Όποιος κι αν ήταν σ' αυτό το κρεβάτι

[…] Το «Μεταίχμιο» ενέταξε αυτήν τη συλλογή των εννιά μικρών ιστοριών σε μια σειρά που ονομάζει «Αριστουργήματα του 20ού αιώνα». Πολύ πιθανό, μιας και πρόκειται για μερικά από τα καλύτερα διηγήματα, ωστόσο τα γραπτά του Κάρβερ είναι κάτι… περισσότερο: είναι το παλλόμενο (ακόμα) σώμα της αμερικανικής κοινωνίας, ενός μάλλον συγκεκριμένου κομματιού της, αυτού που πνίγεται από την ανάγκη του συνηθισμένου, τις επιταγές της επιβίωσης κι από το καθήκον του να τα θεωρεί αυτά ζωή του […] Αιχμηρές σαν ξυράφι, οι ιστορίες του Κάρβερ δεν σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα, σε κυκλώνουν με το απλό ύφος του, με την ξερή παράθεση γεγονότων, αισθημάτων και σκέψεων και στο τέλος σε ξεβράζουν σ’ αυτό που έτσι κι αλλιώς ήσουν (αλλά δεν το ήξερες), στην απέραντη ακρογιαλιά της καθημερινότητας.  

[…] Ο Ρέιμοντ Κάρβερ (1938-1988) μετά επιμονής υπηρέτησε το διήγημα και την ποίηση, γιατί και τα δύο ήταν η στιγμιαία σύλληψη του κόσμου. Έζησε με και για τη γραφή, παντρεύτηκε στα είκοσί του, τεκνοποίησε, χώρισε. Ο χωρισμός τον καθόρισε, αυτόν τον τσεχοφικό της σαφήνειας και τον καφκικό της αίσθησης, που μετάγγισε τις εμμονές του σε ήρωές του που είναι άνεργοι, περιθωριακοί, αλκοολικοί, μοναχικοί, μοναξιασμένοι, αποξενωμένοι. Ποτέ δεν έβγαλε από το μυαλό του ότι η λογοτεχνία συνδέεται, επιβεβαιώνει και αλλάζει τη ζωή. […]  

Ο ποιητής και διηγηματογράφος Ρέιμοντ Κάρβερ δικαιολογημένα θεωρείται ο μεγαλύτερος αμερικανός διηγηματογράφος του 20ού αιώνα. […] Με την έκδοση αυτής της επιλογής διηγημάτων το ελληνικό αναγνωστικό κοινό έχει πλέον στη διάθεσή του ορισμένα από τα καλύτερα διηγήματα ενός δεξιοτέχνη του είδους. Η απόδοση της καθημερινής, ανεπιτήδευτης, αλλά όχι απλοϊκής, γλώσσας του Κάρβερ γίνεται με μεγάλη επιτυχία από τη μεταφράστρια˙ το ελληνικό κείμενο είναι ρέον, φυσικό αλλά και στο κατάλληλο υφολογικό επίπεδο.  

[…] Ο Κάρβερ είναι αυτοβιογραφικός συγγραφέας και στα διηγήματά του διακρίνονται μοτίβα της δικής του ζωής. Ο ίδιος παντρεύτηκε και απέκτησε παιδιά σε νεαρή ηλικία και έχοντας την ευθύνη της οικογένειας δεν είχε ποτέ αρκετό χρόνο και χρήμα για να συγκεντρωθεί στο γράψιμό του. Η γραφή διηγημάτων και ποιημάτων ήταν περισσότερο ανάγκη παρά επιλογή, καθώς δύσκολα αποσπούσε τον απαραίτητο χρόνο γι’ αυτή τη δραστηριότητα. Οι ιστορίες του, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, οφείλουν την αρτιότητά τους στη συνεχή επεξεργασία, ενώ η διαύγεια του ύφους, η «τσεχοφική σαφήνεια», η ελλειπτικότητα και η ακρίβεια, την οποία ο ίδιος θεωρούσε τη «μοναδική ηθική της γραφής», οφείλονται εν πολλοίς στις αλλεπάλληλες διορθώσεις. Όλες οι ιστορίες περιστρέφονται γύρω από μια απώλεια που κάποια στιγμή εκφέρεται, γίνεται λέξεις και αποδίδεται σε λίγες γραμμές και ακόμα λιγότερες σκηνές.
Στη σύντομη καριέρα του αφηγείται, χωρίς μελοδραματισμούς, καθημερινές ιστορίες απλών ανθρώπων, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα τους, ενσταλάζοντας σ’ αυτούς κάποια ποιότητα που τους καθιστά, παρότι καθημερινοί, ξεχωριστούς, τονίζοντας την απειλή που παραμονεύει την απλή και προβλέψιμη ζωή τους. Ο ίδιος ήθελε να γράψει νουβέλα και μυθιστόρημα, αλλά δυστυχώς, όταν ήρθε η ώρα να εφαρμόσει την τεχνική του σε μεγαλύτερη φόρμα, δεν του απέμεινε άλλη ζωή. Όμως η «άλλη ζωή» είχε ήδη περάσει στα διηγήματά του.  

[…] Ο Κάρβερ μάστορας στην αποτύπωση του στιγμιότυπου και στην κατασκευή της μικρής φόρμας, φτιάχνει τις ιστορίες του με τα πιο απλά υλικά. Χωρίς γλωσσικά τερτίπια, με ακύμαντη αφηγηματική φωνή, αποτυπώνει τον κόσμο των ηρώων του. Οι λεπτομέρειες αποκτούν σημασία, και το διήγημα κεντιέται ψιλοβελονιά […]