Ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου

Στο «Ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου», βρίσκουμε τον Χάρη το 2012, στο απόγειο της ελληνικής κρίσης, να έχει παραιτηθεί απ’ το Σώμα και να ζει ήσυχα στη Ναύπακτο. Η ασθένεια της μητέρας του και η ανάγκη νοσηλείας της σε οίκο ευγηρίας θα τον φέρει εσπευσμένα πίσω στην Αθήνα. Εκεί θα γνωρίσει την ψυχολόγο Ιωάννα Κωνσταντίνου που διευθύνει έναν ξενώνα κακοποιημένων γυναικών. Όταν θα τη βρει στο σπίτι της άγρια δολοφονημένη και ο ίδιος θα θεωρηθεί ο βασικός ύποπτος και θα αντιμετωπίσει την καχυποψία ακόμα και των πρώην συναδέλφων του, ξέρει πολύ καλά ότι για να σώσει τον εαυτό του πρέπει να εξιχνιάσει το έγκλημα. Στην πορεία της δύσκολης έρευνας, απρόσμενη βοήθεια θα δεχτεί από μια νεαρή αντισυμβατική υπαστυνόμο.
Ο πρόλογος του βιβλίου, στον οποίο και περιγράφεται η σκηνή του εγκλήματος, διαχωρίζει χρονικά την ιστορία σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος, που προηγείται του φόνου, είναι ένα οδοιπορικό στην Αθήνα που αντικατοπτρίζει τη δαιδαλώδη διαδρομή των εσωτερικών αναζητήσεων του μοναχικού ήρωα εξαιτίας της αδυναμίας του να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες της ζωής του, σε μια πόλη αλλαγμένη, όπου η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει την ψυχολογία, τις διαθέσεις και τις συμπεριφορές των ανθρώπων. Στο δεύτερο μέρος, η έρευνα για την εξιχνίαση της δολοφονίας τον οδηγεί στις κακόφημες και υποβαθμισμένες γειτονιές της πόλης και τον φέρνει αντιμέτωπο με αδίστακτους εγκληματίες που δρουν ανενόχλητοι σε οργανωμένα κυκλώματα σεξουαλικού τράφικινγκ. Ένα σκληρό, αστικό αστυνομικό αφήγημα, με έντονα κοινωνικά στοιχεία, υποδειγματική νουάρ ατμόσφαιρα και πολυπλόκαμη αλλά εξαιρετικά δομημένη πλοκή με κλιμακούμενο σασπένς. Διεφθαρμένοι και undercover αστυνομικοί, εξαθλιωμένοι μετανάστες, περιφερόμενοι άστεγοι, κακοποιημένες γυναίκες, φασίστες, δολοφόνοι και προαγωγοί συνθέτουν την τοιχογραφία της σκοτεινής πλευράς της πόλης σε μια ρεαλιστική και άκρως πειστική εκδοχή, που ξαφνιάζει τον αναγνώστη και τον παρασύρει σε έναν ζοφερό κόσμο γενικευμένης ηθικής και κοινωνικής εξαχρείωσης.
Δεν θα μπορούσα να μην κάνω μια αναφορά στον επίλογο του βιβλίου –«ένα όχι και τόσο unhappy τέλος»– που, σε αντιδιαστολή με τον αιφνιδιαστικό πρόλογο, αποφορτίζει περίτεχνα το κλίμα με μια καλοκαιρινή συναυλία του Μοrrissey στον Λυκαβηττό, με την αγάπη για τα ζώα να λειτουργεί ως αντίδοτο στη σκληρή πραγματικότητα αλλά κυρίως μ’ ένα κλείσιμο του ματιού στον αναγνώστη ότι θα ξαναβρεί μπροστά του τον Χάρη Νικολόπουλο ως ερευνητή –σκέτο παρακαλώ–, αφού «οι ιδιωτικοί ντετέκτιβ στην Ελλάδα είναι κάπως… μπλιαχ».
Το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου.