«Ο αγώνας για την επανίδρυση του εαυτού»
Στην ίδια πλευρά του Ατλαντικού, πιο κεντρικά και με διαδρομή από τη Μινεσότα στην Αριζόνα, η σχεδόν δεκαοκτάχρονη Σάρλοτ ή Τσάρλι Ντέιβις, αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια της και να προχωρήσει με θάρρος στη ζωή της, η οποία μέχρι τώρα δεν ήταν καθόλου μα καθόλου γενναιόδωρη. Στο «Διαλυμένο κορίτσι της Kathleen Glaskow, η Σάρλοτ είναι ένα νεαρό κορίτσι που νοσηλεύεται σε κλινική για εφήβους με αυτοκαταστροφικές, αυτοκτονικές συμπεριφορές.
Αυτοτραυματιζόμενη για χρόνια, με ουλές παντού στο σώμα, η Σάρλοτ μαζεύει όσο θάρρος της έχει απομείνει για να συνεχίσει να ζει και όχι απλώς να αναπνέει. Η συγγραφέας ξετυλίγει τη ζωή της Σάρλοτ με συνεχή flash back, με ερεβώδεις καταδύσεις στο παρελθόν της, ενώ συγχρόνως τολμά να αναδείξει τις πτυχές της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας κοινωνίας, στην οποία παιδιά, νέοι, κορίτσια και αγόρια είναι απλώς αναλώσιμο είδος. Όπως επίσης οι γονεϊκές σχέσεις και οι φιλίες και φυσικά οι αξίες. Κάθε πράγμα έχει την τιμή του σε χρήμα, στον κόσμο που μεγαλώνει η Σάρλοτ, ενώ η αγάπη και ο σεβασμός είναι αυτά που λείπουν βασανιστικά. Η ηρωίδα θα καταφέρει να βρει την ακτίνα φωτός, σαν ένας σύγχρονος Όλιβερ Τουίστ, που θα την οδηγήσει στο ξέφωτο της ζωής, αλλά η διαδρομή θα είναι μακριά και δύσκολη.
Η ίδια η Γκλάσκοου στον επίλογο της έκδοσης, αναφέρεται στα δικά της προβλήματα με τον αυτοτραυματισμό στην εφηβεία της και τον προσωπικό της αγώνα. Η γραφή της είναι γυμνή από λογοτεχνικά στολίδια, στεγνή, διαξιφιστική. Δεν ωραιοποιεί, γράφει νεονατουραλιστικά. Περιγράφει μια φέτα ζωής που απάδει από τα γυαλιστερά πρόσωπα του instagram. Φωτίζει τον πόνο, την απόγνωση, τις ενοχές και κυρίως την έλλειψη δομημένων και ειλικρινών οικογενειακών σχέσεων που στοιχειώνει πολλά παιδιά. Ιδίως τα παιδιά του περιθωρίου, εκείνα που βρίσκονται στον πάτο της νέας κοινωνικής συνθήκης των δύο τρίτων. Εκείνα που το σκάνε από το σπίτι, που μπλέκουν με ουσίες άθελά τους, που μπερδεύονται από αγοραίες σχέσεις, που προσπαθούν να αναπνεύσουν και δεν μπορούν. Η Γκλάσκοου γράφει έχοντας πολύ καλή γνώση του υλικού από το οποίο συνθέτει την ιστορία. Καλοχτισμένοι χαρακτήρες, χωρίς ψιμύθια ή περιγραφικότητες, διάλογοι με ταχύτητα και ρεαλιστική χρήση της γλώσσας. Η μετάφραση της Άντζης Κουνάδη πιάνει πραγματικά τον γλωσσικό και εκφραστικό παλμό του πρωτότυπου κειμένου.
Η αλήθεια του «Διαλυμένου κοριτσιού» μπορεί να ξεβολεύει, αλλά λυτρώνει. Οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες θα ακολουθήσουν με κομμένη την ανάσα την πορεία της Σάρλοτ προς την αληθινή ζωή. Αληθινή και όχι απαραιτήτως λαμπερή. Η έκδοση συνοδεύεται με ένθετο που αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο αφορά ερωτήσεις αυτογνωσίας και ασκήσεις ενδυνάμωσης του εαυτού. Το δεύτερο, που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και από άποψη ψυχολογίας, διδακτικής και θεάτρου, αποτελείται από θεματικές ενότητες. Σε αυτές ο αναγνώστης ή η ομάδα καλούνται με αφορμή κομμάτια της ιστορίας να χτίσουν τις δικές τους εκδοχές, αλλά και να τολμήσουν την ενδοσκόπηση διά της επιτέλεσης. Πρωτότυπη σύλληψη, απολύτως εναρμονισμένη με τη χρήση του θεάτρου και της λογοτεχνίας στην ψυχική υγεία και στη διαχείριση εφηβικών ομάδων. Η πορεία του βιβλίου είναι εντυπωσιακή: αποτελεί ένα διεθνές best seller, ενώ προτείνεται και από το #BookTok.
Το βιβλίο αποκαλύπτει ένα κοινωνικό ζήτημα που περνάει στα ψιλά, αλλά δεν είναι περιθωριακό, όπως φαίνεται από τις στατιστικές που παραθέτει η συγγραφέας στο τέλος του. Είναι η ιστορία της χαμένης στους μαιάνδρους του αυτοτραυματισμού (χάραγμα, κάψιμο, τρύπημα του σώματος) ως δήλωση για τον εαυτό της, ως εσωτερίκευση μιας απελπισίας που έχει πολλά πόδια. Η συγγραφέας ομολογεί πως έγραψε αυτό το κυριολεκτικά σπαραχτικό μυθιστόρημα επειδή και η ίδια βυθίστηκε στην απόγνωση που την οδήγησε στους αυτοτραυματισμούς. Γράφοντας, θέλει να πει στις παλιές της συντρόφισσες ότι δεν είναι ούτε οι μόνες ούτε μόνες. Ο δρόμος για την ίαση, για «το στήσιμο ξανά στα πόδια» υπάρχει! Οπωσδήποτε για νεαρούς ενηλίκους!
«Ένα βιβλίο για τον αυτοτραυματισμό και τα αδιέξοδα της εφηβείας»
Το «Διαλυμένο κορίτσι» είναι ένα εντυπωσιακό βιβλίο. Ένα βιβλίο που ώρες ώρες σε κάνει να κλαις —όχι να συγκινείσαι: να κλαις—, να συμπάσχεις με την Τσάρλι και τα άλλα κορίτσια, και να εύχεσαι όλα αυτά να είναι απλώς επινοήσεις της συγγραφέως. Δεν είναι. Η Kathleen Glasgow βίωσε η ίδια, στο πετσί της —κυριολεκτικά…—, πολλά από αυτά που περιγράφει, και έγραψε αυτό το μυθιστόρημα ουσιαστικά για να ψάξει μέσα της και να δει «τι φταίει», ποιες είναι οι ρίζες του κακού, και πώς θα μπορούσε να γιατρευτεί.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Ένα άκρως συγκινητικό και βαθιά λυτρωτικό βιβλίο. Ο λόγος για το «Διαλυμένο κορίτσι», βιβλίο-ντεμπούτο της Kathleen Glasgow, η οποία κατάφερε να θίξει αρκετά δύσκολα και βαριά θέματα, με ιδιαίτερο τρόπο εξιστόρησης, αλλά πάντα με την αρμόζουσα ευαισθησία και χωρίς να καταφύγει στην εύκολη επιλογή της ωραιοποίησής τους με περιττές λογοτεχνικές φανφάρες. Είναι ένα βιβλίο όσο πρέπει σκοτεινό, για να δώσει τη θέση που αρμόζει στο φως που όλοι μας ψάχνουμε ανά καιρούς να βρούμε, και συχνά σπαρακτικό, αλλά πάντα αισιόδοξο, καθώς όπως μας υπενθυμίζει, όταν κάποιος πάρει την απόφαση να λάμψει και να αναδυθεί από τα σκοτάδια και να βρει από την αρχή τον εαυτό του, τίποτα και κανείς δεν μπορεί πραγματικά να τον σταματήσει. Πολύ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια ο οδηγός συζήτησης για το βιβλίο, με ερωτήσεις αυτογνωσίας και βιωματικές ασκήσεις.
Ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι. Ένα μυθιστόρημα για το πώς να είσαι καλός κι ευγενικός πρώτα με τον εαυτό σου και μετά με όλους τους άλλους. Η Kathleen Glasgow δεν μασάει τα λόγια της και δεν χαϊδεύει τα αυτιά των αναγνωστών. Απεικονίζει τα πράγματα με το όνομά τους, χρησιμοποιώντας συχνά σκληρό, ωμό λεξιλόγιο, για να διατυπώσει την αλήθεια και τις καταστάσεις τις οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ήρωές της.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Βαθιά στα σκοτάδια, ψηλά στις λίστες των best sellers!
Η συγγραφέας, μέσα από τα σκοτάδια, ασχολείται με το καίριο ζήτημα της ζωής των εφήβων και των νέων ενηλίκων: την αναζήτηση ταυτότητας σε ένα πολύπλοκο και συχνά άδικο και σκληρό περιβάλλον.
Αγαπώαγαπώαγαπώ αυτό το βιβλίο και δεν λυπάμαιλυπάμαιλυπάμαι καθόλου που το διάβασα σε 2 μέρες ❤️ Λάτρεψα τους χαρακτήρες, την Τσάρλι και τον Ράιλι αλλά και όλους τους άλλους που με τα βιώματά τους χτίστηκε αυτή η ιστορία. Κάθε κεφάλαιο σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση αλλά είναι ένα βιβλίο για τη ζωή, την ελπίδα και τις δεύτερες ευκαιρίες. Τα ρομαντικά στοιχεία και η ένταση -αν και δεν είναι το επίκεντρο του βιβλίου- με ξετρέλαναν και θέλω περισσότερο! Πεθαίνω για σίκουελ!
Ένα βιβλίο με δύσκολο θέμα, αλλά αξίζει να διαβαστεί από όλες τις ηλικίες. Το βιβλίο της Kathleen Glasgow έχει ως κεντρική πρωταγωνίστρια την 17χρονη Σάρλοτ Ντέιβις που η ζωή της από μικρή ηλικία δεν ήταν ποτέ εύκολη. Μια μητέρα απούσα που αρνείται να αναλάβει τον ρόλο της, ο πατέρας εξαφανισμένος, η καλύτερη της φίλη το ίδιο και ο μόνος τρόπος που έχει βρει για να απαλύνει τον πόνο της είναι ο ίδιος ο πόνος. Χαράζει το σώμα της με γυαλί για να ξεφύγει από την πραγματικότητα. Από την πρώτη κιόλας παράγραφο μας αναφέρει την ζωή της και το πρόβλημα της. Η νεαρή πρωταγωνίστρια μπλέκει με συμμορίες, ζει στον δρόμο, έχει υποστεί βία και όταν όλα μοιάζουν να μπαίνουν σε μια κανονική ροή, όλα πάλι ανατρέπονται. Θα βρει μια κανονική δουλειά, θα ερωτευτεί έναν ακατάλληλο άντρα που θα την μπλέξει σε νέα προβλήματα. Άραγε μπορεί κάποιος να ξεφύγει από το σκοτάδι; Τα μικρά κεφάλαια βοηθούν στην ανάγνωση αν και οι πολλές σελίδες πιστεύω πως κουράζουν τον αναγνώστη. Είναι σαν να διαβάζεις ένα ημερολόγιο ενός κοριτσιού που πασχίζει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, αλλά τα προβλήματα δεν την αφήνουν. Οι τελευταίες σελίδες έχουν και υλικό για σκέψη
Μια πρωταγωνίστρια με τόσο δυναμισμό και τόση θέληση για ζωή! Ένα βιβλίο που σε προβληματίζει τόσο πολύ αλλά με τόσο δυνατά μηνύματα! Αν έχετε γερό στομάχι σίγουρα το προτείνω! Θεωρώ είναι ένα βιβλίο το οποίο σίγουρα διαβάζεται εύκολα και σίγουρα το σκέφτεσαι και αφού το ολοκληρώσεις!!
Ενα βιβλίο που δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου! Συγκλονιστικό !
Το Διαλυμένο κορίτσι είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς· τα κουβαλάς μέσα σου καιρό μετά την τελευταία σελίδα. Η Kathleen Glasgow γράφει για μια έφηβη που παλεύει με την αυτοκαταστροφή, το τραύμα και την ανάγκη για ελπίδα, δίνοντάς μας μια ιστορία ωμή αλλά και τρυφερή ταυτόχρονα. Η γλώσσα της είναι κοφτή, σχεδόν πληγωμένη, και κατορθώνει να μεταδώσει την εσωτερική θύελλα της ηρωίδας με τρόπο που αγγίζει βαθιά τον αναγνώστη. Δεν πρόκειται για εύκολο ανάγνωσμα· η ωμότητα και το σκοτάδι του μπορεί να σοκάρουν. Κι όμως, αυτή η ειλικρίνεια είναι που το καθιστά τόσο δυνατό: δεν ωραιοποιεί, δεν στρογγυλεύει, αλλά τολμά να δείξει την πραγματικότητα της ψυχικής οδύνης. Προσωπικά, με συγκίνησε η σταδιακή διαδρομή της ηρωίδας από την απόγνωση προς την εύθραυστη αποδοχή. Σε κάποιες στιγμές ένιωσα ότι η αφήγηση επαναλαμβάνει τον πόνο της, παρατείνοντας την αίσθηση βαρύτητας. Ωστόσο, ίσως αυτή ακριβώς η επανάληψη να αντικατοπτρίζει τον φαύλο κύκλο στον οποίο μπορεί να παγιδευτεί ένας άνθρωπος. Το βιβλίο δεν είναι μόνο για εφήβους· μιλά σε κάθε ηλικία που αναζητά κατανόηση, θεραπεία και φως μέσα στο σκοτάδι. Δεν ενδείκνυται για όσους αναζητούν μια «εύκολη» ιστορία, αλλά για εκείνους που θέλουν να ακουμπήσουν την αλήθεια της ψυχής, όσο σκληρή κι αν είναι. Το Διαλυμένο κορίτσι με έκανε να σκεφτώ πως ακόμα και στα πιο ραγισμένα κομμάτια ενός ανθρώπου μπορεί να φυτρώσει ελπίδα. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να προσφέρει η λογοτεχνία.
Το «Διαλυμένο κορίτσι» είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται “χαλαρά”. Η Σάρλοτ, μια έφηβη που νοσηλεύεται σε κλινική, κουβαλά χρόνια αυτοτραυματισμού και αυτοκαταστροφικών σκέψεων. Η ιστορία της ξετυλίγεται μέσα από συνεχόμενα flashback. Βλέπουμε κομμάτια από την οικογένειά της, τις σχέσεις της, τις φιλίες της και κυρίως από ένα περιβάλλον όπου η αγάπη και ο σεβασμός λείπουν. Η γραφή είναι ωμή και άμεση, χωρίς “στολίδια”. Δεν επιχειρεί να ωραιοποιήσει τίποτα, κι αυτό είναι ταυτόχρονα η δύναμή του και το δύσκολο σημείο του: πολλές σκηνές είναι βαριές, σε πιέζουν συναισθηματικά και σε κάνουν να νιώθεις άβολα. Παρόλα αυτά, ακριβώς επειδή δεν κρύβεται πίσω από ωραίες λέξεις, καταφέρνει να φωτίσει τον πόνο, την ενοχή και τη μοναξιά πολλών παιδιών που μένουν στο περιθώριο. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και οι διάλογοι ρεαλιστικοί, με έντονο ρυθμό. Το τέλος δεν είναι “λαμπερό”, αλλά δίνει μια αίσθηση ελπίδας. Θα έλεγα πως το βιβλίο αυτό δεν είναι για όλους – θέλει ψυχική αντοχή – όμως είναι ένα βιβλίο που δύσκολα ξεχνιέται.
Ένα δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα, σύγχρονης εποχής με θέμα την ψυχική υγεία, τη θεραπευτική επούλωση των εξωτερικών και των "εσωτερικών" τραυμάτων με τη υγιή βοήθεια της τέχνης και κυρίως το εσωτερικό σθένος να δεχτείς τη βοήθεια και να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.
Η πραγματικότητα είναι πως αποφεύγω να διαβάζω βιβλία με ψυχοκοινωνικό περιεχόμενο. Οφείλω όμως να ομολογήσω πως το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είναι πραγματικά εξαιρετικό! Πραγματεύεται την πολύ δύσκολη ζωή μιας 17χρονης της Τσάρλι (Σάρλοτ) Ντέιβις. Ενός κοριτσιού που έχει εγκαταλειφθεί από την οικογένεια της, ιδιαίτερα από τη μητέρα της, απ’ όταν πέθανε ο πατέρας της. Έζησε για πολύ καιρό στους δρόμους, γνώρισε από πολύ νωρίς την βία, τις καταχρήσεις, την ανέχεια και την κακοποίηση με αποτέλεσμα να αυτοτραυματίζεται. Μετά από μία σύντομη περίοδο στο ψυχιατρείο Κρίλι μετακομίζει στην Τουσόν της Αριζόνας προκειμένου να ορθοποδήσει και να «φτιάξει» τη ζωή της. Δυστυχώς, όμως, ούτε εκεί θα μπορέσει να βρει την εσωτερική γαλήνη που τόσο επιθυμεί. Θα παλέψει με τα φαντάσματά της, τους φόβους και τα συναισθήματά της και θα καταφέρει, ευτυχώς, μετά από πολύ καιρό να σταθεί στα ποδιά της. Στην καταστροφή και την σωτηρία της συμβάλλουν αρκετά πρόσωπα. Πρόκειται για μια «ιστορία» σκληρή που όμως στο τέλος είναι αισιόδοξη, αφού επιτέλους η πρωταγωνίστρια καταφέρνει να βγει από το εσωτερικό της σκοτάδι, στο φως. Να βρει και να αγαπήσει τον εαυτό της!
Το ''Διαλυμένο κορίτσι'' δεν είναι ένα συνηθισμένο εφηβικό μυθιστόρημα. Είναι ένα συγκινητικό, σπαρακτικό βιβλίο για την απόγνωση, τη μοναξιά, την απώλεια, την αυτοκαταστροφή και τον αγώνα μιας έφηβης κοπέλας να ξεπεράσει τα τραύματά της και να βγει στο φως. Κεντρική ηρωίδα της ιστορίας είναι η 17χρονη Σάρλοτ, ένα κορίτσι που βλέπει τη ζωή του να καταρρέει μέρα με τη μέρα. Παλεύει να διαχειριστεί τον πόνο της απώλειας του πατέρα και της κολλητής της, την απόρριψη της κακοποιητικής μητέρας της και τη δική της μάχη με τον αυτοτραυματισμό και την ψυχική ασθένεια. Η αφήγηση της Glasgow είναι γλαφυρή και συναισθηματική, αποτυπώνοντας με ρεαλισμό και ευαισθησία τη μάχη της νεαρής κοπέλας με τους προσωπικούς της δαίμονες. Το ταξίδι της Σάρλοτ προς την ίαση δεν είναι εύκολο και απλό- είναι όμως γεμάτο εσωτερική δύναμη, αντοχή και ελπίδα. Η ιστορία της σίγουρα δεν είναι πρωτότυπη- θα μείνει όμως χαραγμένη στο μυαλό σας για καιρό μετά την ανάγνωση του βιβλίου.
Το "Διαλυμένο κορίτσι" αναπτύσσει βαθιά και σοβαρά θέματα, εξερευνώντας την ανθρώπινη ψυχή και την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Αυτό το βιβλίο δεν το ξεχνάς εύκολα και αφήνει πίσω του την ελπίδα για μία ομορφότερη ζωή.
Ένα βιβλίο για τη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Δυσκολεύτηκα πολύ να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Χρειάστηκε να σταματήσω το διάβασμα πολλές φορές για να πάρω βαθιές ανάσες. Δύσκολο συναισθηματικά και "βαρύ" μα ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο και "αναγκαίο". Η ιστορία αναφέρεται σε ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι, την Τσάρλι, που έχει φτάσει στο απόλυτο όριο. Ένα κορίτσι με αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Μετά από μια σειρά τραυματικών εμπειριών, καταλήγει σε μια μονάδα αποκατάστασης. Όταν βγαίνει από τη μονάδα, αρχίζει η πραγματική μάχη. Πρέπει να επιβιώσει μόνη της, χωρίς βοήθεια. Το ταξίδι της θα είναι γεμάτο λάθη, στιγμές απελπισίας, πισωγυρίσματα αλλά και μικρές, φωτεινές αχτίδες ελπίδας. Αρχίζει να βλέπει ότι αξίζει κάτι καλύτερο, ότι μπορεί να τα καταφέρει. Η συγγραφέας παρουσιάζει με ρεαλισμό τις διαδικασίες θεραπείας, τις υποτροπές αλλά και τις μικρές νίκες. Δεν δίνει "μαγικές λύσεις" αλλά προσφέρει ελπίδα.
Το "Διαλυμένο κορίτσι" είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο που καταπιάνεται με σοβαρά κοινωνικά και ψυχικά ζητήματα, όπως η κακοποίηση, ο εθισμός, ο αυτοτραυματισμός, η απόπειρα αυτοκτονίας και οι τοξικές σχέσεις. Η αφήγηση εξελίσσεται σε μορφή ημερολογίου, μέσα από τα μάτια της 17χρονης πρωταγωνίστριας. Εξιστορεί τα γεγονότα που την οδήγησαν στον αυτοτραυματισμό και τελικά στην απόπειρα αυτοκτονίας, η οποία την φέρνει στο Κέντρο Κρίλι, με σκοπό να επουλώσει τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχικές της πληγές και να κάνει μια νέα αρχή στη ζωή της. Πρόκειται για ένα βιβλίο με ιδιαίτερα ευαίσθητο περιεχόμενο, καθώς εστιάζει σε ψυχικά τραύματα και δύσκολες εμπειρίες. Παρ’ όλο το βαρύ του θέμα, η ιστορία κλείνει με μια νότα αισιοδοξίας. Ωστόσο, η γραφή σε αρκετά σημεία δεν καταφέρνει να μεταδώσει πλήρως τα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας. Είναι κάπως χαοτική και πεζή, γεγονός που δυσκολεύει τον αναγνώστη να συνδεθεί συναισθηματικά. Παρότι παρατίθενται πολλά κοινωνικά και ψυχικά προβλήματα, δεν υπάρχει επαρκής εμβάθυνση στη διαδικασία της επούλωσης ούτε στις σχέσεις που διαμορφώνει η πρωταγωνίστρια. Επιπλέον, η έκταση του βιβλίου θα μπορούσε να είναι μικρότερη. Tο "Διαλυμένο Kορίτσι" παίρνει το ρίσκο να φέρει στο προσκήνιο δύσκολα ψυχικά ζητήματα, ανοίγοντας έναν απαραίτητο διάλογο, χωρίς όμως να καταφέρνει πάντα να τα αναπτύξει με το βάθος και τη συναισθηματική ένταση που θα μπορούσε.
Η ιστορία με κλόνισε αλλά & με συγκίνησε αφάνταστα πολύ. Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Η ιστορία της Τσάρλι είναι σπαρακτική, σε βαπτίζει στη θλίψη αλλά σου χαρίζει & φως. Η περιπέτεια της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου σε σφραγίζει για πάντα, η αλήθεια του σε συνεπαίρνει.
Από τα δύσκολα βιβλία που διάβασα μέσα στη χρονιά. Παραστατική γραφή, τρομερό σθένος της πρωταγωνίστριας της ιστορίας. Εάν ανήκετε στους τυχερούς όπως εγώ και δεν γνωρίζετε πολλά για το θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο, η ανάγνωσή του σίγουρα θα είναι μια εμπειρία "eye opening".
Ένα σκληρό αλλά βαθιά ανθρώπινο βιβλίο για τον πόνο που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η ιστορία της Τσάρλι είναι γεμάτη σκοτάδι, όμως δεν μένει εκεί, είναι κυρίως μια αφήγηση για την επιβίωση, την εύθραυστη ελπίδα και τη δύσκολη διαδρομή προς την αυτοαποδοχή. Μου άρεσε που η συγγραφέας δεν ωραιοποιεί τίποτα, οι σκέψεις της ηρωίδας είναι χαοτικές, ειλικρινείς και συχνά άβολες, ακριβώς όπως είναι η πραγματική ψυχική πάλη. Παρά τη βαριά θεματολογία, το βιβλίο αφήνει χώρο για τρυφερότητα, για ανθρώπους που προσπαθούν, έστω αδέξια, να φροντίσουν ο ένας τον άλλον. Είναι μια ιστορία για το τι σημαίνει να μαθαίνεις να ζεις μέσα στο σώμα και το μυαλό σου, όταν και τα δύο μοιάζουν ξένα. Δύσκολο ανάγνωσμα, αλλά ουσιαστικό και βαθιά συγκινητικό.