Με κλειστά μάτια

Ένα αγόρι εννιάχρονο, ένας από μηχανής θεός κι ένα κορίτσι μεγαλύτερο, με τραύματα πολλά και ανοιχτά, είναι οι ήρωες του βιβλίου «Με κλειστά μάτια» της Αγγελικής Δαρλάση. Και γύρω τους ο χορός των κακοποιητών και των παραβατών που οδηγούν το κορίτσι να αντικρίζει τη ζωή με μάτια κλειστά, σε μια προσπάθεια απορρόφησης του σοκ και όξυνσης των άλλων αισθήσεων. Ένα συναρπαστικό βιβλίο από μια τολμηρή, σπουδαία συγγραφέα.

Η ιστορία έχει μυστήριο, αναζήτηση, αλλόκοτες πλην όμως αληθινές φιλίες. Στις σελίδες του βιβλίου (για ηλικίες 14+) η παραδοχή και η ενδοβολή της αλήθειας αποτελούν τον κεντρικό άξονα της αφήγησης. Μπορεί να κλείνουμε τα μάτια, να μη θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, αλλά στο τέλος θα το κάνουμε, αν θέλουμε να προχωρήσουμε στη ζωή και να αποδεχθούμε όσα μας προσφέρει. Η ιστορία μυστηρίου υφαίνεται γύρω από το ατύχημα και την εξαφάνιση του Άλεξ, του καλύτερου φίλου της Λουκίας ή Λου. Η εξιχνίασή του θα φέρει τη λύτρωση. Η αυτογνωσία, η φιλία, η επαφή με τον άλλο είναι σε αυτό το μυθιστόρημα τα κρίσιμα επίδικα.

literature.gr

018.bookpress.gr

Βαθιά, σαρωτικά, κυκλωτικά ανθρωποκεντρική, με τρόπο που αγκαλιάζει στις ιστορίες της τους ανθρώπους που διαφέρουν, που βοούν, που βάλλονται, που λησμονούνται, που προσφέρουν και προσπερνιούνται, που άγονται αλλά δεν φέρονται, που δονούν και ενδιαφέρονται, που αγαπούν και δεν ολιγωρούν, που παραχωρούν αλλά δεν παραχωρούνται, που αναποδογυρίζουν τον κόσμο αλλά δεν αναποδογυρίζονται. Η γραφή της, δεητική στην αλληλεγγύη, το μαζί και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, άμεση, ονειρική, εγκαρδιωτική…
Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέντευξη.

Η Αγγελική Δαρλάση σε πρώτο πρόσωπο

Ακούστε την ΕΔΩ.

Ένα μοντέρνο παραμύθι με παιδιά και βλέμματα και τούτο τον εξωφρενικό ρυθμό των πραγμάτων. Μια ιστορία που ξετυλίγεται με βλέμμα και βήμα πυκνό, υπακούοντας στην παιδική καρδιά που δεν είναι άλλο από την πιο βαθιά συνείδηση, αυτήν που δεν μπορεί κανείς να εξαπατήσει, που δεν ψεύδεται.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

Η Αγγελική Δαρλάση παραδίδει ένα από τα πιο καλογραμμένα εφηβικά βιβλία (αν και η σπουδαία λογοτεχνία δεν μπαίνει σε ηλικιακά καλούπια), γεμάτο ρυθμό, ένταση, ενσυναίσθηση. Μέσα στο οποίο εγκιβωτίζει τη μεγάλη αλήθεια: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη γητειά από την ανιδιοτελή προσφορά σε όσους την έχουν ανάγκη».
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

Η εξαιρετική και πολυβραβευμένη Αγγελική Δαρλάση γράφει ένα βιβλίο στα χνάρια του μαγικού ρεαλισμού, περιγράφοντας τη ζοφερή πραγματικότητα της βίας, ενδοοικογενειακής και μη. Σ’ ένα προφητικό περιβάλλον, οικολογικής καταστροφής, δεν μας χαρίζεται σε σκληρότητα.

Νερά παντού. Πλημμύρα. Τίγκα το νερό στον διάδρομο του επαρχιακού νοσοκομείου, «περίεργα μέρη, σχεδόν μη τόποι» οι διάδρομοι, εκεί γνωρίστηκαν. Η Λου, η Λουκία, η δεκαπεντάχρονη με τα κοντά μαύρα μαλλιά και τη γαλαζοπράσινη φράντζα. Κι ο εννιάχρονος Ντόντο με τ’ όνομα μη ιπτάμενου εξαφανισμένου πια πουλιού και τις επίμονες ερωτήσεις ενοχλητικού «μυξιάρικου». Η Λου δεν βλέπει. Όχι πως δεν μπορεί. Δεν θέλει, όμως, να βλέπει τα αποτρόπαια του κόσμου τούτου κι επιλέγει να μη βλέπει. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μα ο Ντόντο -θείο δώρο για τους γονείς που τον επέλεξαν και τους επέλεξε- δεν την αφήνει σε ησυχία μέχρι να λύσει το μυστήριο της θλίψης της «δανεικής» του αδελφής. Η αγάπη, στην τελική, είναι κάτι που κάνει την οικογένεια.

Η εξαιρετική και πολυβραβευμένη, Αγγελική Δαρλάση, υποψήφια για το Διεθνές Βραβείο Άντερσεν, γράφει ένα βιβλίο στα χνάρια του μαγικού ρεαλισμού, περιγράφοντας τη ζοφερή πραγματικότητα της βίας, ενδοοικογενειακής και μη. Σ’ ένα προφητικό περιβάλλον, οικολογικής καταστροφής, δεν μας χαρίζεται σε σκληρότητα. «Έτσι όπως είσαι, κανένας δεν σε θέλει, ούτε καν να σε βλέπει, μη νομίζεις ότι μπορείς και να του αρέσεις…» λένε οι κακοί. Σε μια αρχέγονη μάχη του κακού με το καλό, στη σύγχρονη εκδοχή του, όπου ο φόβος και ο στρουθοκαμηλισμός κυριαρχούν, υπάρχουν και άτομα που επαναστατούν.

Μα υπάρχει και η τρυφερή πλευρά των ανθρώπων εκείνων που «στο αίμα τους ρέει σοκολάτα», φτιάχνουν μαρμελάδα πορτοκάλι και μαζεύουν ρούχα για τους μη προνομιούχους. Κομβική η δράση τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Επιλογή τους -και της συγγραφέως άλλωστε- να παλεύουν για την επικράτηση του δίκιου. Και τη χαρά του να είσαι ο εαυτός σου. Σαν τους υπέροχα αλλόκοτους ήρωες που «τις άρρωστες καρδιές με χαμόγελα τις θρέφουν».