Η ελληνική τηλεόραση και η πολιτική
Όλγα Σελλά, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής, 6/4/2014
Η δύσκολη γέννα της τηλεόρασης
Πάσχος Μανδραβέλης, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής, 11/5/2014
Συνέντευξη στη Λίνα Παπαδάκη, www.protagon.gr, 14/6/2014
Ο Παύλος Τσίμας αφηγείται την άγνωστη κι εν πολλοίς «σουρεαλιστική» ιστορία της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης, από τα «προϊστορικά» χρόνια του Μεταξά και της Κατοχής έως τη δικτατορία των συνταγματαρχών και το βίαιο κλείσιμο της ΕΡΤ πέρυσι τον Ιούνιο. Ανεξάντλητη πηγή πληροφοριών και απολαυστικό ανάγνωσμα.
Πέτρος Τατσόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 5/7/2014
«Ελληνική τηλεόραση: Το “μαύρo” παρελθόν»
Συνέντευξη στην Ειρήνη Ορρφανίδου, THETOC, 9/6/2014
Υπήρξε η τηλεόραση παρούσα στο φαντασιακό της Ελλάδας -δηλαδή: των πάντα εξωστρεφών Ελλήνων- πολύ πριν η ασημιά μικρή οθόνη αρχίσει να λάμπει, ουσιαστικά δυο δεκαετίες μετά τις συγκρίσιμες ευρωπαϊκές χώρες, πρακτικά τα χρόνια της Χούντας. Λειτούργησε η τηλεόραση σαν προσδοκία, σαν υπόσχεση ένταξης στον «μεγάλο έξω κόσμο»: αυτό τη φόρτωσε με ένα φορτίο περίεργο - όπως άλλωστε και η αρχική λειτουργία της «με πηλήκιο», υπό την έννοια (η δεύτερη) ότι δημιούργησε μια σειρά από αντανακλαστικά πειθάρχησης αν μη υποταγής.
Τα οποία απαξίωσαν την κρατική τηλεόραση, χαρίζοντας την πρωτοκαθεδρία στην ιδιωτική ευθύς ως αυτή εμφανίστηκε. Περισσότερο κι από ένα χρονικό της πορείας της τηλεόρασης στην Ελλάδα, το βιβλίο αυτό του Παύλου Τσίμα αποτελεί μιαν ανατομία του πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης -συνολικά, με την τηλεόραση απλώς αιχμή της μαζικότητας-λειτούργησαν/δυσλειτούργησαν πολιτικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτιστικά στην πράξη. «Η καθυστερημένη γέννησή της και η δυστυχισμένη ενηλικίωση επί Χούντας» εξηγούν πολλά: τεχνικά όμως «το θαύμα είναι πώς, παρ’ όλα αυτά, με υποτυπώδεις οικονομικούς πόρους και αφόρητους περιορισμούς» κατορθώθηκε η τηλεόραση (και οι άνθρωποί της, βέβαια...) να διεκδικήσουν το συλλογικό φαντασιακό και μια διόλου αμελητέα πολιτική επιρροή.
Μπορεί η Ελλάδα να υπήρξε «η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα που μπήκε στην τηλεοπτική εποχή», όμως σήμερα είναι πιθανόν και η πιο κολλημένη στην παραμορφωτική τηλεοπτική «πραγματικότητα», η οποία ακριβώς την καθηλώνει σε προκατακλυσμιαία πολιτικά αντανακλαστικά (τόσο, μα τόσο γλυκά για το κατεστημένο της όμως). Να φανταστεί κανείς ότι η σύγχρονη νέμεση θα προέλθει από φαινόμενα όπως... της τηλεοπτικής γένεσης π.χ. ενός «ΠΟΤΑΜΙΟΥ» του Στ. Θεοδωράκη;
Τα οποία απαξίωσαν την κρατική τηλεόραση, χαρίζοντας την πρωτοκαθεδρία στην ιδιωτική ευθύς ως αυτή εμφανίστηκε. Περισσότερο κι από ένα χρονικό της πορείας της τηλεόρασης στην Ελλάδα, το βιβλίο αυτό του Παύλου Τσίμα αποτελεί μιαν ανατομία του πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης -συνολικά, με την τηλεόραση απλώς αιχμή της μαζικότητας-λειτούργησαν/δυσλειτούργησαν πολιτικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτιστικά στην πράξη. «Η καθυστερημένη γέννησή της και η δυστυχισμένη ενηλικίωση επί Χούντας» εξηγούν πολλά: τεχνικά όμως «το θαύμα είναι πώς, παρ’ όλα αυτά, με υποτυπώδεις οικονομικούς πόρους και αφόρητους περιορισμούς» κατορθώθηκε η τηλεόραση (και οι άνθρωποί της, βέβαια...) να διεκδικήσουν το συλλογικό φαντασιακό και μια διόλου αμελητέα πολιτική επιρροή.
Μπορεί η Ελλάδα να υπήρξε «η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα που μπήκε στην τηλεοπτική εποχή», όμως σήμερα είναι πιθανόν και η πιο κολλημένη στην παραμορφωτική τηλεοπτική «πραγματικότητα», η οποία ακριβώς την καθηλώνει σε προκατακλυσμιαία πολιτικά αντανακλαστικά (τόσο, μα τόσο γλυκά για το κατεστημένο της όμως). Να φανταστεί κανείς ότι η σύγχρονη νέμεση θα προέλθει από φαινόμενα όπως... της τηλεοπτικής γένεσης π.χ. ενός «ΠΟΤΑΜΙΟΥ» του Στ. Θεοδωράκη;
Οικονομική Βιομηχανική Επιθεώρηση, Ιούλιος 2014
Συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη, www.diastixo.gr, 7/1/2015























Από ό,τι διάβασα σήμερα στα ΝΕΑ,πρέπει να είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον θα ήθελα να το παραγγείλω.