Κατερίνα Ιωακείμ, DOWNTOWN, 30/6/2016
Συνέντευξη στον Μανώλη Πιμπλή, ΤΑ ΝΕΑ (Βιβλιοδρόμιο), 2/7/2016
Περνώντας στην πιο καθαρόαιμη λογοτεχνία, ξεκίνησα με κάτι ανάλαφρο που είχα ξαναδιαβάσει πριν πολλά χρόνια με ενθουσιασμό, το «Τάλγκο» του Βασίλη Αλεξάκη. Η γραφή του είναι άμεσα αναγνωρίσιμη και πάντα απολαυστική, καθώς συνδυάζει αριστοτεχνικά χιούμορ και διεισδυτικές παρατηρήσεις για να προσεγγίσει θέματα υπαρξιακής σημασίας. Ένα από αυτά είναι η ξενιτιά. Ξαναδιαβάζοντας λοιπόν το «Τάλγκο» διαπίστωσα πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος τα τελευταία 30 χρόνια. Το Παρίσι είναι πολύ πιο κοντά στην Αθήνα σήμερα και η πανίσχυρη αίσθηση του νόστου που δίνει στην πλοκή του βιβλίου τη δύναμή της έχει καταλαγιάσει κάπως.
Στάθης Ν. Καλύβας, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής, 13/8/2016
«40 χρόνια ελληνογαλλικής… ισορροπίας»
Η γραφή του λογοτέχνη αρδεύεται από τη μνήμη, καλλιεργείται από τις διαπροσωπικές του σχέσεις αλλά εν τέλει φυτρώνει στον φιλοσοφικό και πολιτικό του λόγο, στις αναζητήσεις του και στις περιπέτειες των δύο γλωσσών που τον γαλούχησαν. Η γραφή του παίζει πινγκ πονγκ ανάμεσα σ’ αυτά που έζησε και σ’ αυτά που κατέθεσε στο χαρτί.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Γιώργος Ν. Περαντωνάκης,BOOK PRESS, 11/4/2017






















