Περπατώντας στο δάσος

Μια λιακάδα μέσα στο καταχείμωνο γεννάει τη λαχτάρα στο σκιουράκι να παίξει όλη μέρα, μόνο που η μητέρα του το αναγκάζει να πάει ξύλα στον γερο-λαγό στην άλλη άκρη του δάσους. Το σκιουράκι ξεκινάει γκρινιάζοντας και βλέπει όλα τα ζώα να έχουν ξεχυθεί για να απολαύσουν τον ήλιο. Μια σειρά από γεγονότα θα του αλλάξουν τη διάθεση όμως και θα του δείξουν πόσο σημαντική είναι η προσφορά. Το παραμύθι της Κατερίνας Ζωντανού περιγράφει μια μέρα από τη ζωή ενός μικρού σκίουρου που, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, θα γκρινιάξει για το θέλημα της μαμάς. Το ελάφι, ο ασβός και ο κάστορας όμως θα βοηθήσουν το σκιουράκι σε δύσκολες στιγμές της πορείας του μέσα στο δάσος και τελικά θα του δείξουν με τον τρόπο τους πόσο όμορφο είναι να βοηθάς όποιον έχει ανάγκη. Φυσικά, αυτό πρέπει να γίνεται αφιλοκερδώς για να έχει μεγαλύτερη αξία, αν όμως ο άλλος σου προσφέρει από μόνος του κάτι με όλη του την αγάπη, τότε το δέχεσαι με χαρά. Κι αν δεν το θες, δεν πειράζει: «όλο και κάποιος θα βρισκόταν που να το λαχταρά»!

Η εικονογράφηση της Μαίρης Καλαμπαλίκα είναι υπέροχη και καλοδουλεμένη. Οι γραμμές της θυμίζουν bandes dessinées και εκτός από ολοσέλιδες εικόνες έχουμε και διαδοχικά καρέ που θυμίζουν κόμικ. Φως, χρώματα, σκιές, ρεαλισμός, εκφραστικότητα ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία. Προσέξτε τη μικρή ακαταστασία με τους πεταμένους βόλους κάτω από το κρεβάτι του σκίουρου στην αρχή του βιβλίου, τη σκηνή της γκρίνιας και του μητρικού φιλιού, τα κρυμμένα ζώα στο δάσος, τις χιλιάδες λεπτομέρειες στο τραπέζι του κάστορα και πώς σκάει από το φαΐ ο μικρός μας ήρωας, τις γαλότσες που φοράνε όλοι (ή τις αφήνουν λερωμένες δίπλα στην πόρτα τους) ένεκα του λασπωμένου δάσους κ.λπ. Επίσης, δεν γίνεται να μη γελάσεις με τη σοβαρότητα και την «παππουδίστικη» απεικόνιση του ανέκφραστου γερο-λαγού!

«Περπατώντας στο δάσος» μπορεί να βρεις λοιπόν ανέλπιστους φίλους και να μάθεις με τον καλύτερο τρόπο για την προσφορά και την ανιδιοτέλεια.

Ωδή στη δοτικότητα, στην προσφορά, στην καλοσύνη, στη φιλοξενία. Η Κατερίνα Ζωντανού μετατρέπει μια «περπατώ περπατώ εις το δάσος…» βόλτα, σε ένα ταξίδι αλλαγής του εαυτού στην αξία της προσφοράς, η οποία ευχαριστεί πάνω και πρώτα απ’ όλα τον δότη και όχι τον λήπτη. Αυτή η κουλτούρα που προωθεί η ιστορία μοιάζει υπέρ το δέον πολύτιμη σήμερα, όπου η αγένεια διαχέεται με ταχύτητα σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής.
elniplex.com

Αγαπώ πολύ τη γραφή της Κατερίνας Ζωντανού. Αγάπησα και αυτή την ιστορία της. Μια ιστορία για τη χαρά της προσφοράς, αλλά και της αποδοχής της. 
paidikavivlia.blogspot.com

Η Κατερίνα Ζωντανού γράφει βιβλία για παιδιά με τρυφερότητα και ρεαλισμό, χωρίς να τους χαρίζεται κι ας δανείζεται την παιχνιδιάρικη διάθεσή τους. Μοιάζει να την ενδιαφέρει η λεπτομέρεια της καθημερινότητας, όσο και ο σκοτεινός πυρήνας των πραγμάτων, η βία, ο πόλεμος, όλα όσα πληγώνουν τα παιδιά, αλλά και η ανάγκη να πιστέψουν σε μια ενηλικίωση που οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο.
Συνέντευξη

Η παραμυθένια εικονογράφηση σε απαλούς, γήινους τόνους, αφήνει σίγουρα τη γεύση της ομορφιάς στον μικρό αναγνώστη. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, ένιωσα αφενός οικειότητα, μιας και η εικονογράφησή του έχει πολλά στοιχεία των κλασικών παραμυθιών, αφετέρου ασφάλεια, μιας και το δάσος αυτό είναι απλώς όμορφο, χωρίς δυσάρεστα απρόοπτα. Αυτή η ανατροπή είναι σημαντική και για τα παιδιά, ώστε να απολαύσουν επιτέλους την παραμυθένια ομορφιά της φύσης, χωρίς τον κακό λύκο ή κάποια μάγισσα.
kokkinialepou.gr/perpatontas-sto-dasos/