

«ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ» ΤΟΥ CALEB AZUMAH NELSON
Δύο νέοι –ένα αγόρι κι ένα κορίτσι– γνωρίζονται σε μια παμπ του νότιου Λονδίνου. Καλλιτέχνες και οι δύο –εκείνος φωτογράφος, εκείνη χορεύτρια–, αρχίζουν έναν διστακτικό χορό έρωτα και αυτογνωσίας. Σταδιακά η αγάπη τους γίνεται ένας αγώνας ενάντια σε έναν κόσμο που μειώνει, αγνοεί, τρομάζει. Θα καταφέρει να επιζήσει κάτω από το βάρος μιας κοινωνίας που υπάρχει μόνο μέσα από τα τραύματα που δέχεται και προκαλεί;
Γραμμένο με λεπτομέρεια και σιγουριά που αναδεικνύει αβίαστα τη δραματική του διάσταση, το εντυπωσιακό ντεμπούτο του Caleb Azumah Nelson ψηλαφίζει τις πληγές που εγγράφονται στην ψυχή όταν, πιο ευάλωτη από ποτέ, ανοίγεται στον έρωτα. Σε μια εποχή ανούσιου «περιεχομένου» και φευγαλέας προσοχής, ξεχειλίζει από λυρισμό του 21ου αιώνα και διαβάζεται σαν πεζό ποίημα που πατάει τόσο στην εμπειρία όσο και στο όνειρο. Αυτή ήταν και η αίσθηση που είχα όταν το μετέφραζα· οι εικόνες που γεννούσε ήταν φευγαλέες και συμπαγείς την ίδια στιγμή: «Για να δώσεις στην επιθυμία φωνή πρέπει να της δώσεις σώμα μέσα από το οποίο να ανασαίνει και να ζει».
Καθώς η σχέση των δύο νέων εξελίσσεται, γίνονται όλο και πιο αληθινοί ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά και απέναντι στις επιθυμίες τους. Οι πληγές μιας γενιάς έρχονται στο προσκήνιο και απαιτούν το σκοτεινό μερίδιο στην πραγματικότητα: η τρωτότητα και η κατανόηση που απαιτεί ο έρωτας ίσως δεν σημαίνουν και πολλά γι’ αυτό τον κόσμο, αλλά υπάρχει άλλος τρόπος να ανοίξουμε τα φτερά μας στους αβέβαιους ουρανούς του χρόνου, να καταδυθούμε στον σκοτεινό βυθό της ανοιχτής θάλασσας όπου υπήρξαμε πριν ακόμη γεννηθούμε;
Ταυτόχρονα η Ανοιχτή θάλασσα είναι ένα πυκνό κείμενο, με πολλές αναφορές από τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική της μαύρης κοινότητας, ένα πολύπλευρο γραπτό που ανασαίνει τον βαρύ, πνιγηρό αέρα της εποχής μας. Στις σελίδες του βρίσκουν αβίαστα τη θέση τους τραγούδια του Curtis Mayfield και του Kendrick Lamar, αλλά και έργα της Zadie Smith και του Teju Cole, υφαίνοντας μια κραυγή ενάντια στον ρατσισμό και την άρνηση της αποδοχής. Μια εξιστόρηση του πώς νιώθεις όταν μαθαίνεις να κολυμπάς στην αγκαλιά του άλλου, όταν ζητάς να γίνεις κατανοητός, αποδεκτός για το σώμα σου, τη γλώσσα σου, την αλήθεια σου. Όταν συγκρούεσαι με τη βία και δεν βγαίνεις νικητής. Ένα γλυκόπικρο μυθιστόρημα που δεν εκβιάζει αλλά ούτε εξωραΐζει, δεν προστατεύει τους ήρωές του, ούτε όμως αρνείται να τους φροντίσει τις στιγμές του πόνου τους.
Αλέξης Καλοφωλιάς
Ακούστε το σάουντρακ του βιβλίου στο Spotify.
Δύο νέοι –ένα αγόρι κι ένα κορίτσι– γνωρίζονται σε μια παμπ του νότιου Λονδίνου. Καλλιτέχνες και οι δύο –εκείνος φωτογράφος, εκείνη χορεύτρια–, αρχίζουν έναν διστακτικό χορό έρωτα και αυτογνωσίας. Σταδιακά η αγάπη τους γίνεται ένας αγώνας ενάντια σε έναν κόσμο που μειώνει, αγνοεί, τρομάζει. Θα καταφέρει να επιζήσει κάτω από το βάρος μιας κοινωνίας που υπάρχει μόνο μέσα από τα τραύματα που δέχεται και προκαλεί;
Γραμμένο με λεπτομέρεια και σιγουριά που αναδεικνύει αβίαστα τη δραματική του διάσταση, το εντυπωσιακό ντεμπούτο του Caleb Azumah Nelson ψηλαφίζει τις πληγές που εγγράφονται στην ψυχή όταν, πιο ευάλωτη από ποτέ, ανοίγεται στον έρωτα. Σε μια εποχή ανούσιου «περιεχομένου» και φευγαλέας προσοχής, ξεχειλίζει από λυρισμό του 21ου αιώνα και διαβάζεται σαν πεζό ποίημα που πατάει τόσο στην εμπειρία όσο και στο όνειρο. Αυτή ήταν και η αίσθηση που είχα όταν το μετέφραζα· οι εικόνες που γεννούσε ήταν φευγαλέες και συμπαγείς την ίδια στιγμή: «Για να δώσεις στην επιθυμία φωνή πρέπει να της δώσεις σώμα μέσα από το οποίο να ανασαίνει και να ζει».
Καθώς η σχέση των δύο νέων εξελίσσεται, γίνονται όλο και πιο αληθινοί ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά και απέναντι στις επιθυμίες τους. Οι πληγές μιας γενιάς έρχονται στο προσκήνιο και απαιτούν το σκοτεινό μερίδιο στην πραγματικότητα: η τρωτότητα και η κατανόηση που απαιτεί ο έρωτας ίσως δεν σημαίνουν και πολλά γι’ αυτό τον κόσμο, αλλά υπάρχει άλλος τρόπος να ανοίξουμε τα φτερά μας στους αβέβαιους ουρανούς του χρόνου, να καταδυθούμε στον σκοτεινό βυθό της ανοιχτής θάλασσας όπου υπήρξαμε πριν ακόμη γεννηθούμε;
Ταυτόχρονα η Ανοιχτή θάλασσα είναι ένα πυκνό κείμενο, με πολλές αναφορές από τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική της μαύρης κοινότητας, ένα πολύπλευρο γραπτό που ανασαίνει τον βαρύ, πνιγηρό αέρα της εποχής μας. Στις σελίδες του βρίσκουν αβίαστα τη θέση τους τραγούδια του Curtis Mayfield και του Kendrick Lamar, αλλά και έργα της Zadie Smith και του Teju Cole, υφαίνοντας μια κραυγή ενάντια στον ρατσισμό και την άρνηση της αποδοχής. Μια εξιστόρηση του πώς νιώθεις όταν μαθαίνεις να κολυμπάς στην αγκαλιά του άλλου, όταν ζητάς να γίνεις κατανοητός, αποδεκτός για το σώμα σου, τη γλώσσα σου, την αλήθεια σου. Όταν συγκρούεσαι με τη βία και δεν βγαίνεις νικητής. Ένα γλυκόπικρο μυθιστόρημα που δεν εκβιάζει αλλά ούτε εξωραΐζει, δεν προστατεύει τους ήρωές του, ούτε όμως αρνείται να τους φροντίσει τις στιγμές του πόνου τους.
Αλέξης Καλοφωλιάς
Ακούστε το σάουντρακ του βιβλίου στο Spotify.








