Πολύ πιο κοντά στη σαββοπουλική πραγματικότητα του Διονύση από την αυτοβιογραφία του Σαββόπουλου, η ιδιοσυγκρασιακή μελέτη του Δημήτρη Καράμπελα για τον τραγουδοποιό επανεκδίδεται είκοσι χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση (2003), αναθεωρημένη και επαυξημένη με το εκτενές κείμενο «Ο Διονύσης Σαββόπουλος και το ανέφικτο του πατρικού λόγου», με το οποίο ο συγγραφέας συμμετείχε στο σχετικό αφιέρωμα της Νέας Εστίας (τχ. 1880, Μάρτιος 2019). Η μελέτη δεν είναι ούτε μουσικολογική ούτε φιλολογική, ούτε και δείχνει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορική και κοινωνιολογική πλαισίωση που, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας, «θα εγκλώβιζε τα τραγούδια του Σαββόπουλου στην εποχή τους». Γραμμένο μέσα στην «επώδυνη απόσταση ανάμεσα … στον Σαββόπουλο άνθρωπο και τον Σαββόπουλο δημιουργό», το δοκίμιο, διατηρώντας την εφηβική αδημονία που το είχε γεννήσει, αν και με μειωμένη αρκετά την αρχική του θερμοκρασία, εστιάζει, κυρίως, στην ποίηση και την ποιητική του τραγουδοποιού. Εκτιμά ότι η τομή στο έργο του Σαββόπουλου σημειώνεται με τους Αχαρνής, όταν συμπληρώνεται ένας πρώτος κύκλος δημιουργίας, για να ανοίξει ένας δεύτερος με τη Ρεζέρβα, όπου ο καλλιτέχνης αρχίζει να ανοίγεται στην πραγματικότητα και την ετερότητα των άλλων. Ο συγγραφέας στα έξι κεφάλαια του κεντρικού δοκιμίου του παρακολουθεί τη σαββοπουλική δημιουργία βήμα το βήμα και δίσκο τον δίσκο, από το Φορτηγό μέχρι τον Χρονοποιό, συλλογή με την οποία ολοκληρώνεται, οριστικά, όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο τραγουδοποιός, το corpus του έργου του. Μέσα από αυτή τη σταδιακή προσέγγιση επιχειρεί να απαντήσει στα ερωτήματα που έθεσε από την αρχή στο υλικό των τραγουδιών, των συνεντεύξεων κ.λπ., όπως τι σημαίνει πνευματικότητα στο περιεχόμενο αλλά και στη μορφή ενός τραγουδιού, με ποιον τρόπο μπορεί να επιβιώσει η ποίηση όταν οι δεσμοί της με τον κόσμο έχουν διαρραγεί ή πώς μπορεί η σύγχρονη εσωτερικότητα να ανοιχτεί σε έναν κοινό μύθο χωρίς να χάσει τη χειραφέτησή της από κάθε συλλογικό προκαθορισμό. Αναζητώντας απαντήσεις –ή νέα ερωτήματα– ο Δημήτρης Καράμπελας προσεγγίζει έναν Σαββόπουλο απομυθοποιημένο, χωρίς εξιδανικεύσεις, όχι εκείνον «που θα ήθελε ή που ελπίζει πως κάποτε θα γίνει, αλλά εκείνον που είναι». Η μελέτη ολοκληρώνεται με έναν ιδιοσυγκρασιακό (και πάλι) βιβλιογραφικό οδηγό, που δεν είναι άλλο από ένα συνοπτικό ημερολόγιο αναγνώσεων, χρήσιμων όχι μονάχα στον συγγραφέα αλλά και στον αναγνώστη.
Σχόλια(0)