Όπως και στα δύο προηγούμενα βιβλία, η Κέιτ ΝτιΚαμίλο ξεκινάει να πει μια ιστορία και δεν είναι αυτά που λέει, αλλά ο τρόπος που τα αφηγείται. Τα παιδιά δεν διαβάζουν τον Τίμο και τον Οράτιο για να εκπλαγούν, αλλά γιατί οι περιπέτειές τους είναι γλυκές, αυθόρμητες, αληθινές. Τα συναισθήματα και οι αξίες που περιγράφονται ήσυχα κι αριστοτεχνικά ακόμα μια φορά από τη συγγραφέα εστιάζουν στη φιλία, την εμπιστοσύνη, τον φόβο, τη χαρά της ανακάλυψης, το μοίρασμα, τη διεύρυνση των οριζόντων. Η ΝτιΚαμίλο δείχνει να έχει πράγματι τη συνταγή μιας βαθιάς φιλίας και τη σερβίρει με μαεστρία. Λίγη σημασία έχει αν οι ήρωες ανήκουν στο ζωικό βασίλειο, αφού αυτά που νιώθουν είναι πέρα για πέρα ανθρώπινα κι αληθινά.
kokkinialepou.gr
Σχόλια(0)