Ανοιχτή θάλασσα

Ο Caleb Azumah Nelson γράφει απλά και αγαπησιάρικα. Γράφει με συναίσθημα. Μέσα από τις λέξεις και τις προτάσεις του νοιώθεις μια ανθρώπινη ζεστασιά. 
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Ο αφηγητής άλλοτε φωτίζει την ιστορία και άλλοτε φωτίζεται και ο ίδιος μέσα από τον διεισδυτικό φακό ενός επίμονου φωτογράφου. Άλλωστε το άλλο επάγγελμα του συγγραφέα είναι φωτογράφος, η λογοτεχνική καταγραφή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φωτογραφική τέχνη. Η ιστορία εξελίσσεται με πολλή μουσική που διασχίζει το μυθιστόρημα από την πρώτη σελίδα. Ο Κάλεμπ Νέλσον το κάνει αυτό όχι μόνο συμπεριλαμβάνοντας στίχους τραγουδιών που συνδέονται με την ομορφιά της αγάπης, αλλά και χρησιμοποιώντας τις μελωδίες σαν καύσιμο για την αφήγηση. Ένα «soundtrack» που παίζει συνεχώς από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Συνέντευξη

Το διαρκές εσύ στην απεύθυνση διατηρεί τον αναγνώστη σε συναισθηματική εγρήγορση, τουλάχιστον τον αναγνώστη που θέλησε να διαβάσει ακόμα μία ιστορία αγάπης, τον αναγνώστη που δεν θα πει: και τι με νοιάζει εμένα. Ο συγγραφέας, αφού βρήκε το κατάλληλο αφηγηματικό όχημα, πρόσθεσε τις λεπτομέρειες με λελογισμένη χρήση ποιητικότητας και λυρικότητας, διατηρώντας το βλέμμα στον σκληρό και επώδυνο ρεαλισμό μιας κατάστασης μεταφυσικής όπως αυτή μιας ερωτικής ιστορίας που έληξε.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Η υπομονή στην παρατήρηση, η ακρίβεια στο συναίσθημα, η επίμονη διατριβή πάνω στη δύναμη του έρωτα που παραμορφώνει τα πάντα προσδίδουν μια ιδιαίτερη αξία σε αυτήν την ξεχωριστή έκδοση από το Μεταίχμιο που επιβεβαιώνει τη διάθεση επιλογής νέων και αδοκίμαστων φωνών για τη σύγχρονη, μεταφρασμένη λογοτεχνία. Κόντρα στις μεγάλες αλήθειες που παστεριώνονται και ανακυκλώνονται διαρκώς στην επίκαιρη βιβλιογραφία ο Nelson καταγράφει τον ήχο της ζωής και αγαπά με έναν τρόπο κινηματογραφικό, φτιάχνοντας ένα σπουδαίο και τρυφερό χρονικό γεμάτο έξαρση και κατάπτωση.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας αποφασίζει να αφηγηθεί την ιστορία με έναν ιδιαίτερα καινοτόμο τρόπο, καθώς καταθέτει τα γεγονότα ο ίδιος ως ο απόλυτος αφηγητής μιλώντας μία για τον έναν και μία για τον άλλον σε δεύτερο πρόσωπο όταν αναφέρεται στο αγόρι ή την κοπέλα. Είναι μια πιο έμμεση μεταφορά των ιδεών των πρωταγωνιστών, είναι ένας τρόπος να συμμετάσχει και ο ίδιος ο γράφων ενεργά σε αυτό το παιχνίδι μεταξύ των δύο ερωτευμένων. Ξετυλίγει όλο το φάσμα των φόβων, του πάθους, των αμφιβολιών, της ανάγκης που έχουν και οι δύο να βρίσκονται όσο πιο πολύ γίνεται σαν να βρίσκονται επί γης για τελευταία φορά πριν απολαύσουν δίχως όρια έναν επουράνιο έρωτα μακριά από πίκρες και λύπες. Ο Νέλσον ξεχύνεται στον αφηγηματικό στίβο και δεν σταματά να διοχετεύει αυτή την ερωτική αύρα και στον αναγνώστη που απολαμβάνει την ανάγνωση.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Η «Ανοιχτή θάλασσα» είναι μέσα στην αξιοθαύμαστη απλότητά της ένα υψηλής αισθητικής και τεχνικής αξίας love story, τοποθετημένο στο σύγχρονο, post-Brexit Λονδίνο, από μια νέα λογοτεχνική φωνή που μας εισαγάγει στη μαύρη βρετανική εμπειρία που δεν είναι ευρέως γνωστή σε σχέση με την αφρο-αμερικανική.
Συνέντευξη

Το πρώτο μυθιστόρημα του Βρετανο-γκανέζου συγγραφέα δεν είναι απλώς μια ιστορία αγάπης. Η εμπειρία της ανάγνωσής του είναι μια ολιστική καταβύθιση στο συναισθηματικό βούρκο του νεαρού αφηγητή. Είναι ένα βιβλίο για την μαύρη βρετανική ταυτότητα, το τραύμα, το πένθος, τη δύναμη της τέχνης ως αντίστασης και μέσου διαφυγής, την ευθραυστότητα, και στον πυρήνα του, την επισφάλεια του μαύρου ανδρικού σώματος στο σύγχρονο Λονδίνο. 
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Με αδρές περιγραφές, πολλές παρομοιώσεις και έναν πρωτότυπο τρόπο γραφής, που διαφοροποιείται από τον συνηθισμένο μυθιστορηματικό λόγο, ο Caleb Azumah Nelson επισημαίνει λοιπόν τις έννοιες της αγάπης, της ελπίδας και του όρου της ενσυναίσθησης.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Απλά συγκλονιστικό! Με απίστευτη ποιητικότητα, χωρίς υπερβολές, τρυφερό. Ο Κάλεμπ Αζούμα Νέλσον, σε μια αφήγηση με σκοπό την προσωπική λύτρωση, περιγράφει πόσο εύθραυστο νιώθει ένα Μαύρο σώμα.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

«Σαν να κουνιέσαι πάνω κάτω και να περιπλανιέσαι στον ωκεανό, και αυτή είναι μια μάχη που δεν διάλεξες εσύ. (…) Κρύβεσαι ολόκληρος επειδή μερικές φορές ξεχνάς ότι δεν έχεις κάνει τίποτα κακό. Μερικές φορές ξεχνάς ότι δεν υπάρχει τίποτα στις τσέπες σου. Μερικές φορές ξεχνάς ότι το να είσαι εσύ σημαίνει να μη σε βλέπουν και να μη σε ακούνε ή να σε βλέπουν και να σε ακούνε με τρόπους που δεν ζήτησες. Μερικές φορές ξεχνάς ότι το να είσαι ο εαυτός σου σημαίνει να είσαι ένα Μαύρο σώμα και τίποτα παραπάνω». Τα εμπόδια είναι πολύ διαφορετικά, από τις εσωτερικευμένες αδυναμίες μέχρι την αδικαιολόγητη αστυνομική βία που έχει να υποστεί απλά και μόνο επειδή γεννήθηκε μαύρος στη συγκεκριμένη γειτονιά. Οι στιγμές της ελευθερίας και της χαράς μετριούνται σε μικρές συνευρέσεις, σε εκείνο το παρόν που μοιράζεται με άλλα μαύρα σώματα στο μετρό ή στον δρόμο, εκείνο το παρόν «που ήταν γεμάτο με την πληρότητα του χρόνου, αγάπησες αυτόν τον άντρα. Τον αγάπησες όπως έναν συγγενή. Δεν είχες καμία πρόθεση να φτιάξετε σπίτι ο ένας μέσα στον άλλον, μόνο να μείνετε εκεί για μια στιγμή, μόνο να νιώσετε ασφαλείς για μια στιγμή».

Ας ευχηθούμε, μέρες που είναι, περισσότερες τέτοιες στιγμές αγάπης και ασφάλειας για όσα τις έχουν ανάγκη. Βήματα προς μια λιγότερο φοβική πραγματικότητα έχουν γίνει, όπως επεσήμανε και ο Βηλαράς κλείνοντας και ξαναθυμούμενος τον έφηβο εαυτό του να βλέπει την Χίλαρι Σουάνκ να παραλαμβάνει το Όσκαρ για το «Boys don’t cry» και να εύχεται μια πιο συμπεριληπτική κοινωνία. Ελπίζουμε όλα τα άδικα καταπιεσμένα σώματα που δεν γιορτάζουν συχνά παρά στιγμιαία να βρουν κάποια στιγμή τον δικό τους ελεύθερο ενεστώτα διαρκείας.