Ένα συγκλονιστικό βιβλίο που με μεγάλη τρυφερότητα και ευαισθησία αποτυπώνει τις κοινές εμπειρίες των γυναικών που περνούν καρκίνο, φωτίζοντας χωρίς ταμπού κάθε σκέψη και ανησυχία τους.
Συνέντευξη
Το γκράφικ νόβελ Ιστορίες από την αίθουσα αναμονής. Ένα κόμικ για γυναίκες με καρκίνο αποτελεί τον δημιουργικό καρπό μιας πολυετούς συνεργασίας ανάμεσα στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Eyes of Light – Φορέας Τέχνης στην Υγεία» και την εικονογράφο Γεωργία Ζάχαρη. Η Ζάχαρη, γνωστή σε όλους μας από τις διασκευές σε κόμικς, από κοινού με τη Στέλλα Στεργίου, των έργων της Άλκης Ζέη, κλήθηκε να επιτελέσει ένα πολύ δύσκολο έργο, να αποδώσει είκοσι πέντε διαφορετικές συνεντεύξεις γυναικών που νόσησαν ή νοσούν ακόμη από κάποια μορφή καρκίνου. Η αρχή της συνεργασίας των δύο μερών κατέληξε σε στριπάκια που δημοσιεύτηκαν διαδικτυακά και ένα μικρότερης έκτασης «πιλοτικό» γκράφικ νόβελ που μοιράστηκε σε λίγα αντίτυπα. Με την παρούσα έκδοση όμως, κρατάμε πλέον ένα ολοκληρωμένο πόνημα, συγκινητικό και ενδυναμωτικό ταυτόχρονα, που πάει κόντρα στο στίγμα και τη σιωπή που συνήθως περιβάλλει τον καρκίνο.
Η Έλλη, η Κατερίνα, η Φιλιώ, η Νικολέτα, είναι κάποιες από τις γυναίκες που συναντιούνται στις αίθουσες αναμονής, γυναίκες που νοσούν και μοιράζονται τις εμπειρίες τους. Το άγχος, τον φόβο, την κατάρρευση της πρώτης διάγνωσης, την επίδραση της ασθένειας στην αυτοεικόνα και τις σχέσεις τους. Έτσι όπως έχει οργανωθεί σεναριακά, υπάρχει πάντα ένα αντιστάθμισμα ώστε να κυριαρχεί η ελπίδα. Για κάθε τοξικό σύντροφο που δεν μπορούσε να «το διαχειριστεί», υπάρχουν κόρες, μαμάδες, αδερφές, που λειτουργούν σαν στήριγμα, για κάθε ψυχρό γιατρό υπάρχει ένας υποστηρικτικός, για κάθε φόβο και ανασφάλεια υπάρχει και ένα αποκούμπι. Για άλλες είναι ο Θεός, για άλλες η αυτοφροντίδα, η μουσική, ο διαλογισμός, η τέχνη. Κι αν υπάρχουν συγκλίσεις στα συναισθήματα και τις αγωνίες, η διαφορετικότητα της καθεμίας συμβάλλει σε ένα μωσαϊκό διαφορετικής ιατρικής και ψυχολογικής διαχείρισης της νόσου.
Μια από τις καλλιτεχνικές εκπλήξεις της έκδοσης είναι το διαδραστικό της μέρος, που περιλαμβάνει δραστηριότητες που εγείρουν τη δημιουργικότητα για όσες γυναίκες περιμένουν σε μια δική τους αίθουσα αναμονής. Προσκαλούνται να καταγράψουν αυτά που τις βαραίνουν και αυτά που τις βοηθούν, να ζωγραφίσουν τη δική τους αίθουσα αναμονής και να συμπληρώσουν το ημερολόγιο της δικής τους εμπειρίας. Ερμηνεύοντας διττά το «για τις γυναίκες» του τίτλου, αυτό το γκράφικ νόβελ φαίνεται ταυτόχρονα να αφορά τις γυναίκες με καρκίνο, αλλά να απευθύνεται και σε αυτές, από αυτές, για αυτές. Ταυτόχρονα για όλους όσοι μοιράζονται το προνόμιο της υγείας, αυτό το βιβλίο μάς καλεί με χιούμορ και τρυφερότητα να στοχαστούμε πάνω στην ανθρώπινη δύναμη, την ευθραυστότητα και τη συμπερίληψη.
Το πρώτο σοκ της διάγνωσης, οι αλλαγές στο σώμα, οι σχέσεις με τους γιατρούς και τις νοσοκόμες, η ανάγκη για ελπίδα και επανασύνδεση με τη ζωή και πολλά άλλα μετουσιώνονται σε μικρά καλέσματα προς τις αναγνώστριες του βιβλίου να σκεφτούν πάνω στη δική τους περιπέτεια, να βάλουν τα δικά τους χρώματα, να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα. Μέσα από τις σελίδες του κόμικ ξεπηδούν η δύναμη να στεκόμαστε όρθιοι στις δυσκολίες, η δημιουργικότητα που μπορεί να γίνει συντροφιά, η ελπίδα που επιμένει ξανά και ξανά, η αισιοδοξία αλλά και η μοναξιά, η απογοήτευση, ο φόβος.
vivliokritikes.com
Το πλέον σημαντικό είναι ότι αυτό το κόμικ είναι γεμάτο αισιοδοξία. Και όχι βεβιασμένη και επιβλητική, μα ρεαλιστική και ανθρώπινη. Δεν μιλά ποτέ για θάνατο, μιλά όμως για φόβο και επαναπροσδιορισμό. Οι Ιστορίες από τη αίθουσα αναμονής δεν μιλάνε μόνο για επιβίωση – μιλάνε κυρίως για ζωή.
kokkinialepou.gr
