[…] Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου είναι η εσωτερική, δαιδαλώδης διαδρομή της πρωταγωνίστριας, ιδωμένη είτε από την ίδια είτε από τον Μέσμερ. Στην ουσία όλο το μυθιστόρημα είναι η μισο-μαγική, μισο-πραγματική ανέλιξη της ηρωίδας από το σκοτάδι στο φως, από ένα εσωτερικό και εξωτερικό σκοτάδι σ’ ένα εσωτερικό φως. Σ΄ αυτή την πορεία ο ιρλανδός συγγραφέας κρατάει μια θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στο εξωτερικό και το εσωτερικό, μια επιδέξια αμφισημία ανάμεσα στην πραγματική και την ψυχική όραση, σε σημείο που ο αναγνώστης να μην ξέρει αν αυτό που βλέπει –όταν και εάν βλέπει– η δεσποινίς Παραντίζ το βλέπει με τον αμφιβληστροειδή ή με τα μάτια της ψυχής της. […] Παράλληλα ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας ένα γνωστό, αλλά ενδιαφέρον μοτίβο, μας δίνει την ευκαιρία να δούμε πώς πλάι στα μεγάλα γεγονότα που αφορούν τη μακροϊστορική οπτική γωνία – πόλεμοι, επαναστάσεις, κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις κ.λπ.– δρα κι ενεργεί ο μέσος άνθρωπος, βλέποντάς τον από την αντίθετη, τη μικροϊστορική οπτική γωνία. […]
Σχόλια(0)