Από τους Ιλουμινάτι μέχρι το σκοτεινό κράτος, από τη δολοφονία του Κένεντι μέχρι το θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνα, πάντοτε υπήρχαν και αυτοί που πίστευαν ότι οι εξελίξεις καθοδηγούνταν από κάποιο αόρατο -και προφανώς ύπουλο- χέρι. Στην Ελλάδα οι δυσκολίες της περιόδου της χρεοκοπίας και των τριών Μνημονίων της δεκαετίας του 2010, αλλά και η πανδημία του Covid-19, ώθησαν σημαντικό τμήμα της κοινωνίας να… δραπετεύσει από τον εξορθολογισμό και να ασπαστεί θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες, πλέον, εκφράζονται και στην επίσημη πολιτική σκηνή.
Φυσικά πρόκειται για βολικούς παραλογισμούς, που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και για να απαντήσουν με εύκολο τρόπο στα δύσκολα και στα πολύπλοκα προβλήματα. Όπως σημειώνουν ο Ίαν Νταντ και Ντόριαν Λίνσκι στο βιβλίο τους «Θεωρίες συνωμοσίας» τα τελευταία χρόνια η συνωμοσιολογία έχει γίνει το κυρίαρχο ρεύμα: μια ακμάζουσα βιομηχανία, από την οποία προφανώς κάποιοι κερδίζουν πολλά, αλλά και μια στρατηγική που υπονομεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες. Όπως σημειώνουν «όλες οι θεωρίες συνωμοσίας στηρίζονται σε τρία κύρια αξιώματα: τίποτε δεν συμβαίνει κατά λάθος, τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται και τα πάντα συνδέονται». Οι δύο συγγραφείς αναλύουν την προέλευση των θεωριών συνομωσίας, ποιος τις προωθεί, πώς μας επηρεάζουν, αλλά και πώς μπορούμε να αντιδράσουμε για να εμποδίσουμε τη διάδοση της καχυποψίας και της παραπληροφόρησης. Πρόκειται για ένα βιβλίο που ενδεχομένως να μην πείσει όσους είναι βαθιά χωμένοι στο… τρυπάκι των θεωριών συνομωσίας, οι οποίοι άλλωστε συνήθως δεν χρειάζονται αποδείξεις για τις απόψεις τους, αλλά σίγουρα θα βοηθήσει όλους τους υπόλοιπους, οι οποίοι λειτουργούν με γνώμονα τη γνώση και την απλή λογική να οργανώσουν καλύτερα τη σκέψη και την άμυνά τους έναντι του κάθε… νεφελίμ, του κάθε… ψεκ, ακόμα και της κάθε… Λέσχης Μπίλντερμπεργκ!
Σχόλια(0)