Οι Μικροί κόσμοι με τράβηξαν με έναν τρόπο που είχα ξεχάσει ότι μπορεί να σε απορροφήσει ένα βιβλίο. Ζωντανό και ειλικρινές, με αφήγηση σαν χορευτική κίνηση, που είναι άλλωστε και η μεγάλη αγάπη του Στίβεν, του πρωταγωνιστή του.
O Στίβεν είναι νεαρός Γκανέζος δεύτερης γενιάς που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και την ελευθερία του να εκφράζεται και να υπάρχει μέσα από τον χορό και τη μουσική, στο πλαίσιο της οικογένειας και της πρώτης του αγάπης στο νοτιοανατολικό Λονδίνο των ’00s. Φυσικά συναντώντας εμπόδια. Γνωρίζουμε άραγε κανέναν άνθρωπο της γενιάς μας που να μη βρήκε εμπόδια (από μικρά έως ανυπέρβλητα) όταν αναζήτησε τον εαυτό του; Έχει κάτι οικείο ο Στίβεν, μια υπενθύμιση όλων των ορίων που μας έβαλαν όταν είπαμε «ΘΕΛΩ».
Το βιβλίο μιλά για τα μικρά, καθημερινά πράγματα που διαμορφώνουν τον κόσμο μας – τη φιλία, την απώλεια, τη σιωπή, την τρυφερότητα. Και το κάνει χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει, με αμεσότητα, με λόγο βιωματικό και απλό. Με έναν τρόπο που τελικά καταφέρνει να σε αγγίξει αλλά χωρίς να επιδιώκει τη συγκίνηση. Είναι ένα βιβλίο που εντυπωσιάζει με το πώς λέει με απλά λόγια τα δύσκολα που περιγράφει. Και αυτά που συχνά δύσκολα λέγονται, έτσι κι αλλιώς.
Σχόλια(0)