Τα «Πανέξυπνα πλάσματα» ανήκουν στην κατηγορία εκείνη των μυθιστορημάτων που δρουν θεραπευτικά στην ανθρώπινη ψυχή, απαλύνοντας πληγές και αγωνίες που γεννά ο σύγχρονος τρόπος ζωής καθημερινά. Μέσα από ένα κράμα ιδιόρρυθμων μα τόσο οικείων χαρακτήρων, με ρεαλιστικές αντιδράσεις και αληθοφανείς προσωπικές ιστορίες, η πλοκή αγγίζει με ευαισθησία τον αναγνώστη, ανασκαλεύει ενδόμυχες πληγές και φόβους και του προσφέρει, μέσα από την εξέλιξη των γεγονότων, μια νέα οπτική που βασίζεται στην ανθρωπιά, στην ευεργετική επίδραση της αγκαλιάς και στην αποδοχή του παρελθόντος για να μπορέσει το μέλλον να ανθίσει.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στα ζητήματα της απώλειας, του πένθους ή στους φόβους της τρίτης ηλικίας, η συγγραφέας επιλέγει έναν ανάλαφρο και ζεστό τόνο αφήγησης, διανθισμένο με σκηνές ευφυείς και χιουμοριστικές, με αποτέλεσμα να χτίζει ένα αισιόδοξο ανάγνωσμα σχετικά με τις απρόσμενες αλλαγές της ζωής. Η χρήση του γιγάντιου χταποδιού ως εν μέρει αφηγητή-σχολιαστή τόσο της συγκεκριμένης ιστορίας όσο και της ανθρώπινης φύσης γενικότερα, στα χέρια ενός λιγότερο ταλαντούχου συγγραφέα θα φαινόταν ένα εύρημα χωρίς αντίκρισμα. Η Van Pelt ωστόσο έχει εντάξει πολύ σωστά το χταπόδι τόσο στην ιστορία όσο στην αφήγηση, ενώ τα δικά του αποσπάσματα είναι ορισμένες φορές τα πιο απολαυστικά.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο
Ήταν ένα ευχάριστο, ιδιαίτερο ανάγνωσμα κάποιες φορές αστείο και άλλοτε συγκινητικό. Ήταν όμορφη παρέα αλλά από τις κριτικές περίμενα περισσότερα.
Μια ξεχωριστή και τρυφερή ιστορία, δοσμένη από μια αναπάντεχη πηγή!
Πανέξυπνα πλάσματα ή αλλιώς ο απίθανος ο Μάρκελος! Εξαιρετικό μυθιστόρημα, το λάτρεψα! Θυμάστε τον Χανκ το χταπόδι από το "ψάχνοντας την Ντορυ"; Αυτόν πρωτοαγάπησα και μου τον θύμησε ο Μάρκελος :)
Υπάρχουν βιβλία που κερδίζουν τον αναγνώστη με την πλοκή, άλλα με τους χαρακτήρες τους. Το Πανέξυπνα πλάσματα καταφέρνει και τα δύο – αλλά κυρίως, σε κερδίζει με τη ζεστασιά και την ανθρωπιά του. Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκεται μια απρόσμενη φιλία: μια μοναχική γυναίκα που αναζητά απαντήσεις και ένα χταπόδι που… μιλά. Η Shelby Van Pelt υφαίνει μια αφήγηση που ξεφεύγει από τα όρια του ρεαλισμού, χωρίς όμως να χάνει την αλήθεια των συναισθημάτων. Μέσα από την ιδιόμορφη αυτή σχέση αναδεικνύονται θέματα όπως η μοναξιά, η απώλεια, η ανάγκη για σύνδεση – όλα με έναν τόνο τρυφερό, συχνά χιουμοριστικό, ποτέ όμως επιτηδευμένο. Αυτό που με συγκίνησε ήταν η ευαισθησία με την οποία παρουσιάζονται οι χαρακτήρες. Ακόμα και οι πιο σιωπηλοί ή «περιθωριακοί» αποκτούν φωνή, κουβαλώντας μικρές αλήθειες για τη ζωή. Η συγγραφέας κατορθώνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο φανταστικό και το ρεαλιστικό, δημιουργώντας μια ιστορία που μοιάζει απίθανη, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Ίσως σε ορισμένα σημεία η αφήγηση να κινείται πιο αργά από όσο θα περίμενε κανείς, όμως αυτός ο ρυθμός τελικά υπηρετεί το βιβλίο: αφήνει χώρο στη συγκίνηση, στη σιωπή, στη στοχαστική ανάσα. Το Πανέξυπνα πλάσματα δεν είναι απλώς μια ιστορία για ένα χταπόδι. Είναι μια υπενθύμιση πως οι πιο αληθινές συναντήσεις μπορούν να έρθουν από εκεί που δεν το περιμένουμε, και πως η καλοσύνη μπορεί να μας κρατήσει ζωντανούς ακόμη και στις πιο σκοτεινές θάλασσες.
Έχω μια τρέλα με τα εξώφυλλα και πολλές φορές παίρνω βιβλία με βάση το εξώφυλλο, μετά μου αρέσουν οι ... έξυπνοι τίτλοι. Πανέξυπνα πλάσματα ... ε ναι πόσο πιο ... έξυπνο. Κάποιοι μου είπαν σιγά τι να λέει αυτό το βιβλίο με ένα χταπόδι από έξω, ε λοιπόν το αγάπησα, το λάτρεψα έξυπνο πολύ, ωραία γραφή, διαβάζοντάς το έζησα και χαμογελούσα πολλές φορές με αυτό το πανέξυπνο πλάσμα, το αγάπησα και συγκινήθηκα... Τελικά καλά έκανα και το πήρα και το διάβασα.
Συγκινητική ιστορία απώλειας με ενδιαφέρον πληροφορίες για τα έξυπνα αυτά πλάσματα του βυθού. Διαβάζεται πολύ ευχάριστα!
Ιδιαίτερα πρωτότυπο & πραγματικά ευφυές από τη σύλληψή του μυθιστόρημα που με συγκίνησε πολύ.
Ένα τρυφερό και αισιόδοξο μυθιστόρημα που σε κερδίζει από τις πρώτες σελίδες. Το «Πανέξυπνα Πλάσματα» μιλά με λεπτότητα για την απώλεια και τη μοναξιά, αλλά και για τη δύναμη των ανθρωπίνων σχέσεων και των δεύτερων ευκαιριών. Η Τόβα είναι ένας βαθιά ανθρώπινος χαρακτήρας, ενώ ο Μαρσέλους —το χταπόδι με την ιδιαίτερη ματιά και το απολαυστικό χιούμορ—γίνεται πραγματικά αξέχαστος, χαρίζοντας στο βιβλίο μια απρόσμενα φωτεινή και πρωτότυπη φωνή. Η πλοκή ξετυλίγεται όμορφα, με μικρές αποκαλύψεις που δένουν ιδανικά μεταξύ τους και οδηγούν σε ένα ζεστό, συγκινητικό τέλος. Ένα βιβλίο που σε γεμίζει συναισθήματα και ταυτόχρονα σε κάνει να χαμογελάς και να αισθάνεσαι καλύτερα όταν το ολοκληρώσεις.
Τα "Πανέξυπνα πλάσματα" είναι ξεκάθαρα ό,τι πιο όμορφο και γλυκό διάβασα μέσα στη χρονιά που μας πέρασε. Γενικώς αγαπώ τα feelgood βιβλία, αλλά γιατί ξεχώρισα αυτό σαν ένα από τα δύο αγαπημένα μου αυτής της κατηγορίας; Πρώτα από όλα είναι εντυπωσιακά καλογραμμένο, με διαλόγους γεμάτους νόημα και πολλές φορές χιούμορ. Έπειτα είναι οι χαρακτήρες και κυρίως οι δύο πρωταγωνιστές, η Τόβε και ο υπέροχος Μάρκελος. Γιατί ο Μάρκελος δεν είναι απλά ένα γιγαντιαίο χταπόδι. Είναι ένα χταπόδι με προσωπικότητα και η αλληλεπίδραση αυτών των δύο δημιουργούν μια απίστευτη σύνδεση με τον αναγνώστη. Τέλος η πλοκή της ιστορίας είναι τόσο άρτια δομημένη που μου ήταν αδύνατον να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Αυτό άλλωστε δεν είναι το ζητούμενο για μας τους βιβλιοφάγους; Τα "Πανέξυπνα πλάσματα" είναι μια ιστορία που δεν θέλεις να τελειώσει. Σπάνια διαβάζω ένα βιβλίο για δεύτερη φορά, αλλά σ' αυτό θα επιστρέψω σίγουρα. Ανυπομονώ να το δω και στην οθόνη!
Ομολογώ πως ήμουν διστακτική να επιλέξω το συγκεκριμένο βιβλίο για το λόγω κυρίως ότι δεν διαβάζω αυτού του είδους τα μυθιστορήματα και δεν μου αρέσουν τα βιβλία ή οι ταινίες που έχουν φανταστικά ή μεταφυσικά στοιχεία. Το συγκεκριμένο, όμως, βιβλίο με εξέπληξε ευχάριστα. Πρόκειται για ένα άκρως ευαίσθητο, συγκινητικό και αισιόδοξο βιβλίο. Ένα βιβλίο με πολύ συμπαθητικούς και ευχάριστους ήρωες είτε είναι ζώα (ασπόνδυλα), είτε είναι άνθρωποι. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε ο Μάρκελος να πρωταγωνιστήσει περισσότερο. Από την περίληψη του βιβλίου και τις κριτικές, αυτός φαίνεται να είναι ο κεντρικός ήρωας ενώ στην πραγματικότητα είναι η Τόβα και ο Κάμερον. Πολύ ευρηματικός, επίσης, ο τίτλος. Μέχρι το τέλος του βιβλίου πιστεύεις ότι αναφέρεται στα χταπόδια, που ούτως ή άλλως είναι πανέξυπνα πλάσματα, αλλά μόνο στο τέλος καταλαβαίνεις ότι αναφέρεται στους ανθρώπους. Το μυθιστόρημα της Shelby Van Pelt το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Πρόκειται για ένα βιβλίο που μόνο ευχάριστα συναισθήματα μπορεί να σου προκαλέσει.
Ένα τρυφερό, γεμάτο ζεστασιά μυθιστόρημα που μιλά για την απώλεια, τη διαχείριση του πένθους, το βάρος των μυστικών, τον χρόνο που περνά, την αξία της κοινότητας και την ελπίδα. Κεντρικοί ήρωες είναι η Τόβα, μια ηλικιωμένη υπάλληλος ενυδρείου που ακόμα ψάχνει απαντήσεις για τον μυστηριώδη θάνατο του γιου της, τριάντα χρόνια πριν, ο Μάρκελο, ένα πνευματώδες, πανέξυπνο χταπόδι και ο Κάμερον, ένας νέος άντρας που κινείται στα όρια κυνισμού και αισιοδοξίας, προσπαθώντας να βρει τι θέλει να κάνει με τη ζωή του. Μέσα από χιουμοριστικούς διαλόγους, συγκινητικές στιγμές και χαρακτήρες που κουβαλούν ο καθένας τις δικές του ευαισθησίες και ελαττώματα, η Shelby Van Pelt δημιουργεί μια πρωτότυπη, βαθιά ανθρώπινη ιστορία που θα σας μείνει αξέχαστη.
Τρεις αφηγητές, ο καθένας με τη δική του ιδιαίτερη προσωπικότητα, μας ταξιδεύουν σε αυτό το πρωτότυπο μυθιστόρημα. Η Τόβα, με τη σιωπηλή της δύναμη και την αξιοπρέπειά της. Ο Κάμερον, με τις ανασφάλειες και την επιμονή του. Και τέλος ο Μάρκελος, ένα γιγάντιο χταπόδι του Ειρηνικού, με την ευφυΐα του και την οξυδέρκειά του, μας συντροφεύουν σ' αυτήν τη συγκινητική και τρυφερή ιστορία. Η εναλλαγή ανάμεσα στους τρεις αφηγητές δίνει ρυθμό και ποικιλία στην ανάγνωση και δημιουργεί σταδιακά τις συνδέσεις, αφήνοντας τον αναγνώστη να ανακαλύψει τις σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες. Ένα βιβλίο που μιλάει με ευαισθησία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Σε κρατάει σε αγωνία μέχρι το τέλος. Παρά τα δύσκολα θέματα που πραγματεύεται, όπως η απώλεια και η μοναξιά, δεν γίνεται μελοδραματικό αλλά σου προσφέρει αισιοδοξία και ελπίδα.
Μια τυχαία συνάντηση και η δημιουργία μιας ιδιαίτερης φιλίας είναι η αρχή για μια γλυκόπικρη ιστορία όπου μέσα στην απώλεια το πένθος και την νοσταλγία οι πρωταγωνιστές μέσα από την φιλία βρίσκουν τρόπο να φωτίσουν το σκοτάδι. Βαθιά συγκινητικό, σε πολλά σημεία απρόσμενα αστείο με ένα μοναδικό τρόπο αλλά πάνω από όλα ελπιδοφόρο και αισιόδοξο.
Το βιβλίο αυτό είναι από τα πιο θετικά βιβλία που διάβασα αυτήν την χρονιά που πέρασε! Σε γενικές γραμμές είναι πολύ καλογραμμένο χωρίς πολλές φλυαρίες και ανούσιες περιγραφές. Πάμε τώρα στους πρωταγωνιστές που εκεί κλέβει την παράσταση ο Μάρκελλος ένας λωποδύτης που το σκάει τα βράδια και σουλατσάρει στους χώρους του ενυδρείου. Το διάβασα μονορούφι γιατί σε προδιαθέτει να το κάνεις αυτό το βιβλίο. Η σύζυγός μου με έπεισε να το διαβάσω και δεν το μετάνιωσα. Τέλος δεν μπορεί κανένας να μείνει αδιάφορος από το εξώφυλλο του βιβλίου που είναι πραγματικά σαν έργο τέχνης. Πραγματικά ότι είδη βιβλίων και να διαβάζετε δώστε του μία ευκαιρία γιατί του αξίζει.
Μια τρυφερή και πρωτότυπη ιστορία για τη μοναξιά, τη φιλία και τις δεύτερες ευκαιρίες. Το βιβλίο έχει μια ήρεμη, ζεστή ατμόσφαιρα που σε αγκαλιάζει από τις πρώτες σελίδες και σε κάνει να νιώθεις σαν να επιστρέφεις σε έναν γνώριμο τόπο. Οι χαρακτήρες, ανθρώπινοι και μη, είναι γραμμένοι με τόση ευαισθησία που νιώθεις ότι τους γνωρίζεις προσωπικά. Μου άρεσε πολύ το πώς η ιστορία δείχνει ότι η σύνδεση μπορεί να έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις, και ότι ποτέ δεν είναι αργά να ξαναβρείς τον εαυτό σου ή να ανοίξεις την καρδιά σου. Παρά τις στιγμές θλίψης, το βιβλίο αφήνει μια αίσθηση ελπίδας και γλυκιάς συγκίνησης. Χωρίς μεγάλες δραματικές εξάρσεις, καταφέρνει να πει πολλά μέσα από απλές πράξεις καλοσύνης. Είναι από εκείνα τα αναγνώσματα που σε κάνουν να χαμογελάς ήσυχα στο τέλος.