Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
«ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ»
«ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ»
«ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ»

«ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ»

Το μυθιστόρημα που ξεκίνησε να γράφει ο πατέρας του tartan noir William McIlvanney και μετά τον θάνατό του ανέλαβε να ολοκληρώσει ο σημαντικότερος εκπρόσωπός του Ian Rankin. Ρωτήσαμε τον Rankin για αυτή την πρόκληση και να τι μας απάντησε.

Προς το τέλος της εφηβείας μου, τότε που ονειρευόμουν να γίνω συγγραφέας, ο William McIlvanney ήταν θρύλος. Προερχόταν από την εργατική τάξη, όπως κι εγώ, και δεν είχε παρακολουθήσει ποτέ μαθήματα δημιουργικής γραφής –ωστόσο ήταν ήδη ένας αναγνωρισμένος μυθιστοριογράφος–, και φιλοδοξούσα να γίνω κι εγώ το ίδιο μια μέρα. Τότε όμως επινόησε τον επιθεωρητή Τζακ Λέιντλο κι έγραψε τρία αστυνομικά μυθιστορήματα προτού επιστρέψει στη λογοτεχνία, την ποίηση και τα δοκίμια.

Όταν διάβασα εκείνο το πρώτο μυθιστόρημα κόλλησα. Το βιβλίο είχε λογοτεχνικότητα και ωραίο λόγο, ταυτόχρονα όμως ήταν ωμό και αστικό. Αναρωτήθηκα εάν θα μπορούσα να κάνω με το Εδιμβούργο ό,τι είχε κάνει ο McIlvanney με τη Γλασκόβη. Μέσα από το είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας διερευνούσε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια σύγχρονη κοινωνία. Παράλληλα έγραφε με τρόπο που προκαλούσε στους αναγνώστες νοσταλγία για την εκλεκτή του πόλη. Και τον απασχολούσαν σύνθετα ηθικά ερωτήματα.

Ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στη δική μου εκδοχή, με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Ρέμπους. Ήμουν φοιτητής και δούλευα ακόμη εκείνο το βιβλίο, όταν το 1985 ο McIlvanney επισκέφτηκε το Φεστιβάλ Βιβλίου του Εδιμβούργου. Του εξήγησα τι σκόπευα να κάνω κι εκείνος μου έγραψε στο αντίτυπο του βιβλίου του την παρακάτω αφιέρωση: «Καλή τύχη με τον Λέιντλο του Εδιμβούργου». Μερικά χρόνια αργότερα ήρθε σε ένα βιβλιοπωλείο στη Γλασκόβη για να με δει και να μιλήσουμε για τα βιβλία μου με τον Ρέμπους. Γίναμε φίλοι και κάναμε κάποιες εκδηλώσεις από κοινού. Σταδιακά όμως ο κόσμος έπαψε να διαβάζει τα μυθιστορήματα με τον Λέιντλο και τα βιβλία του εξαντλήθηκαν. Ωστόσο ένας εκδοτικός οίκος από το Εδιμβούργο πήρε την απόφαση να τα επανεκδώσει. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν μεγάλη. Ο William συνειδητοποίησε πως υπήρχαν πολλοί φανατικοί αναγνώστες των αστυνομικών του κι επίσης ότι είχε επηρεάσει αρκετούς συγγραφείς του είδους.

Νομίζω ότι αυτό του έδωσε έμπνευση να γράψει περισσότερα βιβλία με τον Λέιντλο, όμως δυστυχώς πέθανε, αφήνοντας πίσω του άφθονες σημειώσεις. Η χήρα του μου ζήτησε να τους ρίξω μια ματιά. Της είπα ότι σκεφτόμουν ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να προκύψει από αυτές τις σημειώσεις. Εκείνη με ρώτησε αν θα αποδεχόμουν μια τέτοια πρόκληση. Και στ’ αλήθεια ήταν μια πρόκληση. Η υπόθεση του βιβλίου θα εκτυλισσόταν στη Γλασκόβη (που δεν είναι η πόλη μου) το 1972 (τότε ήμουν 12 ετών) και το μυθιστόρημα θα ήταν γραμμένο με το ύφος του McIlvanney, που είναι πολύ πιο ποιητικό από το δικό μου. Δούλεψα σκληρά για να αποδώσω σωστά τον ρυθμό και τη γλώσσα του βιβλίου. Ήταν χρέος μου προς τον άνθρωπο που υπήρξε μέντοράς μου. Αφού ολοκληρώθηκε το βιβλίο, η χήρα του μου έστειλε ένα υπέροχο γράμμα, όπου μου έλεγε ότι είχα φέρει πίσω τον McIlvanney. Δεν μπορούσε να διακρίνει πού τελείωνε το δικό του κομμάτι και πού άρχιζε το δικό μου. Αυτό με έκανε πολύ χαρούμενο. Και ελπίζω ότι και ο ίδιος ο McIlvanney θα έμενε ικανοποιημένος.

Ian Rankin

Προς το τέλος της εφηβείας μου, τότε που ονειρευόμουν να γίνω συγγραφέας, ο William McIlvanney ήταν θρύλος. Προερχόταν από την εργατική τάξη, όπως κι εγώ, και δεν είχε παρακολουθήσει ποτέ μαθήματα δημιουργικής γραφής –ωστόσο ήταν ήδη ένας αναγνωρισμένος μυθιστοριογράφος–, και φιλοδοξούσα να γίνω κι εγώ το ίδιο μια μέρα. Τότε όμως επινόησε τον επιθεωρητή Τζακ Λέιντλο κι έγραψε τρία αστυνομικά μυθιστορήματα προτού επιστρέψει στη λογοτεχνία, την ποίηση και τα δοκίμια.

Όταν διάβασα εκείνο το πρώτο μυθιστόρημα κόλλησα. Το βιβλίο είχε λογοτεχνικότητα και ωραίο λόγο, ταυτόχρονα όμως ήταν ωμό και αστικό. Αναρωτήθηκα εάν θα μπορούσα να κάνω με το Εδιμβούργο ό,τι είχε κάνει ο McIlvanney με τη Γλασκόβη. Μέσα από το είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας διερευνούσε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια σύγχρονη κοινωνία. Παράλληλα έγραφε με τρόπο που προκαλούσε στους αναγνώστες νοσταλγία για την εκλεκτή του πόλη. Και τον απασχολούσαν σύνθετα ηθικά ερωτήματα.

Ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στη δική μου εκδοχή, με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Ρέμπους. Ήμουν φοιτητής και δούλευα ακόμη εκείνο το βιβλίο, όταν το 1985 ο McIlvanney επισκέφτηκε το Φεστιβάλ Βιβλίου του Εδιμβούργου. Του εξήγησα τι σκόπευα να κάνω κι εκείνος μου έγραψε στο αντίτυπο του βιβλίου του την παρακάτω αφιέρωση: «Καλή τύχη με τον Λέιντλο του Εδιμβούργου». Μερικά χρόνια αργότερα ήρθε σε ένα βιβλιοπωλείο στη Γλασκόβη για να με δει και να μιλήσουμε για τα βιβλία μου με τον Ρέμπους. Γίναμε φίλοι και κάναμε κάποιες εκδηλώσεις από κοινού. Σταδιακά όμως ο κόσμος έπαψε να διαβάζει τα μυθιστορήματα με τον Λέιντλο και τα βιβλία του εξαντλήθηκαν. Ωστόσο ένας εκδοτικός οίκος από το Εδιμβούργο πήρε την απόφαση να τα επανεκδώσει. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν μεγάλη. Ο William συνειδητοποίησε πως υπήρχαν πολλοί φανατικοί αναγνώστες των αστυνομικών του κι επίσης ότι είχε επηρεάσει αρκετούς συγγραφείς του είδους.

Νομίζω ότι αυτό του έδωσε έμπνευση να γράψει περισσότερα βιβλία με τον Λέιντλο, όμως δυστυχώς πέθανε, αφήνοντας πίσω του άφθονες σημειώσεις. Η χήρα του μου ζήτησε να τους ρίξω μια ματιά. Της είπα ότι σκεφτόμουν ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να προκύψει από αυτές τις σημειώσεις. Εκείνη με ρώτησε αν θα αποδεχόμουν μια τέτοια πρόκληση. Και στ’ αλήθεια ήταν μια πρόκληση. Η υπόθεση του βιβλίου θα εκτυλισσόταν στη Γλασκόβη (που δεν είναι η πόλη μου) το 1972 (τότε ήμουν 12 ετών) και το μυθιστόρημα θα ήταν γραμμένο με το ύφος του McIlvanney, που είναι πολύ πιο ποιητικό από το δικό μου. Δούλεψα σκληρά για να αποδώσω σωστά τον ρυθμό και τη γλώσσα του βιβλίου. Ήταν χρέος μου προς τον άνθρωπο που υπήρξε μέντοράς μου. Αφού ολοκληρώθηκε το βιβλίο, η χήρα του μου έστειλε ένα υπέροχο γράμμα, όπου μου έλεγε ότι είχα φέρει πίσω τον McIlvanney. Δεν μπορούσε να διακρίνει πού τελείωνε το δικό του κομμάτι και πού άρχιζε το δικό μου. Αυτό με έκανε πολύ χαρούμενο. Και ελπίζω ότι και ο ίδιος ο McIlvanney θα έμενε ικανοποιημένος.

Ian Rankin