Τελετές ενηλικίωσης

[...] τη θέση του στην ελληνική πεζογραφία ο Ακρίβος δεν την κερδίζει με τον προκλητικό χαρακτήρα των θεμάτων του, αλλά με τη συνεχώς βελτιούμενη αφηγηματική του. Τις ιστορίες του καινούργιου βιβλίου τις αρχίζει in media res, εκμεταλλευόμενος το ευθύβολο ενός μονόλογου ή μιας συζήτησης, όπου και παρεμβάλλει, σαν εγκιβωτισμένη, την κυρίως ιστορία. Μικροπερίοδος ο λόγος του, χωνεύει τρέχουσες εκφράσεις μαζί με ιδιόλεκτες, αποφεύγοντας τους ξενισμούς. Εκεί, όμως, που κερδίζει το παιχνίδι είναι οι ποιητικές μεταφορές, με τις οποίες αποδίδει την ερωτική «τελετουργία» ως ένστικτο, ως επιθυμία, ως φυσιολογική διέξοδο, ως παρά φύσιν λύση, ως εμμονή, ως απωθημένο ή ό,τι άλλο βάζει ο πονηρός νους του ανθρώπου.

Ο Κώστας Ακρίβος στις ιστορίες αυτές επιβεβαιώνει την ικανότητά του να χτίζει έναν σαφή χαρακτήρα, δίχως τη χρήση εξαντλητικών περιγραφών. Με μια γλώσσα που άλλοτε είναι ιδιωματική, άλλοτε εσωστρεφής κι άλλοτε ποιητική, ο συγγραφέας επικυρώνει το βασικό του χαρακτηριστικό του: την πλήρη απομάκρυνσή του απ’ τα «φιλολογικά» ελληνικά, χωρίς να υποπίπτει σε κάποια ανέξοδη προφορικότητα ή χιλιοειπωμένη αποπνικτική γραφή που δεν αφήνει τον αναγνώστη να συνομιλήσει με το κείμενο.