Ένα για τον δρόμο

Πάνω στην μπάρα και με τη βοήθεια του «ευσπλαχνικού αλκοόλ», κατά τον Καβάφη, οι γλώσσες λύνονται και οι ιστορίες μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια, γι’ αυτό έχει δίκιο ο Μίχος που στήνει εκεί το ιδανικό του ντεκόρ. Στον τόπο όπου «όλα χαλαρώνουν και χάνονται μέσα σε μια γλυκιά απόφαση του να μεγαλώσουν οι διάρκειες», όπως επέβαλε η φράση του αγαπημένου του Χρήστου Βακαλόπουλου, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μια σειρά από αφηγήματα που σίγουρα έρχονται να προστεθούν στον μύθο της δικής μας αθηναϊκής μυθογραφίας, και όχι μόνο. Πρόκειται για διηγήματα που σχετίζονται άμεσα με την μπάρα ενός περιώνυμου, εγγεγραμμένου πλέον στο αθηναϊκό ασυνείδητο κεντρικού μπαρ της πόλης, που αποκαλύπτουν το εύρος της φαντασίας ενός συγγραφέα, ο οποίος πάντοτε βουτούσε τις ιστορίες του στα δικά του αυτοβιογραφικά δεδομένα. Απόλυτα βιωμένη, κάθε του λέξη κρύβει την αλήθεια της έξαρσης και τη βαθιά αγάπη για τη ζωντανή αφήγηση και γραφή. Μια συλλογή διηγημάτων που έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από ωραία βιβλία που μας έχει χαρίσει ο συγγραφέας και μία από τις καλύτερες πένες της γενιάς του.

«Τη μια μέρα ήξερα ότι ήθελα να γράψω και την επομένη ήξερα τι και πώς ήθελα να γράψω: εν προκειμένω μια συλλογή διηγημάτων με ήρωες που επιλέγουν την αφαίρεση και τον σκληρό ρεαλισμό για να αφηγηθούν οι ίδιοι την ιστορία τους, απευθυνόμενοι πρώτα και κύρια στον εαυτό τους».
Συνέντευξη

Οι ήρωες κι οι ηρωίδες του Μίχου κλείνοντας το μάτι στον Μπουκόβσκι πίνουν για να ξεχάσουν και να θυμηθούν, μεθοκοπούν για να γελάσουν και να κλάψουν, για να χάσουν και να ξαναβρούν την ανθρωπιά τους. Ψεύδονται μ’ ένα ποτό στο χέρι, εξαπατούν και μαχαιρώνουν συντροφικά ο ένας τον άλλο στην πλάτη κρατώντας το ποτήρι τους, τσουγκρίζουν προδίδοντας, ενώ γερνούν και φθείρονται μαζί με τον φέροντα οργανισμό τους, το μπαρ, αυτό το αιώνιο, αρχετυπικό μπαρ του Μίχου, την Κιβωτό όπου όλες και όλοι χωρούν και δικαιούνται μια θέση.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

Ο αναγνώστης ταυτίζεται και παθιάζεται, σαν όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές του περιθωρίου που απαρτίζουν το “Ένα για τον δρόμο”. Είτε με τον “καλό” είτε με τον “κακό”, ο αναγνώστης βρίσκει το δικό του κομμάτι μέσα στις ιστορίες του Θεοδόση Μίχου, με αποτέλεσμα να γίνεται ο ίδιος ο πρωταγωνιστής μέσα σε μια λογοτεχνική φρενίτιδα.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

Η ανθρώπινη συνθήκη είναι που αφορά τον Μίχο και όχι η καταγραφή (αυτή και μόνο) της μπαρόβιας κατάνυξης που από μόνη της δεν φτάνει για να συνθέσει ένα λογοτεχνικό έργο με αξία. Για να το πούμε αλλιώς: ο συγγραφέας δεν είναι ένας απλός μπάρμαν, αλλά ένας mixologist που γνωρίζει εις βάθος τις τεχνικές της ένωσης διαφορετικών υλικών έτσι ώστε να φτιάξει κάτι που υπερβαίνει τη δυναμική τους.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

Το μεγάλο κατόρθωμα του Μίχου είναι ότι κάνει τον αναγνώστη σύντροφο στο ξενύχτι του άλλου. Γινόμαστε συμπότες, συνακροατές, συμπολεμιστές απέναντι στο προσωπικό χάος και συνοδοιπόροι στη μάχη να διατηρηθεί η αιτία που μας κρατά ζωντανούς: το μοίρασμα.

Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Τι είναι αυτό που μας τραβά στη συλλογή διηγημάτων του Θεοδόση Μίχου; Είναι η στιγμή που η κριτική στέκεται αμήχανη μπροστά στην τέχνη, στην τέχνη που καινοτομεί, σφάζεται, βγάζει τα σκώτια της έξω, ξεγυμνώνεται, ντύνεται το παράλογο και το παράδοξο, και κοιτάζει σαν να έχει φάει σφαλιάρα.
Δείτε ΕΔΩ όλο το κείμενο

Συνέντευξη