Όλα τα μέρη όπου έκλαψα μπροστά σε άλλους

Πραγματικά τα βιβλία της Χόλι Μπουρν αξίζουν όλες τις μεταφράσεις και αναγνώσεις, καθώς πρόκειται για μια σημαντική φωνή που απευθύνεται στις νεαρές γυναίκες και τα βιώματα τους με στόχο την ανάδειξη των θετικών προτύπων και την αποδέσμευση από το συναίσθημα της εξάρτησης από κάποιο άτομο και τις ζοφερές συνέπειες που συνεπάγεται η εξάρτηση αυτή. Γι’ αυτό ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι ένα από τα λίγα βιβλία της που δεν είχε ήρθε στα Ελληνικά. Και μάλιστα με υπέροχο ηχοβιβλίο που εξύψωσε την αναγνωστική εμπειρία. Η ιστορία αφορά την Αμελί, που μετακομίζει από τη βόρεια στη νότια Αγγλία στα δεκαέξι της χρόνια. Κεντρικός άξονας αποτελεί η σχέση της με τον Ρις, το αγόρι που γνωρίζει στο σχολείο της. Το θέμα του βιβλίου, απευθυνόμενο σε έφηβα κορίτσια, είναι πραγματικά δύσκολο. Η κακοποίηση, χειραγώγηση και εκμετάλλευση που διαλύει κάθε έννοια του εαυτού και κατακερματίζει την αυτοπεποίθηση, την ευχαρίστηση και τελικά καταπνίγει κάθε θετικό συναίσθημα κι όλα αυτά υπό το πρίσμα της « αγάπης»… ε δεν καταπίνεται εύκολα. Πώς γίνεται ο ενθουσιασμός για κάποιο πρόσωπο να μετατρέπεται σε μίσος για τον ίδιο σου τον εαυτό; Πώς μπορεί κάποιος να πειστεί ότι αυτό που ένιωσε ή άκουσε ή είδε δεν μπορεί να είναι η πραγματικότητα; Εάν σου άρεσε το Σπάσε τη Σιωπή ή το Prima Facie, αυτό το βιβλίο είναι για σένα.

Πόσο δύσκολο είναι να συνειδητοποιήσεις ότι κάτι δεν πάει καλά σε μια σχέση και αυτό δεν είναι δική σου ευθύνη όταν συμβαίνει; Τι είναι αυτό που θα σε κάνει να "ξυπνήσεις" και να απομακρυνθείς από μία αρρωστημένη κατάσταση; Η Αμελί, προσπαθεί να καταλάβει πώς μια σχέση που έμοιαζε με έρωτα κατέληξε να την πληγώσει τόσο βαθιά. Μετά τον χωρισμό της από τον Ρις, έναν γοητευτικό και χειριστικό νεαρό, αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι σε όλα τα μέρη όπου έκλαψε εξαιτίας του, για να ξαναδεί την ιστορία τους και να καταλάβει πώς έχασε τον εαυτό της. Η Αμελί θα καταφέρει να ξανασταθεί στα πόδια της κι αυτό δίνει στο βιβλίο έναν τόνο αισιοδοξίας. Παρότι στενάχωρο σε ορισμένα σημεία, το βιβλίο εκφράζει ελπίδα και αισιοδοξία. Υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις από κακοποιητικές, τοξικές σχέσεις και να νιώσεις την αξία σου! Κι εδώ η Αμελί τον βρήκε μέσα από τη μουσική και τους αγαπημένους της ανθρώπους!

Το ''Όλα τα μέρη που έκλαψα μπροστά σε άλλους'' είναι ένα νεανικό μυθιστόρημα που μιλά για τις κακοποιητικές σχέσεις και τη δυσκολία που έχουμε πολλές φορές να απεμπλακούμε από αυτές. Η Αμελί, ένα νεαρό κορίτσι που λατρεύει τη μουσική, ερωτεύεται τον Ρις, που φαινομενικά είναι ο ιδανικός σύντροφος -αγαπά τη μουσική όσο και εκείνη, είναι τρυφερός και υποστηρικτικός και την κάνει να νιώθει συναισθήματα που δεν είχε αισθανθεί στην προηγούμενη σχέση της. Ωστόσο, σύντομα στην "τέλεια" σχέση τους αρχίζουν να εμφανίζονται ρωγμές και η Αμελί ανακαλύπτει ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο του Ρις. Όσο η σχέση τους προχωρά, τόσο περισσότερο διαπιστώνει πως ο Ρις είναι χειριστικός και καταπιεστικός και η σχέση τους δε βασίζεται στην αγάπη αλλά στην ψυχολογική και συναισθηματική κακοποίηση που της ασκεί. Μέσα από αναδρομές της Αμελί σε όλα τα μέρη όπου ο Ρις την είχε κάνει να κλάψει και χρησιμοποιώντας πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η Bourne δημιουργεί μια συγκινητική ιστορία για την κακοποίηση με μια ηρωίδα που περνά μέσα από διάφορα στάδια μέχρι να καταφέρει να απαγκιστρωθεί από τον Ρις και να βρει ξανά τον εαυτό της.

Ένα βιβλίο που θέλω οπωσδήποτε να διαβάσει η κόρη μου, αλλά και όλα τα κορίτσια, όλες οι νεαρές γυναίκες εκεί έξω. Μια ηρωίδα με την οποία πραγματικά ελπίζω να μην ταυτιστούν πολλές αναγνώστριες. Ένα βιβλίο που διεισδύει στη δομή, στη δημιουργία και στην πορεία εξέλιξης μιας τοξικής και κακοποιητικής σχέσης και τις επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση των γυναικών κάθε ηλικίας. Δεν είναι ένα βιβλίο που θα διαβάσει κανείς ευχάριστα. Είναι ένα δύσκολο βιβλίο. Είναι μια κατάθεση ψυχής της ηρωίδας, ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έκανε ποτέ, να ξεγυμνώσει την ψυχή της και να μοιραστεί όλα αυτά που την πόνεσαν.

Αυτό το βιβλίο καταπιάνεται με το συναίσθημα, τις σχέσεις και την αξία της αυτοεκτίμησης με έναν πολύ ανθρώπινο τρόπο. Η Αμελί, μετά από μια σχέση που πίστευε ότι ήταν αγάπη αλλά αποδεικνύεται τοξική, επιστρέφει στα “σημεία” όπου πόνεσε — κυριολεκτικά και μεταφορικά — προσπαθώντας να καταλάβει τι πήγε στραβά και πώς μπορεί να προχωρήσει. Είναι μια σκληρά όμορφη ιστορία για την αναγνώριση των λαθών, την αυτογνωσία και την πορεία προς την ψυχική ανθεκτικότητα. Μέσα από την αφήγηση, αναδεικνύονται ζητήματα σχέσεων, αυτοσεβασμού αλλά και του πώς διδασκόμαστε να αγαπάμε τον εαυτό μας σωστά. Είναι κατά βάση ρεαλιστικό, με πολλές συμπεριφορές εύκολο να αναγνωριστούν όταν τις συναντήσεις. Μου άρεσε και το προτείνω ειδικά εάν προσπαθείς να αναγνωρίσεις στοιχεία τοξικής συμπεριφοράς.

Ένα βαθιά συναισθηματικό και ειλικρινές βιβλίο για την ευαλωτότητα και την ανθρώπινη έκθεση. Μιλά για εκείνες τις στιγμές που τα συναισθήματα ξεχειλίζουν και δεν μπορούμε πια να κρυφτούμε πίσω από άμυνες και προσχήματα. Μου άρεσε πολύ η ωμότητα με την οποία περιγράφονται οι σκέψεις και οι εμπειρίες, χωρίς μελοδραματισμούς, αλλά με καθαρή αλήθεια. Το βιβλίο αγγίζει θέματα ντροπής, αγάπης, απώλειας και αυτοαποδοχής, θυμίζοντας ότι το να κλαις μπροστά σε άλλους δεν είναι αδυναμία αλλά πράξη θάρρους. Πολλές στιγμές ένιωσα ότι διαβάζω προσωπικές εξομολογήσεις που όμως αγγίζουν κάτι καθολικό. Είναι από εκείνα τα αναγνώσματα που σε κάνουν να νιώθεις λιγότερο μόνος, γιατί αναγνωρίζεις κομμάτια του εαυτού σου μέσα στις σελίδες και νιώθεις πως κάποιος σε καταλαβαίνει πραγματικά.