Ένα απίθανο κουβάρι από λέξεις ξεπηδά από το παλιό σεντούκι, το οποίο ανοίγει ο Όσκαρ. Οι λέξεις μοιάζουν με ελατήρια, είναι κυρτές ή κοίλες, τεντωμένες αλλά και πατικωμένες. Οι λέξεις του σεντουκιού είναι ατελείωτες, άναρχες. Στην αρχή ο Όσκαρ προσπαθεί να τις βάλει στα δικά του καλούπια. Οι λέξεις, όμως, απειθαρχούν και όταν ο μικρός τις κουβαριάζει έτοιμος να τις απορρίψει, εκείνες αντιπροτείνουν νέες εικόνες, παράδοξες και εντυπωσιακές περιπέτειες, άπειρες και γοητευτικές συνδυαστικές, φτιάχνουν νέο κόσμο για να κατοικήσει ο Όσκαρ μέσα του.
Όταν ο Όσκαρ αποφασίζει να καταπιαστεί εκ νέου με τις λέξεις του σεντουκιού, αυτές δίνουν καινούργια δυναμική στα πράγματα που περιτριγυρίζουν το αγόρι, σαν να αλλάζει ο τρόπος που βλέπει και αισθάνεται καθώς προσπαθεί να τις χρησιμοποιήσει. Και όσο ο Όσκαρ χρησιμοποιεί τις λέξεις, τόσο νέες προστίθενται, γιατί όπως λέει και η έμπειρη φίλη του Λουίζ «η λεξιπλασία είναι θαυμάσιο πράγμα... μόλις οι λέξεις βγουν από το στόμα σου, αποκτούν μια δύναμη μαγική. Να τις χρησιμοποιείς με σύνεση. Με τη βοήθειά τους κάνε τον κόσμο να ανθίσει...».
Η Ρεμπέκα Γκούγκερ μάς ταξιδεύει στον κόσμο των λέξεων, δίνοντας την ευκαιρία να δούμε με άλλη οπτική ειδικά τον θησαυρό των επιθέτων. Τα επίθετα ξεπηδούν και γεμίζουν τις σελίδες του βιβλίου της για παιδιά Το σεντούκι με τις λέξεις, το οποίο κυκλοφορεί σε σκληρόδετη, προσεγμένη έκδοση. Τα επίθετα ειδικά και οι λέξεις γενικά αποτελούν το έναυσμα και για τον εικονογράφο Σίμον Ρετλισμπέργκερ να οργανώσει εικαστικά τις σελίδες του βιβλίου. Οι λέξεις φτιάχνουν εικόνες και με τη σειρά τους οι εικόνες αναπαριστούν και νοηματοδοτούν εκ νέου και πολλαπλώς το κείμενο. Λέξεις και πράγματα περιδινίζονται ζωγραφικά. Το αποτέλεσμα είναι η γοητευτική και δημιουργική σύνθεση νοούμενων και φαινομένων, μια λεξιπλασία και εικονοπλασία στον ίδιο χρόνο.
Σελίδα τη σελίδα, ο κόσμος του Όσκαρ διαστέλλεται. Οι αναγνώστες μικροί και μεγάλοι, δεν μπορούν παρά να μπουν στο παιχνίδι των λέξεων και των εικόνων, με τη ζωγραφική του Ρετλισμπέργκερ να εμπλουτίζει τις σημασίες παράγοντας παραστάσεις σουρεαλιστικές, χρωματολογικά πλούσιες και προσεγμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Η Μαρία Μαντή μεταφράζει με προσοχή και λεξιλογική φαντασία το κείμενο, αναδεικνύοντας το πνεύμα της ιστορίας. Η παρέλαση των επιθέτων στην ελληνική είναι πραγματικά ευρηματική. Από τα πιο «βατά» επίθετα (π.χ. χτυπημένος, κρυστάλλινος, ουράνια, βρόχινο, ομιλητικός κ.ά.) στα λόγια (π.χ. μεταιχμιακός, εξημερωμένος, παχύρρευστος, αυτόνομο, πομπώδης, κατακερματισμένος και πολλά, πολλά ακόμα) και από εκεί στις πιο φανταστικές συνθέσεις (π.χ. μπουρμπουληθρωτό, σβελτευλύγιστο, κερασόξινη κ.λπ.), ο αναγνώστης αποκτά την εμπειρία ενός θησαυρού που περιμένει να αποκτήσει υπόσταση και λειτουργικότητα -και μέσα στις σχολικές τάξεις- από τη στιγμή που θα «ανοίξει» το θαυματουργό σεντούκι.
Σχόλια(0)