Με την κατάλληλη δόση μυστηρίου και δράσης, σε συνδυασμό με μια βαθιά βουτιά στον ψυχισμό των πρωταγωνιστών του, ο Αλεξανδρής καταφέρνει αβίαστα –και σχεδόν ευχάριστα– να γράψει ένα βιβλίο για το πένθος, την ενηλικίωση και την αναμέτρηση με τα θέλω ενός νέου εαυτού. Ένα βιβλίο που τελικά μας καλεί να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας φαντάσματα και να αναμετρηθούμε με τις επιλογές και τους ανοιχτούς λογαριασμούς μας.
Μέχρι πότε μας κυνηγούν τα φαντάσματα του παρελθόντος; Το Τρία επί ψυχής του Άρη Αλεξανδρή μπορεί να μην εστιάζει ακριβώς στην απάντηση αυτού του ερωτήματος, αλλά λειτουργεί σαν καθρέφτης για να δεις τα δικά σου «φαντάσματα» που σε ακολουθούν. Και αυτά συνήθως δεν είναι νεκρών.
Η Άνι γίνεται τριάντα και σε ένα παράλληλο σύμπαν η ίδια ημερομηνία θα σηματοδοτούσε τα τριακοστά γενέθλια του παιδικού της φίλου, Φίλιππου Κάππα. Αλλά αυτός πέθανε τραγικά όταν ήταν 16 ετών. Ανάμεσα στους φίλους τους, η Άνι είναι η μόνη που τον σκέφτεται με κάθε αφορμή καθημερινά, σχεδόν εμμονικά. Παρά τις εξελίξεις της ζωής της, την ψυχοθεραπεία, τις αλλαγές που επιδιώκει, ο Φίλιππος είναι πάντα εκεί.
Πάντα εκεί είναι όμως και η μητέρα του, με την οποία η Άνι έχει αναπτύξει μια βαθιά και πολύπλοκη σχέση. Η κυρία Κάππα, αδυνατώντας να αποδεχτεί τον θάνατο του γιου της, έχει αφιερωθεί εδώ και χρόνια στην αναζήτηση των «δολοφόνων» του, βασιζόμενη σε ακραίες θεωρίες συνωμοσίας. Για μερικά χρόνια έφτασε μάλιστα να γίνει ακόμα και δημοφιλής τηλεπερσόνα, δημιουργώντας μια εκπομπή στην τηλεόραση για να κρατήσει ζωντανή την υπόθεση – μοιάζοντας πολλές φορές να αποζητά τη λάμψη παρά τη δικαιοσύνη. Μέσα σε μία ακόμα προσπάθεια, η κυρία Κάππα παρασέρνει την Άνι στις περιπέτειες εξιχνίασης της υπόθεσης, όπου όλοι μοιάζουν ένοχοι.
Ανάμεσα σε αυτή την αλλόκοτη σχέση, τις αναμνήσεις του Φίλιππου και την αναζήτηση της αλήθειας παρακολουθούμε την Άνι να προσπαθεί να ανακαλύψει τον ίδιο της τον εαυτό και να βάλει σε τάξη τη ζωή της υπό την σκιά των προβληματισμών της, του πένθους και της δύσκολης σχέσης της με τη μητέρα της.
Με την κατάλληλη δόση μυστηρίου και δράσης, σε συνδυασμό με μια βαθιά βουτιά στον ψυχισμό των πρωταγωνιστών του, ο Αλεξανδρής καταφέρνει αβίαστα –και σχεδόν ευχάριστα– να γράψει ένα βιβλίο για το πένθος, την ενηλικίωση και την αναμέτρηση με τα θέλω ενός νέου εαυτού. Ένα βιβλίο που τελικά μας καλεί να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας φαντάσματα και να αναμετρηθούμε με τις επιλογές και τους ανοιχτούς λογαριασμούς μας.
Σχόλια(0)