Νεκρή, σαν μέσα από τα στεφάνια της ξυπνάει στα χέρια του Θέμελη μια ολόκληρη εποχή, σαν νύφη λιπόθυμη μες στο αργό σάλεμα της ιστορίας. Και εμείς δεν ακούμε μόνο τη λεπτή αφήγηση με τα στοιχεία της εποχής της, γλαφυρή και χειμαρρώδη από τη γραφίδα του δημιουργού, μα νιώθουμε την αίσθηση και υποψιαζόμαστε τις διαστάσεις των πραγμάτων που κινούν τους χαρακτήρες του συγγραφέα. Σαν τον ζωγράφο πιάνει την άκρη του νήματος πρώτα από τις σκιές, σαν να λέμε υδατογραφώντας την ατμόσφαιρα ενός ολόκληρου κόσμου. Και έπειτα, αφού κατακτηθεί η ένταση η μορφή περνά στο χρώμα, αποκαλύπτοντας μια φιλοδοξία ανθρώπινη, καμωμένη από τον σταυρό και την ανθρωπιά.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
Σχόλια(0)