράπελα κ.λπ. Ωστόσο ως εκείνη τη στιγμή δεν είχα βρει τον χώρο όπου θα εκτυλίσσονταν όλα τα παραπάνω. Μίλησα με την επιμελήτριά μου, της παρουσίασα την ιδέα μου κάπως απολογητικά και τελικά ήταν σύμφωνη. Έτσι, επινόησα τη Χριστιανική Ακαδημία Γουίλογκροβ.
Το Γουίλογκροβ δεν είναι σε καμία περίπτωση πιστό αντίγραφο κάποιου από τα σχολεία που ξέρω στον Νότο, αλλά ένας συνδυασμός πολλών. Ήθελα να διερευνήσω τι μπορεί να προκαλέσει ένα τέτοιο περιβάλλον στους εφήβους, πώς θα συμπεριφερόταν μέσα σε αυτό η γενιά Ζ, που έχει πολύ μεγαλύτερη πρόσβαση σε εξωτερικές πληροφορίες από ό,τι είχαμε εμείς τη δεκαετία του 2000. Επίσης, πώς θα ήταν να ανακαλύψεις τον εαυτό σου αλλά και να βρεις τον τρόπο να ανθίσεις εκεί μέσα. Εντελώς εγωιστικά, ήξερα ότι θα ήταν θεραπευτικό. Και, για να είμαι ειλικρινής, ήξερα επίσης ότι ήταν χρυσωρυχείο ανεκδότων. Λατρεύω τη σειρά Saved!. Είναι στ’ αλήθεια να γελάς όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτό.

Από τότε πολλά πράγματα με έχουν βοηθήσει να βρω μια άκρη με όλα αυτά. Πρώτα απ’ όλα, η ψυχοθεραπεία. Το ντοκιμαντέρ Jesus Camp. Διάφορα podcasts για το πώς να αποδράσεις από τον φονταμενταλιστικό χριστιανισμό, όπως το «Leaving Eden» και το «I pray you put this journal away». Η ανταλλαγή απόψεων και ιστοριών με ανθρώπους που μεγάλωσαν σε κοσμικά ή ακόμα και διαφορετικά θρησκευτικά περιβάλλοντα και οι αντιδράσεις τους που επιβεβαίωναν ότι αυτό το οποίο εμένα μου φαινόταν φυσιολογικό στην πραγματικότητα δεν ήταν φυσιολογικό για όλους. Η αποδοχή του γεγονότος ότι αυτό το περιβάλλον με διέλυσε με διάφορους τρόπους, παρόλο που δεν το συνειδητοποιούσα πάντα.

Και, βέβαια, η συγγραφή του βιβλίου μου Φίλησα τη Σάρα Γουίλερ με βοήθησε περισσότερο απ’ όλα. Θυμάμαι ότι στο πρώτο προσχέδιο, κι ενώ είχα γράψει περίπου 25.000 λέξεις, συνειδητοποίησα πως το ύφος της αφήγησης ήταν εντελώς λάθος. Υπήρχε ένα υποκείμενο στριφογύρισμα των ματιών, μια απτή αίσθηση ανυπομονησίας και ενόχλησης, όχι μόνο για τους άλλους χαρακτήρες αλλά και για την ίδια μου την πρωταγωνίστρια. Είχα περάσει τόσο μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μου αρνούμενη να κοιτάξω πίσω, σ’ εκείνα τα χρόνια, λες και αυτό θα μετέτρεπε την queer ενηλικίωσή μου σε στήλη άλατος. Δεν είχα αγαπήσει τον έφηβο εαυτό μου, που ήταν μικρός και εκνευριστικός και υστερικός και ανόητος και ιδιαίτερα ανασφαλής και πολύ συχνά απαίσιος, που είχε διπλοκλειδώσει την πόρτα της δικής του ντουλάπας. Έπρεπε να κάτσω μαζί με την έφηβη εκδοχή μου και να καταλάβω ότι ήταν έτσι διότι ήταν στριμωγμένη σε μια μηχανή που δεν ήταν φτιαγμένη για εκείνη. Δεν μπορούσα να δημιουργήσω επιτυχημένους εφηβικούς χαρακτήρες χωρίς ενσυναίσθηση, κι αυτό δεν θα γινόταν αν δεν έφερνα στο μυαλό μου πώς είναι να είσαι έφηβος, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε πρώτα να καλλιεργήσω την ενσυναίσθηση για αυτό το παιδί.
Έτσι κι έκανα. Το Φίλησα τη Σάρα Γουίλερ είναι ένα βιβλίο που πραγματεύεται την αγάπη για το μέρος που σε έπλασε, αλλά και το μίσος για το άτομο που σε έκανε. Πραγματεύεται και το ζήτημα να μισείς το μέρος και να αγαπάς το άτομο, γιατί και οι δύο πλευρές της συγκεκριμένης όστιας είναι σημαντικές. Το έγραψα γιατί είχα ανάγκη να δουλέψω κάποια πράγματα, αλλά και ως ένα είδος εκ νέου ανατροφής του εαυτού μου. Πώς θα ήταν αν είχα τότε ένα τέτοιο βιβλίο; Τι θα γινόταν αν ένας έφηβος σε ανάλογη κατάσταση είχε τώρα αυτό το βιβλίο; Θα μπορούσε να τον αγγίξει εξίσου βαθιά με τους δασκάλους του; Θα βοηθούσε αν υπήρχε ως αντιστάθμισμα σε αυτά που ακούει στο σχολείο;
Τι θα γινόταν αν έλεγα στους εφήβους ότι τα παιδιά στον κόσμο τους θα μπορούσαν να είναι όχι μόνο queer και χαρούμενα, αλλά και ότι θα μπορούσαν να βιώσουν γελοίες ή υπερβολικές ιστορίες αγάπης, όπου τα πάντα θα ήταν δυνατόν να συμβούν;

Ελπίζω αυτό το βιβλίο να βοηθήσει τους νέους ανθρώπους που θα το διαβάσουν. Πραγματικά πιστεύω ότι εμένα θα με βοηθούσε. Είναι η πρώτη φορά που απευθύνομαι στο νεανικό κοινό, νομίζω όμως ότι δημιούργησα κάτι που θα διευκολύνει το πέρασμα αυτών των χρόνων, έστω και ελάχιστα.
Ελπίζω να έγραψα κάτι που να αντιμετωπίζει αυτά τα παιδιά με συμπόνια. Τα αγαπώ τόσο πολύ. Καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια, και αυτό το ξέρω πολύ καλά.

Το κείμενο προέρχεται από το προσωπικό site της Casey McQuiston www.caseymcquiston.com