Τριαντάρης τσέος (CEOS) παρουσιάζει το βιβλίο σε κεντρικό ξενοδοχείο των Πατρών: «Στοχεύουμε σε αναγνωστικό κοινό που στην Πάτρα άκουγε φανατικά mojo και ξημεροβραδιαζόταν στις σκάλες της Γεροκωστοπούλου, μιλένιαλς δηλαδή που ήπιανε βαρέλια μπίρας και μοχίτο, είδανε τους δίδυμους πύργους να σημαδεύουν ξώφαλτσα και τη δική τους ζωή και είχαν για ευαγγέλιο το High Fidelity και τους Raining Pleasure. Tώρα έχουν από δύο παιδιά και ένα διαζύγιο, σκέφτονται πως όλα πήγαν υπέροχα λάθος, τους κοροϊδεύουν οι νεότεροι που χρησιμοποιούν Facebook και διαβάζουν τρία με δέκα βιβλία τον χρόνο». Δεν είπε τίποτα για το στόρι του βιβλίου αλλά με λίγες λέξεις: κορίτσι αγαπά τη μουσική παραπάνω από το αγόρι της ζωής της, μέχρι που καταλαβαίνουν παρέα τα λάθη στα όρια των εγωισμών και της φιλίας και πρέπει να προλάβουν πριν ξημερώσει το 2010.
Ένα φθινοπωρινό βράδυ Παρασκευής του 2000, η Πέρσι Μαρκς και ο Τζο Μόροου, συμφοιτητές πολιτικών επιστημών στο κοντινό πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ συναντιούνται στο μπαρ την ώρα που στο τζουκ-μποξ μπαίνει ένα τραγούδι των Hall and Oates. Η Πέρσι, γεννημένη κριτικός μουσικής, αρχίζει να αναλύει το κομμάτι. Ο Τζο, ανερχόμενο μουσικό ταλέντο, την ακούει εντυπωσιασμένος. Το τραγούδι τελειώνει, η Πέρσι επιστρέφει στο σεπαρέ της, αλλά στο τέλος της βραδιάς ο Τζο την πλησιάζει και της βάζει μια μουσική πρόκληση, να σχολιάσει κάποια στιγμή τα δικά του κομμάτια. Αυτή είναι η αρχή μιας συνεργασίας που θα γίνει φιλία και ίσως κάτι παραπάνω, ενώ θα φέρει την Πέρσι σε ένα σταυροδρόμι, καθώς θαυμάζει τον Τζο, αλλά πρέπει να δώσει χώρο και στο δικό της ταλέντο.
Το ντεμπούτο της Καναδής Χόλι Μπρίκλεϊ φέρει στοιχεία από το «High Fidelity» ή το «Almost Famous» αλλά, ταυτόχρονα, αποδομεί τη ρομαντικοποιημένη εκδοχή του χώρου της μουσικής όπως αποτυπώθηκε στις αρχές των 00s, τονίζοντας τον παραγκωνισμό της γυναικείας συμβολής. Μέσα από την εστίαση σε μια γυναίκα πρωταγωνίστρια, τα Κρυφά Διαμάντια εξερευνούν τη σχέση της τέχνης με τη ζωή και τα περίπλοκα παρακλάδια που παρεμβάλλονται. Τζόυκμποξ, κασέτες, ίντι μουσικές σκηνές και τα «κρυφά διαμάντια» της σοφτ ροκ συνθέτουν μια απαράμιλλη αισθητική που θα λατρέψουν οι μιλένιαλς, οι μουσικόφιλοι, αλλά και όσοι νοσταλγούν τις εποχές που δεν έζησαν.
Το «Κρυφά διαμάντια» της πρωτοεμφανιζόμενης Χόλι Μπρίκλεϊ διηγείται τις περιπέτειες δύο νέων φοιτητών, οι οποίοι αγαπούν την ποπ μουσική από διαφορετικά μετερίζια. Η ιστορία ξεκινάει Παρασκευή βράδυ -όπως σήμερα- φθινόπωρο του 2000 -ακριβώς πριν από 25 χρόνια- σε ένα μπαρ με τζουκ μποξ λίγα τετράγωνα μακριά από το πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ. Η Πέρσι, που δεν έχει κανένα ταλέντο στη μουσική, αλλά έχει άποψη για οτιδήποτε σχετίζεται με αυτήν και μιλάει ασταμάτητα αναλύοντας υπερβολικά το κάθε τραγούδι. Και ο Τζο, ταλαντούχος μουσικός με στόφα σταρ, που σε αντίθεση με άλλους μπορεί να ακούει την Πέρσι όλη τη νύχτα. Οι δυο τους συνεργάζονται στην πορεία του Τζο προς τη δόξα, σε ένα ταξίδι στα μπαρ του Μπρούκλιν και στις σκηνές του Σαν Φρανσίσκο. Όπως αποδεικνύεται, όμως, οι δύο νέοι παγιδεύονται σε ρόλους που κανείς τους δεν ήθελε. Το βιβλίο μιλάει με τρυφερό και σε κάποια σημεία μελαγχολικό τρόπο για το ταλέντο, τις εμμονές, τις υποχωρήσεις, αλλά και την ανάγκη που έχει ο καθένας μας να ακουστεί. Στις 430 σελίδες του «ακούγονται» πολλά τραγούδια της δεκαετίας του 2000 -μεγάλες επιτυχίες, αλλά και λιγότερο γνωστά-, τα οποία τελικά συγκροτούν το σάουντρακ μιας ολόκληρης γενιάς -των millennials-, που σήμερα, έχοντας φτάσει στα 45 τους χρόνια -ή κάπου εκεί γύρω-, βρίσκονται ενδεχομένως σε φάση ενός πρώτου σοβαρού απολογισμού της ζωής τους. Επίσης, το βιβλίο είναι ένα… ερωτικό γράμμα της συγγραφέως προς την ίδια τη μουσική, που μέχρι εκείνη την εποχή προσδιόριζε τους ανθρώπους και συνέβαλε στη διαμόρφωση των χαρακτήρων τους, κάτι που είναι αμφίβολο εάν συμβαίνει σήμερα.
«Προσπάθησα να πω μια ιστορία και χρησιμοποίησα τη μουσική»
Τα Κρυφά διαμάντια είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ερωτικό γράμμα στη μουσική σκηνή των αρχών της δεκαετίας του 2000. Αφορά τόσο τα τραγούδια και την παραγωγή όσο και τις υποκουλτούρες που γέννησε αυτή η μουσική, τις εμμονές και τις εμπειρίες ενηλικίωσης όσων βρήκαν παρηγοριά στη μουσική ενώ ζούσαν γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο. Η μόνη σταθερά; Η μουσική ως μέσο αυτοέκφρασης, μια απόδραση που σε τυλίγει ακόμα και όταν στέκεσαι στην άκρη του κόσμου.
olafaq.gr
Στο Κρυφά διαμάντια η Holly Brickley συνθέτει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα-σάουντρακ, που παντρεύει τις μεγαλύτερες επιτυχίες και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια της δεκαετίας των 2000 με τη γοητεία και τον ρομαντισμό του High Fidelity. Μέσα από ένα ταξίδι από τα μπαρ του Μπρούκλιν έως τις σκηνές του Σαν Φρανσίσκο, η ιστορία διερευνά τα ταλέντα, τις εμμονές και τις υποχωρήσεις των χαρακτήρων της, αλλά και την ακατάβλητη ανάγκη κάθε ανθρώπου να ακουστεί και να γίνει κατανοητός.
Τα Κρυφά διαμάντια είναι, πάνω από όλα, ένα ερωτικό γράμμα στους millenials και στη μουσική που τους διαμόρφωσε: ένα μυθιστόρημα γεμάτο πάθος, νοσταλγία και την αίσθηση ότι κάθε τραγούδι κρύβει μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί. Αν ψάχνεις να κάνεις δώρο σε κάποιον μουσικόφιλο, σπεύσε άμεσα και θα σε ευχαριστηθεί αιωνίως.
Toν Απρίλιο του 1967, το (γραμμένο από τον Cat Stevens!) «The First Cut Is the Deepest» έγινε μια από τις μεγαλύτερες soul επιτυχίες των 60’ς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ερμηνεύτριά του ήταν η Αφροαμερικανίδα P. P. Alrnold, πρώην ερμηνεύτρια των gospel και μέλος της χορωδίας που συνόδευε στις τουρνέ τους Ike & Tina Turner. Η Arnold ρίζωσε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου έκανε σπουδαία καριέρα, συνεργάστηκε με πολυάριθμους μουσικούς και αργότερα έγινε σύντροφος του Paul Weller. Η «πρώτη αμυχή» στην αφήγηση της μεγαλύτερης επιτυχίας της P. P. Arnold αφορά την οποιαδήποτε εμπειρία, συνήθως νεανική, που σε σημαδεύει ανεξίτηλα. Τον πρώτο έρωτα, την πρώτη φορά που πήγες στο γήπεδο, την πρώτη ακρόαση ενός συγκεκριμένου τραγουδιού…
Σε μια τέτοια εμπειρία αντιστοιχούν τα Κρυφά διαμάντια (Deep Cuts στο πρωτότυπο) στον τίτλο του πρώτου μυθιστορήματος της Holly Brickley. Στο ξεκίνημα του βιβλίου, η κεντρική ηρωίδα, η Πέρσι ορίζει ως «deep cuts» τα τραγούδια που σε συγκινούν μέχρι το κόκαλο και καρφώνονται στη μνήμη.
Φθινόπωρο του 2000. Ο Τζο Μόροου και η Πέρσι Μαρκς γνωρίζονται στο κολέγιο και συνδέονται χάρη στην κοινή τους αγάπη για τη μουσική. Ο Τζο είναι ένας επίδοξος μουσικός και φιλοδοξεί να ακολουθήσει πετυχημένη καριέρα με το συγκρότημά του. Η Πέρσι δεν διαθέτει ανάλογο ταλέντο, όμως το αναπληρώνει με τις γνώσεις της γύρω από τη μουσική, με το ένστικτο και την ικανότητά της να αντιμετωπίζει κριτικά τη μουσική. Όταν ο Τζο, για παράδειγμα, γράφει ένα άτονο τραγούδι, η Πέρσι τον βοηθάει να το βελτιώσει και να το αναδείξει. Οι προτάσεις της, όπως φαίνεται, κάνουν τα τραγούδια καλύτερα με μια μόνο τεκτονική μετατόπιση.
Είναι απόλαυση να διαβάζει κανείς, ειδικά ένας μουσικόφιλος, τις σκηνές όπου η Πέρσι και ο Τζο γίνονται φίλοι μέσω των μουσικών τους προτιμήσεων. Η συγγραφέας αποτυπώνει τόσο καλά την ευφορία που συνοδεύει το να μοιράζεσαι το πάθος για τη μουσική. Μας δίνει επίσης γενναιόδωρα δείγματα της διαδικασίας της δημιουργίας της μουσικής πίσω από τα παρασκήνια.
Η Πέρσι είναι ένα πολύπλευρο άτομο: τη βλέπουμε να ασχολείται με τη μουσική δημοσιογραφία, τη βλέπουμε να τεντώνει το σχοινί του μουσικοκριτικού με τα έξυπνα σχόλιά της, ως συνεργάτιδα με οξυδερκείς ιδέες που «ενισχύουν» τα τραγούδια, ανάμεσα σε μια σειρά από άλλους επαγγελματικούς ρόλους που δεν υπάρχουν πια. Αλλά το πιο σημαντικό, ήταν εξαιρετικά φιλόδοξη στο να αξιοποιήσει τις μουσικές της ευαισθησίες, ακόμα κι αν δεν μπορούσε να είναι αυτή που θα ερμήνευε. Η μουσική ήταν η μόνη αληθινή της αγάπη, η διαφυγή της, ο ασφαλής χώρος της.
Με πηγή έμπνευσης το High Fidelity του Nick Hornby, τα Κρυφά διαμάντια είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ερωτικό γράμμα στη μουσική σκηνή των αρχών της δεκαετίας του 2000. Αφορά τόσο τα τραγούδια και την παραγωγή όσο και τις υποκουλτούρες που γέννησε αυτή η μουσική, τις εμμονές και τις εμπειρίες ενηλικίωσης όσων βρήκαν παρηγοριά στη μουσική ενώ ζούσαν γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο. Οι προσεκτικές αναφορές στο soundtrack του βιβλίου φανερώνουν μια βαθιά γνώση της ροκ δισκογραφίας: διαφορετικά είδη και στιλ, από το «Strangers» των Kinks και το «What Makes You Think You’re the One» των Fleetwood Mac μέχρι το «Fight the Power» των Public Enemy και το «Someone Great» των LCD Soundsystem. Εκτός από πιο γνωστούς καλλιτέχνες, αναφέρονται επίσης μερικά σπουδαία underground συγκροτήματα όπως οι Yo La Tengo, οι Neutral Milk Hotel και οι Modest Mouse.





















Radiohead, Pulp, indie parties, MySpace, MSN. Ως γνήσια μιλένιαλ, οποιαδήποτε αναφορά ποπ κουλτούρας της δεκαετίας του 2000 είναι για μένα συνδεδεμένη με τη γλυκιά νοσταλγία μιας εποχής όπου νιώθαμε ότι όλα είναι μπροστά μας. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που με κέρδισε το «Κρυφά διαμάντια» της Holly Brickley, το οποίο παρακολουθεί μία εικοσάχρονη μουσικοκριτικό που προσπαθεί να ανακαλύψει τη φωνή της ανάμεσα σε μπαρ και μουσικές σκηνές της Αμερικής των 00s. Γι’ αυτό, είναι το βιβλίο που θα χαρίσω στις φίλες με τις οποίες μοιραστήκαμε μαζί τις εμπειρίες της δεκαετίας που μας διαμόρφωσε.