Οκτώβριος 2025: Το βιβλίο του μήνα
Το βιβλίο του μήνα
Κρυφά διαμάντια
Παρασκευή βράδυ, φθινόπωρο του 2000. Σε ένα μπαρ λίγα τετράγωνα μακριά από το πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ η Πέρσι Μαρκς μιλάει πάλι για μουσική. Στο τζουκμπόξ παίζει Hall and Oates κι εκείνη, που δεν έχει κανένα ταλέντο στη μουσική, αλλά έχει άποψη για οτιδήποτε σχετίζεται με αυτήν, επιδίδεται σε αυτό που ξέρει ότι είναι η πιο ενοχλητική της συνήθεια: δεν μπορεί να σταματήσει να αναλύει υπερβολικά το τραγούδι. Απόψε όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δίπλα της στο μπαρ βρίσκεται ο συμφοιτητής της Τζο Μόροου, ταλαντούχος μουσικός με στόφα σταρ, ο οποίος θα μπορούσε να την ακούει να μιλάει όλη νύχτα.
Ο Τζο καταλήγει να ζητά τη γνώμη της για τα τραγούδια του, κάτι που θα οδηγήσει μοιραία στην έναρξη μιας συνεργασίας που θα διαρκέσει χρόνια, θα πυροδοτήσει νέες, παθιασμένες επιθυμίες και θα οδηγήσει τον Τζο στον δρόμο προς τη φήμη. Όμως όλο αυτό θα πληγώσει και τους δύο και θα τους εγκλωβίσει σε ρόλους που κανείς τους δεν ήθελε…
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
Ο Τζο ανακοίνωσε το τραγούδι του πριν το βάλει να παίξει: «Everyday» του Μπάντι Χόλι. Αναρωτήθηκα μεγαλόφωνα αν είχε κάποια σημασία το ότι και οι τρεις μας είχαμε επιλέξει τραγούδια από πριν γεννηθούμε και η Ζόι είπε πως η ευτυχία ήταν καλύτερη πριν από τον Ρίγκαν και τη Θάτσερ.
Είχα να ακούσω το «Everyday» από τότε που οι γονείς μου άκουγαν έναν ραδιοφωνικό σταθμό με παλιά τραγούδια και δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο υπέροχο ήταν. Η παραγωγή ήταν τόσο αναπάντεχα λιτή, τόσο φρέσκια· κάποιο μεταλλόφωνο ακουγόταν από τα ηχεία του κασετόφωνου σαν να ήταν εκεί, στην αυλή, μαζί μας.
«Αυτό εδώ είναι αισιοδοξία» είπα.
«Σωστά» είπε ο Τζο. «Η ευτυχία του να ξέρεις ότι η ευτυχία έρχεται».
Απόσπασμα από το βιβλίο
Ακούστε την playlist με τα τραγούδια του βιβλίου στο Spotify!
Σε συνέντευξή της στη Lauren Brown και το thebookseller.com η Holly Brickley επισημαίνει:
«Ένιωθα ότι δεν είχα μουσικό ταλέντο και πως εξαιτίας αυτού ήμουν αποκλεισμένη από εκείνο τον κόσμο. Και είναι τόσο απογοητευτικό, γιατί το ταλέντο είναι υποκειμενικό – είναι αυτό το κάτι που είτε το έχεις είτε όχι. Ο πήχης ήταν πάντα πιο ψηλά για τα κορίτσια απ’ ό,τι για τα αγόρια, ειδικά στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Βάζαμε τον πήχη ψηλά για τον εαυτό μας όταν ήμασταν μικρές και, όταν βγαίναμε πια έξω στον κόσμο, ανακαλύπταμε ότι ο κόσμος τον είχε ανεβάσει ακόμα πιο ψηλά για εμάς. Αυτός ήταν ο λόγος που ήθελα να το εξετάσω όλο αυτό μέσα από ένα φεμινιστικό πρίσμα, και μάλιστα μέσα από την κάπως ακραία οπτική της Πέρσι, που θέτει τα υψηλότερα δυνατά στάνταρ για όλους και για όλα – συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη.
Η μεταφράστρια του βιβλίου Μυρσίνη Γκανά γράφει:
«Αν ήταν τραγούδι, το μυθιστόρημα Κρυφά διαμάντια της Holly Brickley θα ήταν αυτό το κομμάτι που ακούς ξανά και ξανά μόνος, δυνατά, τραγουδώντας μαζί του, κλαίγοντας και γελώντας, γιατί μιλάει για σένα, για την αγωνία και τη βαθιά ανάγκη κάποιος να σε ακούσει, σαν τραγούδι, και να σε καταλάβει, και για το πόσο δύσκολη, επώδυνη, πολύπλοκη αλλά και αστεία, απλή και απέραντη είναι η ζωή μας».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενό της.
ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
- Από πού πηγάζει η αγάπη της Πέρσι για τη μουσική; Τι της προσφέρει; Τι σημαίνει για εσάς η μουσική;
- Σχολιάστε τις φιλικές σχέσεις που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους η Πέρσι, ο Τζο και η Ζόι. Τι κερδίζει κάθε χαρακτήρας μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση;
- Η Πέρσι έχει τα δικά της κριτήρια με βάση τα οποία αξιολογεί ένα τραγούδι ως καλό: «Πόσο κρυφό είναι; Πόσο βαθιά σε χαράζει; Για πόσο καιρό το νιώθεις;». Πώς σας φαίνονται αυτά τα κριτήρια σε σύγκριση με εκείνα των συμφοιτητών της; Εσείς έχετε «κρυφά διαμάντια»;
Δείτε ΕΔΩ περισσότερα θέματα για συζήτηση.
Το βιβλίο του μήνα
Κρυφά διαμάντια
Παρασκευή βράδυ, φθινόπωρο του 2000. Σε ένα μπαρ λίγα τετράγωνα μακριά από το πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ η Πέρσι Μαρκς μιλάει πάλι για μουσική. Στο τζουκμπόξ παίζει Hall and Oates κι εκείνη, που δεν έχει κανένα ταλέντο στη μουσική, αλλά έχει άποψη για οτιδήποτε σχετίζεται με αυτήν, επιδίδεται σε αυτό που ξέρει ότι είναι η πιο ενοχλητική της συνήθεια: δεν μπορεί να σταματήσει να αναλύει υπερβολικά το τραγούδι. Απόψε όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δίπλα της στο μπαρ βρίσκεται ο συμφοιτητής της Τζο Μόροου, ταλαντούχος μουσικός με στόφα σταρ, ο οποίος θα μπορούσε να την ακούει να μιλάει όλη νύχτα.
Ο Τζο καταλήγει να ζητά τη γνώμη της για τα τραγούδια του, κάτι που θα οδηγήσει μοιραία στην έναρξη μιας συνεργασίας που θα διαρκέσει χρόνια, θα πυροδοτήσει νέες, παθιασμένες επιθυμίες και θα οδηγήσει τον Τζο στον δρόμο προς τη φήμη. Όμως όλο αυτό θα πληγώσει και τους δύο και θα τους εγκλωβίσει σε ρόλους που κανείς τους δεν ήθελε…
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
Ο Τζο ανακοίνωσε το τραγούδι του πριν το βάλει να παίξει: «Everyday» του Μπάντι Χόλι. Αναρωτήθηκα μεγαλόφωνα αν είχε κάποια σημασία το ότι και οι τρεις μας είχαμε επιλέξει τραγούδια από πριν γεννηθούμε και η Ζόι είπε πως η ευτυχία ήταν καλύτερη πριν από τον Ρίγκαν και τη Θάτσερ.
Είχα να ακούσω το «Everyday» από τότε που οι γονείς μου άκουγαν έναν ραδιοφωνικό σταθμό με παλιά τραγούδια και δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο υπέροχο ήταν. Η παραγωγή ήταν τόσο αναπάντεχα λιτή, τόσο φρέσκια· κάποιο μεταλλόφωνο ακουγόταν από τα ηχεία του κασετόφωνου σαν να ήταν εκεί, στην αυλή, μαζί μας.
«Αυτό εδώ είναι αισιοδοξία» είπα.
«Σωστά» είπε ο Τζο. «Η ευτυχία του να ξέρεις ότι η ευτυχία έρχεται».
Απόσπασμα από το βιβλίο
Ακούστε την playlist με τα τραγούδια του βιβλίου στο Spotify!
Σε συνέντευξή της στη Lauren Brown και το thebookseller.com η Holly Brickley επισημαίνει:
«Ένιωθα ότι δεν είχα μουσικό ταλέντο και πως εξαιτίας αυτού ήμουν αποκλεισμένη από εκείνο τον κόσμο. Και είναι τόσο απογοητευτικό, γιατί το ταλέντο είναι υποκειμενικό – είναι αυτό το κάτι που είτε το έχεις είτε όχι. Ο πήχης ήταν πάντα πιο ψηλά για τα κορίτσια απ’ ό,τι για τα αγόρια, ειδικά στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Βάζαμε τον πήχη ψηλά για τον εαυτό μας όταν ήμασταν μικρές και, όταν βγαίναμε πια έξω στον κόσμο, ανακαλύπταμε ότι ο κόσμος τον είχε ανεβάσει ακόμα πιο ψηλά για εμάς. Αυτός ήταν ο λόγος που ήθελα να το εξετάσω όλο αυτό μέσα από ένα φεμινιστικό πρίσμα, και μάλιστα μέσα από την κάπως ακραία οπτική της Πέρσι, που θέτει τα υψηλότερα δυνατά στάνταρ για όλους και για όλα – συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη.
Η μεταφράστρια του βιβλίου Μυρσίνη Γκανά γράφει:
«Αν ήταν τραγούδι, το μυθιστόρημα Κρυφά διαμάντια της Holly Brickley θα ήταν αυτό το κομμάτι που ακούς ξανά και ξανά μόνος, δυνατά, τραγουδώντας μαζί του, κλαίγοντας και γελώντας, γιατί μιλάει για σένα, για την αγωνία και τη βαθιά ανάγκη κάποιος να σε ακούσει, σαν τραγούδι, και να σε καταλάβει, και για το πόσο δύσκολη, επώδυνη, πολύπλοκη αλλά και αστεία, απλή και απέραντη είναι η ζωή μας».
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενό της.
ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
- Από πού πηγάζει η αγάπη της Πέρσι για τη μουσική; Τι της προσφέρει; Τι σημαίνει για εσάς η μουσική;
- Σχολιάστε τις φιλικές σχέσεις που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους η Πέρσι, ο Τζο και η Ζόι. Τι κερδίζει κάθε χαρακτήρας μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση;
- Η Πέρσι έχει τα δικά της κριτήρια με βάση τα οποία αξιολογεί ένα τραγούδι ως καλό: «Πόσο κρυφό είναι; Πόσο βαθιά σε χαράζει; Για πόσο καιρό το νιώθεις;». Πώς σας φαίνονται αυτά τα κριτήρια σε σύγκριση με εκείνα των συμφοιτητών της; Εσείς έχετε «κρυφά διαμάντια»;
Δείτε ΕΔΩ περισσότερα θέματα για συζήτηση.
