Ψηφία για ψηφίδες

Επιτέλους, μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω για μια ποίηση και έναν ποιητή που μου αρέσουν, με αφορμή την έκδοση Ψηφία για ψηφίδες του Θανάση Χατζόπουλου από το Μεταίχμιο. [...] Τον κ. Χατζόπουλο δεν τον γνωρίζω, παρά μόνον ως στίχο, ως έκφραση, ως συναίσθημα ενδοφλέβιας ένεσης, μια και η ποίησή του, καθαρή, ελεγμένη, τρυφερή και οδυνηρή, λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο. Εκτιμώ βαθύτατα τους ποιητές που δοκιμάζουν και σε άλλες περιοχές και με άλλους τρόπους και με άλλα μέσα, που ανταποκρίνονται ή υποτίθεται ότι ανταποκρίνονται στο σύγχρονο τρόπο ζωής και έκφρασης και στην απαίτηση πρόκλησης που απαιτεί η εποχή μας. Προτιμώ, όμως, εκείνους που σε κάνουν, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις, να απαγγέλεις τους στίχους τους απέναντι σε εικόνες και σε τοπία και σε ανθρώπους, απέναντι σε χρώματα και εκστάσεις και συναισθήματα, απέναντι σε ήχους, σε λέξεις και στο λόγο. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι η ποίηση, που δημιουργεί ο κ. Χατζόπουλος, προκαλεί αυτή τη διάδραση.