Ποιος είναι ο κύριος Πάνου με τα πορτοκαλιά μαλλιά και τα πράσινα ρούχα, που τον κάνουν να μοιάζει σαν κάμπια ή και σαν ήρωα παιδικού παραμυθιού; Τι σημαίνει Σύμβουλος Χ.Α.; Μήπως είναι ο Πίτερ Παν μεταμφιεσμένος και το Χ.Α. σημαίνει Χαμένα Αγόρια; Ή μήπως είναι Σύμβουλος Χρόνια Ανέργων, ο οποίος προσπαθεί να βοηθήσει τον άνεργο πατέρα του Ξενοφώντα, τον κύριο Ζαχαρία; Και η διαχειρίστρια στην πολυκατοικία στον Νέο Κόσμο, η κυρία Τίνα με το ατελιέ της, εκεί που μετακομίζει η οικογένεια του μαθητή της τετάρτης τάξης, του Ξενοφώντα δηλαδή, μήπως είναι και αυτή πραγματικά η Τίνκερ Μπελ, η αιώνια φίλη του Πίτερ Παν;
Στο νέο διήγημα για παιδιά (από 9 έως 12 ετών) που γράφει η Κατερίνα Δημόκα, με τον τίτλο «Ποιος ήταν τελικά ο κύριος Πάνου;», το αγόρι ο Ξενοφώντας ή Φώντας διηγείται την ιστορία της οικογένειάς του, έτσι όπως διαμορφώνεται από τη στιγμή που ο πατέρας τους μένει άνεργος και παρά τις επίμονες προσπάθειές του δεν καταφέρνει να βρει δουλειά ή όσες βρίσκει είναι παροδικές και χαμηλών προδιαγραφών. Η μαμά του, η Μαρίνα ή αλλιώς Ωραία Κοιμωμένη, δουλεύει διπλοβάρδιες ως αποκλειστική νοσοκόμα για να βοηθήσει την οικογένεια, ενώ η μικρή αδερφή, η ζωηρή τρίχρονη Λίνα ή Μπουμπουλίνα κατά τον Φώντα, είναι ακόμη αβάφτιστη λόγω των οικονομικών αντιξοοτήτων. Στη ζωή του Φώντα όλα αλλάζουν, όμως ο ίδιος με το βλέμμα διττό, αφενός προσανατολισμένο στον ρεαλισμό, αφετέρου στη φαντασία και τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή, περνάει τις μέρες του παρακολουθώντας με προσοχή τους άλλους, έχοντας ως αγαπημένη ασχολία το skate boarding και γράφοντας υπέροχες εκθέσεις στο μάθημα της Γλώσσας, μια και η δασκάλα του η κυρία Στέλλα πιστεύει στο ταλέντο του να αφηγείται ιστορίες.
Η Δημόκα στήνει μια ιστορία η οποία είναι βγαλμένη από τη σύγχρονη πραγματικότητα, μια κατάσταση την οποία αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες στην Αθήνα όπως και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, εκεί όπου η αστική ανεργία δοκιμάζει σχέσεις και αντοχές. Η Δημόκα καταπιάνεται με την οικογενειακή κατάσταση του μικρού Φώντα βάζοντας στο κέντρο του συγγραφικού της φακού το έξυπνο και ευφάνταστο αγόρι, το οποίο αντιμετωπίζει την καθημερινότητα μέσα από την αισιοδοξία της ηλικίας του αλλά επίσης και μέσα από το καθαρό βλέμμα των παιδιών, τα οποία αντιλαμβάνονται τα πάντα γύρω τους, ασχέτως αν επιλέγουν να μην το δείχνουν ή αν η παιδικότητα αυτή καθαυτή τους προσφέρει τη διαφυγή μέσα από το όνειρο. Έξυπνη εισαγωγή, που «αγκιστρώνει» τον αναγνώστη, ευθύβολη περιγραφή χαρακτήρων, ευρηματική σύνθεση καταστάσεων, αλλά και ζυγισμένη δόση από παραμύθια και φαντασία, οργανώνουν ένα αφήγημα ζωντανό, με ρυθμό.
Η εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου σχολιάζει σε ασπρόμαυρους τόνους σημεία της ιστορίας, ενώ η τεχνική του κόμικς μπολιάζει το εικαστικό ύφος. Ρεαλισμός, που όμως δεν «πνίγει» την ελπίδα και το όνειρο, αντιθέτως προσφέρει ισχυρές δόσεις γήινης αισιοδοξίας, χιουμοριστικές νότες, κεφάλαια που δεν κουράζουν και έχουν αλληλουχία νοήματος, παιχνίδια με τις λέξεις και τις φράσεις (όπως για παράδειγμα η σημασία του ονόματος Νέος Κόσμος, που αφορά τη συνοικία αλλά και τη νέα πραγματικότητα του Φώντα) αποτελούν μερικά από τα θετικά στοιχεία του διηγήματος της Δημόκα, το οποίο διαβάζεται απνευστί (κοινώς δεν το αφήνεις από τα χέρια σου μέχρι να το τελειώσεις) και αποτελεί σίγουρα μια από τις πολύ ευχάριστες αναγνωστικές εκπλήξεις της χρονιάς. Μέσα σε όλα το καλοκαιρινό ταξίδι της οικογένειας στον τόπο καταγωγής, στην Ύδρα, φωτίζει με χαρά και αισιοδοξία τα τελικά πλάνα της ιστορίας, καθώς το νησί και τα παιδικά όνειρα αναβιώνουν και υπόσχονται μια νέα αρχή για όλους.
Σχόλια(0)